Οι Eλληνες κάναμε ποτέ εγκλήματα ?

[lovethink]

Διάβασα τα παρακάτω
Ισχύουν ?

"Σφαγές έχουμε κάνει αρκετές και στο εξωτερικό τις ξέρουν περισσότερο από ό,τι εμείς.

α) 1821-1822: Πολιορκείται η Τρίπολη από τις δυνάμεις του Κολοκοτρώνη. Μετά από συμφωνία παραδίδεται η πόλη στα χέρια των Ελλήνων επαναστατών. Αυτοί όρμησαν στην πόλη και δεν άφησαν ούτε θηλυκή γάτα χωρίς να βιάσουν κι ούτε παράγκα χωρίς να τη ληστέψουν. Έσφαξαν ό,τι βρήκαν και πούλησαν χιλιάδες δούλους.

β) 1920-1922: Οι Έλληνες προελαύνουν στο τουρκικό έδαφος διαγράφοντας μία πορεία από τις ακτές της Σμύρνης ως τα περίχωρα της Άγκυρας. Η προέλαση αυτή τερματίστηκε άδοξα με τη συντριβή στο Αφιόν Καραχισάρ. Όλη όμως η προέλαση και η υποχώρηση των στρατεμάτων μας συνδυάστηκε με ανελέητες σφαγές εναντίον του τουρκικού πληθυσμού. Τα Τουρκαλάκια τα διαβάζουν στο σχολείο τους και φανατίζονται.

γ) περ.1955-1964: Στην Κύπρο δρα η ΕΟΚΑ, μία οργάνωση πολέμια των Άγγλων που έφτασε όμως να σφάζει Τουρκοκύπριους. Οι Τούρκοι έχουν μουσείο ελληνικής βαρβαρότητας στα κατεχόμενα με πλούσιο φωτογραφικό υλικό που φανερώνει τις σφαγές και τις γενοκτονίες που πραγματοποιήσαμε.


Τίποτα δεν μαύρο ή άσπρο... Οι Τούρκοι δεν είναι μόνο πρωτόγονοι βάρβαροι... Οι Έλληνες δεν είναι μόνο ευγενικοί και ειρηνικοί. "

Ισχύουν δεν ισχύουν αυτό δεν αναιρεί φυσικά τα αμέτρητα εγκλήματα εις βάρος μας

[PRETORIAN]

Αυτό Χριστιανόπουλό μου θέλεί μεγάλη συζήτηση. Σε έναν πόλεμό δεν υπάρχουν μόνο άγιοι απο την μία πλευρά και διάβολοι απο την άλλη.
Στην περίπτωση της τριπόλεως όπου η πολιορκία κράτησε μήνες αν δεν κάνω λάθος λόγικό ειναι να συνέβησαν αν συνέβησαν ωμότητες και απο εμας, αν σκεφτεις ότι πολιοορκούσαμε αυτους που μας είχαν υπόδουλους 400 και πλέον χρόνια. Αρα λογικό μπορεί να ειναι το γεγονός ότι πάνω στην δίψα σου για λευτεριά να πέρασες τα όρια. Αν τα πέρασες βέβαια έτσι?
Τώρα όσον αφορά το Μικρασιατικό πως μπορεί να είναι εφικτό αυτός που καταδιώκεται να προβαίνει σε ακρότητες μου φαντάζει κομματάκι δύσκολο οχι όμως κουφό...

Γενικά πιστεύω πάντως ότι κάτι τέτοιου είδους πληροφορίες θα πρέπει να τις ' φιλτράρουμε ' πρότου τις αποδεχτούμε ευκόλως

Πιστεύω όμως ότι σε γενικές γραμμές φερόμαστε σωστα στα πεδία των μαχών και τηρούμε τους 'κανόνες ' του πολέμου.

[ELLINAS]

γ) περ.1955-1964: Στην Κύπρο δρα η ΕΟΚΑ, μία οργάνωση πολέμια των Άγγλων που έφτασε όμως να σφάζει Τουρκοκύπριους. Οι Τούρκοι έχουν μουσείο ελληνικής βαρβαρότητας στα κατεχόμενα με πλούσιο φωτογραφικό υλικό που φανερώνει τις σφαγές και τις γενοκτονίες που πραγματοποιήσαμε.

Οργανωμένα η ΕΟΚΑ ουδέποτε διέπραξε τέτοια πράγματα. (παρέδωσε τα όπλα το 59-60 με την ανακύρηξη της ανεξαρτησίας).
Τηρούσε αμυντική στάση απέναντι στις εσκεμμένες βιαιπραγίες των τ/κ (1958) που βαλτοί καθώς ήταν από τους άγγλους είχαν σκοπό να δημιουργήσουν προβλήματα και να τεθεί έτσι σε ισχυεί το δόγμα των άγγλων διάιρει και βασίλευε.
Ταυτόχρονα τ/κ επικουρικοί στελέχωναν τις δυνάμεις των άγγλων από την αρχή του αγώνα (και προηγουμένως) και αυτό το εκμεταλλεύτηκαν ιδιαίτερα..
Τ/κ υπήρχαν και στα ανακριτικά τμήματα των άγγλων (βασανιστές).

[lovethink]

Nα ξεκαθαρίσω φυσικά πως δεν έχω τις απαιτούμενες ιστορικές γνώσεις επί του θέματος και δεν το έθεσα το ερώτημα για να βγάλω εμάς κακούς
Απλά επειδή στις μέρες μας η ιστορία έχει γίνει μπάχαλο προσπαθώντας να φτιάξουν μια ΕΝΙΑΙΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ σύμφωνα με το σύμφωνο της Μπολώνια καλό είναι να ενημερωνόμαστε

Μακάρι να μη γνωρίσουμε ποτέ πόλεμο και σφαγές
Μακάρι να δώσει ο Θεός να υπάρχει αγάπη στο κόσμο

[Misha]

"Το 416 π.Χ., ενώ ακόμα διαρκούσε η Νικίειος Ειρήνη μεταξύ Αθηναίων και Σπαρτιατών, οι Αθηναίοι επιχείρησαν να αναγκάσουν τους Μηλίους να μπουν στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Η Μήλος ήταν αποικία των Σπαρτιατών, αλλά είχε μείνει ως τότε ουδέτερη στον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431-404 π.Χ.).
Εμφανίστηκαν λοιπόν οι Αθηναίοι στη Μήλο το Μάρτη του 416 π.Χ., με δύναμη πολλαπλάσια από εκείνη που μπορούσαν να αντιπαρατάξουν οι Μήλιοι, και ζήτησαν να διαπραγματευτούν την «εκούσια» προσχώρηση της Μήλου στην Αθηναϊκή «Συμμαχία», με το μαχαίρι κυριολεκτικά στο λαιμό των Μηλίων.
Το περιεχόμενο των «διαπραγματεύσεων» που ακολούθησαν μάς το παρέδωσε ο Θουκυδίδης στο σχετικό τμήμα της Ξυγγραφής (βιβλίο 5ο, κεφ. 84-116), που είναι γνωστό ως «διάλογος Μηλίων και Αθηναίων». Τα λεγόμενα ταν Αθηναίων σε αυτόν τον «διάλογο» αποτελούν ένα κλασικό δείγμα πολιτικού κυνισμού. Η Δύναμη (οι Αθηναίοι) ποδοπατεί ασύστολα κάθε έννοια δικαιοσύνης, όσο κι αν την επικαλείται η αδύναμη πλευρά (οι Μήλιοι).

«Αν δεν είστε μαζί μας», τους είπαν, «είστε εναντίον μας. Και μη χτυπιέστε άδικα για το "Δίκαιο" και για λοιπές αηδίες, ό,τι κι αν λέτε, εμείς είμαστε οι Δυνατοί, και θα κάνουμε έτσι κι αλλιώς ό,τι εμείς νομίζουμε ότι μας συμφέρει. Ναι, με το έτσι θέλω».
Οι «διαπραγματεύσεις» απέτυχαν, γιατί οι Μήλιοι επέμειναν να μείνουν ανεξάρτητοι κι ουδέτεροι. Τότε οι Αθηναίοι τους πολιόρκησαν, και αφού τους νίκησαν, έσφαξαν για τιμωρία όλους τους άρρενες "τρομοκράτες-επαναστάτες", και πούλησαν τα γυναικόπαιδα ως δούλους. Στην έρημη πια Μήλο, εγκατέστησαν 500 Αθηναίους κληρούχους."

[PRETORIAN]

Απλά επειδή στις μέρες μας η ιστορία έχει γίνει μπάχαλο προσπαθώντας να φτιάξουν μια ΕΝΙΑΙΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ σύμφωνα με το σύμφωνο της Μπολώνια καλό είναι να ενημερωνόμαστε

Αλήθεια αυτό το σύμφωνο μου μυρίζει παγκοσμιοποίηση....
Θα περιλαμβάνει άραγε και την ελληνική ιστορία?

[gkdgr]

Ελευθεροτυπία, 23/09/2000 - ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΚΟΦΙΝΟΥ ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ

Τι ακριβώς συνέβη το Νοέμβριο του 1967; Παρά την εκπληκτική διάσταση απόψεων όσον αφορά το παρασκήνιο και τις ευθύνες, οι σχετικές πηγές συμφωνούν σε αξιοσημείωτο βαθμό μεταξύ τους όσον αφορά τη διαδοχή των γεγονότων. Η Κοφίνου ήταν ένα σχεδόν αμιγές τουρκοκυπριακό χωριό (με 728 κατοίκους κατά την απογραφή του 1960), ενώ οι Άγιοι Θεόδωροι μικτό (με 685 Τουρκοκυπρίους και 525 Ελληνοκυπρίους). Μετά τις διακοινοτικές ταραχές του 1963-64, οι Τουρκοκύπριοι ταμπουρώθηκαν στις συνοικίες τους ενώ η ελληνοκυπριακή συνοικία των Αγ. Θεοδώρων παρέμεινε υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η περιοχή δεν γνώρισε ωστόσο ιδιαίτερες βιαιότητες και, μέχρι το καλοκαίρι του 1967, περιπολίες της (ελληνο)κυπριακής αστυνομίας διέσχιζαν χωρίς πρόβλημα το διχασμένο χωριό. Τον Ιούλιο του 1967, διαδοχικά μικροεπεισόδια οδήγησαν στη διακοπή των περιπολιών ' φοβούμενη την αποχώρηση των Ελληνοκυπρίων και τη δημιουργία ενιαίου θύλακα, η κυβέρνηση Μακαρίου προσέφυγε τότε στην ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ (UNFICYP), ζητώντας αποκατάσταση της προηγούμενης κατάστασης. Ύστερα από μια διελκυστίνδα πιέσεων κι επαφών, η τελευταία κατάστρωσε ένα χρονοδιάγραμμα για την επανάληψη των περιπολιών.

Η διαπραγμάτευσή του βρισκόταν στο τελικό στάδιο, όταν το μεσημέρι της 14ης Νοεμβρίου το τοπικό απόσπασμα της ειρηνευτικής δύναμης πληροφορήθηκε ότι οι αστυνομικές περίπολοι θα ξαναρχίσουν μέσα σε 25 λεπτά -και μάλιστα υπό τη συνοδεία μονάδων της ελληνοκυπριακής Εθνοφρουράς, οι οποίες είχαν πάρει θέσεις γύρω από τα δυο χωριά στη διάρκεια της νύκτας. Επικεφαλής της όλης επιχείρησης δεν ήταν άλλος από τον ίδιο το στρατηγό Γρίβα, τον ανώτατο στρατιωτικό διοικητή των ελληνικών κι ελληνοκυπριακών δυνάμεων στο νησί! Ήταν προφανές ότι μια συνηθισμένη (στις έκρυθμες περιστάσεις της εποχής) τοπική μικροδιευθέτηση είχε εξελιχθεί σε μείζονα επίδειξη δύναμης με άγνωστες προεκτάσεις. Σε μια χαρακτηριστική κίνησή τους, εξάλλου, όλες οι ελληνικές δυνάμεις του νησιού εγκατέλειψαν εκείνο το πρωί τα στρατόπεδά τους και πήραν θέσεις μάχης, περιμένοντας την τουρκική αεροπορία.

Φονικά και λεηλασίες

Στους ίδιους τους Αγίους Θεοδώρους, η πρώτη φάση του εγχειρήματος στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία: οι Τουρκοκύπριοι δεν πρόβαλαν την παραμικρή αντίσταση και ο στρατηγός Γρίβας μπήκε θριαμβευτικά στο χωριό για να ποζάρει στο φακό των φωτορεπόρτερ. Η ώρα της κρίσης ήρθε το επόμενο μεσημέρι, όταν η τέταρτη κατά σειράν περίπολος δέχτηκε μεμονωμένους πυροβολισμούς (η σχετική έκθεση της UNFICYP κάνει λόγο για 3 τουφεκιές και μια ριπή). Ήταν το έναυσμα για τη γενικευμένη επίθεση της Εθνοφρουράς ενάντια στα δυο χωριά, με έναν καταιγισμό πυρών (από βαριά πολυβόλα, όλμους και πυροβολικό) "μέχρι σπατάλης", σύμφωνα με την έκφραση του συμμετάσχοντος αξιωματικού των ΛΟΚ Δημητρόπουλου. Ακολούθησε η κατάληψη των οικισμών και πολύωρες "εκκαθαριστικές επιχειρήσεις" από σπίτι σε σπίτι. Από την επέλαση των δυνάμεων του Γρίβα δεν θα γλιτώσουν ούτε οι παρακείμενοι άντρες του ΟΗΕ, οι οποίοι σύμφωνα με την έκθεση του γενικού γραμματέα του οργανισμού "δέχονταν πυρά της Εθνοφρουράς κατά το μεγαλύτερο μέρος του απογεύματος της 15ης Νοεμβρίου" ' επιπλέον "υπήρξαν επεισόδια εσκεμμένης καταστροφής από την Εθνοφρουρά του ραδιοφωνικού εξοπλισμού της UNFICYP, ενώ σε ένα τουλάχιστον σημείο στρατιώτες της UNFICYP αφοπλίστηκαν δια της βίας των όπλων".

Τα περισσότερα υπέστησαν, φυσικά, οι κάτοικοι των χωριών. Ο τελικός απολογισμός της επίθεσης ήταν 24 Τουρκοκύπριοι νεκροί κι 9 τραυματίες, έναντι μόλις 1 νεκρού και 2 τραυματιών από την ελληνοκυπριακή πλευρά. Μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστο πόσοι από τους σκοτωμένους έπεσαν στη μάχη και πόσοι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ από τους εθνοφρουρούς μετά την κατάληψη των χωριών ' υπάρχουν ωστόσο περισσότερες από μια περιγραφές τέτοιων δολοφονιών από ελληνοκύπριους αυτόπτες μάρτυρες. Το σχετικό κλίμα είχε, άλλωστε, φτιαχτεί εκ των προτέρων: "Εκείνο που θυμάμαι πολύ καλά", διαβάζουμε σε συνέντευξη του ο τότε καταδρομέα Μάριου Τεμπριώτη, "ήταν αυτά που είπε ο λοχαγός μας πριν αρχίσει η μάχη. Μας είπε μεταξύ άλλων ότι 'θα μας κατηγορήσουν που θα μας κατηγορήσουν για γενοκτονία, θέλω να μπείτε μέσα και να μην αφήσετε ούτε κότα κουτσή'". Ο ίδιος καταθέτει τη μαρτυρία του και για κάποιες ακόμα λιγότερο λαμπρές πτυχές της όλης επιχείρησης: "Φρικιαστικές ήταν και οι λεηλασίες που ακολούθησαν την κατάληψη του χωριού. Οι στρατιώτες έμπαιναν στα σπίτια, έσπαζαν τα πάντα για να βρουν λεφτά και έπαιρναν οτιδήποτε πολύτιμο έβρισκαν. Η όλη εικόνα θύμιζε μπουλούκια βαρβάρων κι όχι πειθαρχημένο στρατό" (εφημ. "Εργατική Αλληλεγγύη", 22/1/92). Ακόμη τραγικότερες είναι ορισμένες λεπτομέρειες της σφαγής. Μεταξύ των νεκρών συγκαταλέγονταν δυο γυναίκες και τρεις ηλικιωμένοι ' για έναν από αυτούς, τον 80χρονο Μεχμέτ Εμίν, μαρτυρίες κατοίκων αναφέρουν ότι τυλίχθηκε από τους στρατιώτες με μια κουβέρτα βουτηγμένη σε πετρέλαιο και κάηκε ζωντανός (Pierre Oberling "The road to Bellapais", Ν.Υόρκη 1982, σ.141-2).

[gkdgr]

Ελευθεροτυπία, 26/12/1999

Χριστουγεννιάτικη ανθρωποθυσία


Νεκροί, ξεσπιτωμένοι, αγνοούμενοι... Το ανθρώπινο κόστος των διακοινοτικών ταραχών του 1963 παρουσιάζει εκπληκτικές ομοιότητες με αυτό του 1974, μόνο που ο επιμερισμός του στις δυο κοινότητες είναι αντιστρόφως ανάλογος. Μπορεί η αντίσταση των Τουρκοκυπρίων να υπήρξε απείρως πιο αποτελεσματική απ' ό,τι φαντάζονταν οι επιτελείς του "σχεδίου Ακρίτας", ο συσχετισμός δυνάμεων όμως τους επέβαλε πολύ μεγαλύτερες απώλειες απ' ό,τι στην ελληνοκυπριακή πλειοψηφία: "Ως ανεκοινώθη, κατά τους υπολογισμούς του υπουργού Αμύνης, κατά την τετραήμερον αναταραχήν εις Κύπρον εφονεύθησαν 200 άτομα. Αι απώλειαι των Τούρκων υπερβαίνουν κατά πολύ εκείνας των Ελληνοκυπρίων", μας πληροφορεί λ.χ. το αθηναϊκό "Εθνος" στις 26 Δεκεμβρίου. Δεν είναι λοιπόν καθόλου συμπτωματικό που η ανάμνηση των γεγονότων (και όσων ακολούθησαν, χοντρικά ώς το 1968) αποτελεί μέχρι σήμερα το βασικό επιχείρημα από το οποίο αντλεί την (όποια) εσωτερική νομιμοποίησή του το καθεστώς Ντενκτάς στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο.

Τι όμως συνέβη ακριβώς τον Δεκέμβριο του 1963; Η τουρκική προπαγάνδα αξιοποιεί σε μεγάλο βαθμό δημοσιεύματα των ημερών, κυρίως ανταποκρίσεις ξένων δημοσιογράφων, που μιλάνε για συστηματικό κάψιμο και λεηλασία τουρκοκυπριακών σπιτιών από ένοπλους ελληνοκύπριους, μαζικές συλλήψεις αμάχων ομήρων, δολοφονίες ανυπεράσπιστων πολιτών και "μια μικρή αλλά κτηνώδη σφαγή" γυναικόπαιδων μετά την ανακατάληψη της Ομορφίτας από την πολιτοφυλακή του Σαμψών. Οι καταγγελίες αυτές εικονογραφούνται από μια σειρά φωτογραφιών, με θύματα τουρκοκύπριους πολίτες, δολοφονημένους στα σπίτια τους κατά τη διάρκεια των ταραχών. Η πιο εντυπωσιακή, που έκανε το γύρο του κόσμου, απεικονίζει τη γυναίκα και τα τρία παιδάκια του στρατιωτικού γιατρού της ΤΟΥΡΔΥΚ, σφαγμένα μέσα σε μια μπανιέρα (την αναπαράγουμε εδώ από το Time της 10.1.64). Σύμφωνα με μαρτυρίες περιοίκων, δολοφονήθηκαν από "μια ομάδα 40 ανδρών, πολλοί απ' τους οποίους φορούσαν στρατιωτικές μπότες και μανδύες" (The Guardian 31.12.63).

Η εξακρίβωση των γεγονότων με βάση ελληνικές πηγές είναι αρκετά δύσκολη, καθώς οι πρωταγωνιστές της εποχής είναι αρκετά φειδωλοί (και, κατά κανόνα, απολογητικοί) στις περιγραφές τους. "Μέσα στην αλλοφροσύνη των παθών, έγιναν από μέρους των ατάκτων μας αντίποινα αξιοθρήνητα κατά των Τούρκων, χωρίς διάκριση φύλου και ηλικίας", παραδέχεται ο διπλωμάτης Χρηστίδης, αναφερόμενος στην κατάληψη της Ομορφίτας, ανήμερα των Χριστουγέννων (1967, σ. 442). "Είναι αλήθεια ότι από μερικούς Ελληνοκυπρίους έγιναν πράξεις κτηνωδίας και αδιαφορίας για την ανθρώπινη ζωή", διαβάζουμε στα απομνημονεύματα του Κληρίδη, με τη διευκρίνιση ότι "πράξεις κτηνωδίας διεπράχθησαν από ενόπλους των παραστρατιωτικών οργανώσεων και από τις δυο πλευρές" (σ. 244). Στο ίδιο μήκος κύματος, ο πρεσβευτής τότε της Ελλάδας στον ΟΗΕ, Δημήτρης Μπίτσιος, κάνει λόγο για "αξιοθρήνητα πράγματα που βαρύνουν και τις δυο πλευρές" (1976, σ. 140), ενώ γλαφυρότερος είναι ο Πλουτής Σέρβας: "Για εφτά μέρες άγριες μάχες διεξάγονται στις τούρκικες συνοικίες. Η αφροσύνη δεσπόζει παντού, σε πλήρη συνάρτηση με τις ωμότητες. Ο Σαμψών κατακρεουργεί γυναικόπαιδα και γέροντες στην Ομορφίτα. Και Τούρκοι βάρβαροι εξοντώνουν τους ελληνοκύπριους στην Τόχνη. Και επιστρέφουν ο καθένας θριαμβευτικά στις βάσεις του, ενώ τα φανατισμένα πλήθη, αμφότερων των παρατάξεων, ωρυόμενα στρώνουν δάφνες και μερσίνια για να περάσουν οι χασάπηδες ήρωες!" (τ. Β΄, σ. 337).

Η τραγικότερη ίσως συνέπεια των συγκρούσεων, όπως και το 1974, είναι η δημιουργία ενός μεγάλου αριθμού "αγνοουμένων", η ακριβής τύχη των οποίων παραμένει ανεξακρίβωτη ώς σήμερα. "Αρκετά άτομα, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι", αναφέρει ο Κληρίδης (σ. 250), "που για κάποιο λόγο βρέθηκαν σε περιοχές ελεγχόμενες από δυνάμεις της άλλης κοινότητας, εκτελέστηκαν εν ψυχρώ. Τα θύματα απλώς ανεφέροντο ώς αγνοούμενοι". Ο σχετικός πίνακας περιλαμβάνει συνολικά 38 Ελληνοκύπριους και 198 Τουρκοκυπρίους.



ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Νιαζί Κιζιλγιουρέκ "Κύπρος: το αδιέξοδο των εθνικισμών" (Αθήνα 1999, εκδ. Μαύρη Λίστα). Συνοπτική παρουσίαση της ανάπτυξης και καταστροφικής δράσης των αντίπαλων εθνικών κινημάτων στη Μεγαλόνησο, από έναν κύπριο πανεπιστημιακό. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η περιοδολόγηση και πραγμάτευση του (άγνωστου στα καθ' ημάς) τουρκοκυπριακού εθνικισμού.

Νίκος Κρανιδιώτης "Ανοχύρωτη Πολιτεία. Κύπρος 1960-1974" (Αθήνα 1985, εκδ. Εστία). Δίτομη μαρτυρία ενός από τους στενότερους συνεργάτες του Μακαρίου για τα ταραγμένα γεγονότα της εποχής.

Γλαύκος Κληρίδης "Η κατάθεσή μου" (Αθήνα 1988, εκδ. Αλήθεια). Απομνημονεύματα του σημερινού προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο πρώτος τόμος ασχολείται αναλυτικά με τα συμβάντα της περιόδου 1960-64.

Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας "Ιστορία χαμένων ευκαιριών (Κυπριακό 1950-1963)" (Αθήνα 1981, 2 τ.). Η μαρτυρία του έλληνα υπουργού Εξωτερικών για την ίδια περίοδο.

Σπύρος Παπαγεωργίου "Τα κρίσιμα ντοκουμέντα του Κυπριακού" (Αθήνα 1983, εκδ. Γ. Λαδιά). Τρίτομη συλλογή απόρρητων εγγράφων και άλλων ντοκουμέντων της περιόδου 1959-1967, από ένα στέλεχος του ενωσίτικου κινήματος που ανένηψε μετά την τουρκική εισβολή. Περιέχει τόσο το "σχέδιο Ακρίτας" όσο και το σχεδιασμό των γεγονότων του 1963 από το ελληνικό ΓΕΕΘΑ.

Ιωάννης Γ. Μπήτος "Από την Πράσινη Γραμμή στους δυο Αττίλες" (Αθήνα 1995, εκδ. Εταιρεία Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας). Ανάλυση της περιόδου 1963-74 από ένα επιτελικό στέλεχος της ΕΛΔΥΚ. Εμφαση στις στρατιωτικές πτυχές των γεγονότων αλλά και κατάθεση προσωπικής μαρτυρίας για το κλίμα του 1963-64.

Πλουτής Σέρβας "Κυπριακό. Ευθύνες" (τ. Β΄, Αθήνα 1984, εκδ. Γραμμή). Κριτική των επιλογών της ελληνοκυπριακής ηγεσίας από τον γνωστό ελληνοκύπριο διανοούμενο, τέως γενικό γραμματέα του ΑΚΕΛ και εκλεγμένο δήμαρχο Λευκωσίας.

Μενέλαος Αλεξανδράκης, Βύρων Θεοδωρόπουλος & Ευστάθιος Λαγάκος "Το Κυπριακό, 1950-1974. Μια ενδοσκόπηση" (Αθήνα 1987, εκδ. Ευρωεκδοτική). Αυτοκριτική ανάλυση των "λαθών" της περιόδου, από τρεις έλληνες πρέσβεις που υπηρέτησαν στο νησί και σε αρμόδιες διευθύνσεις της Αθήνας.

Μακάριος Δρουσιώτης "Από τη Ζυρίχη στον Αττίλα" ("Ελευθεροτυπία" 21-24/7/97). Η πορεία προς την απόπειρα συνταγματικής αναθεώρησης, μέσα από τα βρετανικά κυρίως αρχεία. Αποκαλυπτικά στοιχεία για την αγγλική ενθάρρυνση προς το Μακάριο, παρά τις τουρκικές προειδοποιήσεις.

[silver]

O Silver γράφει στον gkdgr :

Εχω την εντύπωση, gkdgr, πως έντεχνα και με πολύ μαεστρία εσύ, και μερικοί άλλοι, έχετε βαλθεί εργολαβικά, να παρουσιάσετε το θύμα (=την λεβεντογέννα Ρωμιοσύνη), ως θύτη, σε πληροφορώ πως ματαιοπονείτε, έχουν γνώση οι φύλακες!!!

===========
Είμαστε εδώ για να διατρανώσουμε την πίστη μας στα αγνά ιδανικά, στον ξεσηκωμό του ΄21. Ένα ξεσηκωμό που έγινε για τα ιδανικά της πίστης και της πατρίδας, όπως ομολόγησαν οι πρωτεργάτες εκείνου του αγώνα, όλοι όσοι έχυσαν το αίμα τους για να είναι ο τόπος αυτός ελεύθερος.
Όλοι γονατίζουμε μπροστά στις συνεχιζόμενες θυσίες του λαού για να σταθεί στα πόδια του, για να κρατήσει την ιστορία, παράδοση, γλώσσα, θεσμούς, όλα όσα συνθέτουν τον Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό, που άρδευσε και αρδεύει το δένδρο που λέγεται Ελλάδα. Ας είναι αιωνία η μνήμη εκείνων που αγωνίστηκαν για την ελευθερία, των πρωτεργατών, των δεσποτάδων, των παπάδων, των στρατιωτικών, των κοτσαμπάσιδων, των γερόντων, των νέων, των πλουσίων, των φτωχών. Ήταν ένας γενικός ξεσηκωμός για να απολαύσουμε τα αγαθά της ειρήνης και της ελευθερίας.
Αυτοί που ενδιαφέρονται να γίνουμε λαός χωρίς μνήμη, παρελθόν, ιστορία, παράδοση, είναι αυτοί που, ταυτόχρονα, είπαν πως "αν θέλεις ένα λαό να τον αιχμαλωτίσεις και να αφαιρέσεις το δικαίωμα της ουσιαστικής του επιβίωσης, χτύπησέ τον στην ιστορία του, την γλώσσα και την θρησκεία του"

[vfilip]

Εμείς οι Νοέλληνες είμαστε χειρότεροι από τους Τούρκους της εποχής εκείνης κατα το εξής :
Οι Τούρκοι εξισλάμιζαν τα ελληνόπουλα δεν τα σκότωναν ! Οι Γενίτσαροι και οι επόμενες γενεές τους ακόμα ζούν και τρέχει ακόμα ελληνικό αίμα μέσα τους και θα γίνουν ορθόδοξοι σύμφωνα με την προφητεια του Αγίου Κοσμά !

Οι νεοέλληνες όμως σκοτώνουν τα παιδιά τους με τις εκτρώσεις και τα στέλνουν στον άλλο κόσμο .

Συγνώμη αλλά εγώ έτσι τα βλέπω τα πράγματα !