Τυψεις οτιδήποτε βιοτικο

[cool]

Εδω και αρκετο καιρο, μου συμβαινει το εξης:
καθομαι και κανω την αυτοκριτικη μου για το πως χρησιμοποιω το χρονο μου και νιωθω τυψεις που κυριως τον χρησιμοποιω για αυτα που λεμε βιοτικες μεριμνες.

Γνωριζω την ρηση του Κυριου, 'μεριμνας και τυρβαζεις περι πολλα...'.
Γνωριζω οτι ο Κυριος εχει πει, οτι Αυτος που μεριμνα για τα πετεινα του ουρανου θα φροντισει και τους ανθρωπους.
Γνωριζω οτι πρεπει πρωτα να ζητουμαι την βασιλεια των ουρανων και ολα τα αλλα 'προστεθησονται ημας'(αν το γραφω καλα).

Ωστοσο, κατι δε μου παει καλα.

Το εχω συζητησει το θεμα και με πνευματικο. Μου ειπε οτι απο τη στιγμη που μια ασχολια δεν ειναι αμαρτωλη, δεν υπαρχει προβλημα να την κανω, ούτε πρεπει να νιωθω τυψεις γι αυτο. Παντα βεβαια πρεπει να υπαρχει 1η προτεραιοτητα ο πνευματικος αγωνας.

Ο πνευματικος μου αγωνας και η γενικοτερη πνευματικη κατασταση μου, ειναι μετρια, εγω τουλαχιστον ετσι την χαρακτηριζω. Ισως να ειναι και κακη. Υπαρχουν και καλυτερα, υπάρχουν και χειροτερα.
Μπορω σιγουρα και περισσοτερα...

Τωρα, εν προκειμενω, εγω διχαζομαι εσωτερικα για οτι κανω.
Ειναι πειρασμικο? Ειναι η φωνη της συνειδησεως που με προτρεπει να κανω και πνευματικο?

Μου που τελειωνει το βιοτικο και που αρχιζει το πνευματικο?

Παραδειγματα.
Διαβαζω ενα βιβλιο λογοτεχνικο. Σκεφτομαι, θα μπορουσε να ειναι βιβλιο θρησκευτικο!
Παω μια βολτα για ενα καφε. Σκεφτομαι, θα μπορουσες να εχεις παει επισκεψη σε πασχων αδελφο ή σε ενα μοναστηρι!
Ακουω μουσικη(ορχηστρικη, ή και 'ποιοτικη'). Σκεφτομαι, θα μπορουσες να ακους υμνους της εκκλησιας μας!
Και αλλα πολλα παρομοια...

Επισης, διαβαζω να παρω μια πιστοποιηση που θα με παει καλυτερα επαγγελματικα. Σκεφτομαι, τι προσπαθεις, ολα ματαια ειναι. Στο κατω κατω, δουλεια εχεις.

Θα ηθελα να μαζεψω χρηματα, και να στερηθω, για να αποκτησω στο μελλον δικο μου σπιτι. Μια ζωη στο νοικι? Απο την αλλη λεω, και τι να το κανεις, εφημεροι ειμαστε σε τουτη τη ζωη. Αστο παρατησε το κι αυτο.

Δεν ξερω, ολα αυτα με εχουν διχασει.

Εν τελει τι πρεπει να κανει ο καθε χριστιανος? Όλα οτι ειναι αυστηρα εντος εκκλησιαστικου πλαισιου?
Τα αλλα τα χαρακτηριζουμε 'κοσμικα' και 'αχρηστα'?
Που σταματαμε και που ξεκιναμε? Που ειναι τα ορια, του χρησιμου, του αχρηστου πνευματικα?
Μεχρι ποιου σημειου ο χριστιανος παλευει να φερει εις περας βιοτικα πραγματα και ποτε πρεπει να σταματα?

Δεν ξεχνω και το 'παν μετρον αριστον'. Σοφη κουβεντα.

Αν διαβασω και δωσω διαγωνισματα, και εχω περισσοτερες γνωσεις, και αυριο εχω μια καλυτερη δουλεια, αυτο δεν ειναι οφελος για την οικογενεια μου;

Αν ακουσω μουσικη που μου αρεσει, ή βγω για καφε με ενα καλο φιλο, αυτο δεν θα με ανανεωσει για να συνεχισω τις εργασιες μου καλυτερα;

Αναρωτιεμαι μονος μου, ο χριστιανος πρεπει να ειναι 'κολλημενος', μονοχνωτος, 'αποστειρωμενος', μακρια απο ολα;
Του 'απαγορευται' να ζητησει και να παλεψει για κατι καλυτερο, επαγγελματικα, βιοτικα κλπ? Του ειναι περιττο?

Με ποιον θα τον συγκρινουμε τελικα? Με εναν ιερεα?
Αφου πολλες φορες σκεφτομαι, αφου ως λαικός σκεφτεσαι ετσι, καλυτερα να ησουν (τροπος του λεγειν) ιερεας, οτι εκανες, σχεδον οτιδηποτε, εκ των πραγματων θα ειχε πνευματικη χροια! Καλα σε αυτη τη ζωη, υποθηκη και για την επομενη!!!

Πολλα ακομη μπορουν να ειπωθουν, αν σκεφτω και τιποτε αλλο θα συμπληρωσω.
Το σκεπτικο μου το καταλαβατε.
Τι κανω, γιατι το κανω, αν πρεπει να το κανω, αν δεν πρεπει γιατι, πως κινεισαι και πως αποφασιζεις για καθετι που κανεις στη ζωη σου.

Ο χρονος τρεχει, χιλιες μυριες χρησεις τον διεκδικουν, καλουμαστε να παρουμε τις σωστες αποφασεις και να ισορροπησουμε αναμεσα στα πνευματικα και τα βιοτικα.

Περιμενω τις σκεψεις σας.

[konstantinoupolitis]

Όσους αδελφούς γνώρισα που φαίνονταν ότι δεν διάβαζαν και δεν ασχολούνταν με τίποτε άλλο παρά με εκκλησιαστικά ή τύποις εκκλησιαστικά πράγματα, είχαν κατα κανόνα πολύ στενό πνεύμα, γίνονταν εύκολα "παπαγαλάκια" τρίτων, ενώ ζούσαν κάτω απο μια συνεχή πνευματική καταδυνάστευση, σχεδόν αστυνομική.

Προσωπικά δεν θα μπορούσα να το κάνω.

[Kyrie_Elehson]

Όσους αδελφούς γνώρισα που φαίνονταν ότι δεν διάβαζαν και δεν ασχολούνταν με τίποτε άλλο παρά με εκκλησιαστικά ή τύποις εκκλησιαστικά πράγματα, είχαν κατα κανόνα πολύ στενό πνεύμα, γίνονταν εύκολα "παπαγαλάκια" τρίτων, ενώ ζούσαν κάτω απο μια συνεχή πνευματική καταδυνάστευση, σχεδόν αστυνομική.

Επίσης πολλοί από αυτούς μετά από λίγα χρόνια αλλάζουνε στάση ζωής κατά 180 μοίρες καθώς δεν αντέχουνε την τόση πίεση... Ενώ ακόμη κι όταν δε συμβαίνει αυτό με τους ίδιους, τα παιδιά αυτών των ανθρώπων διαλέγουν τον αντίθετο δρόμο εξ αρχής, αφού δεν έχουν ουσιασταικά βιώματα για να πειστούν για τη γνησιότητα της πνευματικής ζωής...

[Ionas]

Αγαπητέ Cool

Για κούλαρε λίγο..... Θα "παπαγαλίσω" τώρα τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: "επ' ελευθερία εκλήθητε...μη γίνεσθε δούλοι ...". Ο Χριστιανός πρέπει να είναι ελεύθερος, αυτό είναι το κύριο γνώρισμά του.
Ελευθερωθήκαμε από τα πάθη της ατιμίας και τη δουλεία της αμαρτίας και δεν είναι δυνατόν να υποδουλωθούμε σε κανενός είδους φοβίες.
Κατά τη γνώμη μου ένα και μοναδικό μέλημα πρέπει να έχει ο Πιστός: Πως να γεμίσει η καρδιά του με αγάπη προς το Θεό και το συνάρθρωπο. Αυτό γίνεται με τη νοερά προσευχή και την ευχαριστιακή ζωή (η προς το Θεό προσέγγιση) καθώς και τα άλλα πρακτικά βήματα εκδήλωσης αγάπης με λόγο και έργο προς το συνάνθρωπο. Με δύο λόγια"αγάπα και ότι θέλεις κάνε".

[nikolaos-9]

Σωστός Iona, σωστός!!!!!


=D> =D> =D>

[PRETORIAN]

NA TO PROXWRHSW ME MIA PROTASH:

NA MHN KOITAME MHN YPOPESOUME STHN AMARTIA ALLA NA SKEFTOMASTE KAI NA KANOUME TO KALO......

[ester]

Θα συμφωνήσω και εγώ με την άποψη του κωνσταντινοπολίτη.
Δεν θα μπορούσα να περάσω όλον τον χρόνο μου με ένα θέμα.
Απλώς προσπαθώ κάποιο κλάσμα των δραστηριοτήτων μου να
είναι τρόπον τινά 'πνευματικές' δραστηριότητες.

Δεν ξέρω και αν αυτό το επιτυγχάνω.....

[ELPIZO]

Εγώ πιστεύω πως η ζυγαριά πρέπει να γέρνει προς τα πνευματικά καθώς σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι ο Αγιασμός του....αρκεί να το αισθανόμαστε κάθε φορά που κάνουμε κάτι πνευματικό...για να γίνει αυτό όμως πρέπει να αγαπήσουμε το Χριστό με όλη την καρδιά μας πέρα και πάνω απο όλα τα άλλα,χωρίς να σημαίνει όμως οτι θα αρνηθούμε τα βιοτικά,είναι και αυτά απαραίτητα μες τη ζωή.Όταν όμως δίνεις προτεραιότητα στα πνευματικά,όλα τα άλλα προστίθενται με τη βοήθεια του Θεού...

[stratos]

Αγαπητέ Cool

Για κούλαρε λίγο..... Θα "παπαγαλίσω" τώρα τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: "επ' ελευθερία εκλήθητε...

Η παύλεια ελευθερία είναι το πέρασμα από μια δουλεία στα "στοιχεία του κόσμου τούτου", μέσα στον καθαρό αέρα της Βασιλείας του Θεού.
Δέ καταλαβαίνω γιατί ειναι λάθος ενας υγιής προβληματισμός του cool για κάποια οντως <περιττά καί ασκοπα> τής καθημερινής ζωής μάς
Λεει ο cool {Διαβαζω ενα βιβλιο λογοτεχνικο. Σκεφτομαι, θα μπορουσε να ειναι βιβλιο θρησκευτικο!
Παω μια βολτα για ενα καφε. Σκεφτομαι, θα μπορουσες να εχεις παει επισκεψη σε πασχων αδελφο ή σε ενα μοναστηρι!
Ακουω μουσικη(ορχηστρικη, ή και 'ποιοτικη'). Σκεφτομαι, θα μπορουσες να ακους υμνους της εκκλησιας μας! }
Δέν μπορώ εγω να βρώ λάθος τό σκεπτικό του από τή στιγμή πού ο Ιακ ο Αδελφόθεος λεει <Βρίσκεται κάποιος σέ κατάσταση ευθυμίας; Ας ψάλει>

Ο Απ Παύλος ομως λεει και αλλα.
Με ανήθικο,ανώμαλο μέθυσο η υβριστή ουτε να συντρώγουμε..
Κατι πού δέν περνά κάν από τό μυαλο μάς γιά να το εφαρμόσουμε.
Τό αγάπα καί κάνε οτι θέλεις για εμενα ειναι ενα πολύ πονηρό αλλοθι τή σήμερον ημέρα .

[nikolaos-9]

Kαι οι τύψεις όμως stratos, εκ του πονηρού έρχονται. Δε μιλάμε εδώ γιά έλεγχο της συνείδησης, αλλά γιά συνεχείς τύψεις που μάλλον στην απόγνωση οδηγούν, παρά δείχνουν το δρόμο γιά πνευματικό αγώνα.

Ο Πονηρός παίζει διάφορα παιχνίδια στο μυαλό μας, που μας δημιουργούν σύγχυση και διώχνουν την ειρήνη από μέσα μας. Σαφώς και μας χρειάζεται η διασκέδαση και η ψυχαγωγία. Δε μας απομακρύνει από το Θεό η ανάγνωση ενός βιβλίου, μιά μουσική, η ένα ποτό με μιά παρέα. Από το Θεό μας απομακρύνει η αμαρτία. Ακόμη και ασκητές μοναχοί στο Όρος αισθάνονται κάποιες στιγμές την ανάγκη αλλαγής, που για αυτούς είναι να πάνε σε κάποιο άλλο μέρος να μείνουν, να βλέπουν ένα άλλο τοπίο. Μπορεί να μας φαίνεται περίεργο για ανθρώπους που είναι προσηλωμένοι στην προσευχή και την άσκηση, αλλά είναι πραγματικότητα.

Δε μιλάμε γιά απόψεις του στυλ "γιατί να πάω εκκλησία, αφού είμαι καλός", αλλά και το "αυτομαστίγωμα" είναι επίσης ακραίο...