Άγιος Σεραφείμ Φαναριοφαρσάλων ο Ιερομάρτυρας

[efthumhs]

O ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Το Απολυτίκιου του Αγίου.

Ήχος α΄ . Της Ερήμου πολίτης.

Των Αγράφων τον γόνον, Φαναριού τον Πρόεδρον, της Μονής Κορώνας το κλέος, Σεραφείμ ευφημήσωμεν, αθλήσας γαρ λαμπρώς υπέρ Χρίστου, θαυμάτων επομβρίζει δωρεάς, και λυτρούται νοσημάτων φθοροποιών, τους πίστει ανακράζοντας δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου πάσιν ιάματα.

Τροπάριον - Ήχος δ '.

Οσίως τον βίον σου διεκπεράσας σοφέ, ποδήρει κεκόσμησαι ιερωσύνης φαιδρώ, Σεραφείμ αξιάγαστε, όθεν δικαιοσύνης τον χιτώνα φορέσας, νυν εν αγαλλιάσει, τω Χριστώ συναγάλλη, πρεσβεύων υπέρ πάντων ημών των ευφημούντων σε.

Ο βίος και το μαρτύριον

του Αγίου Ιερομάρτυρος Σεραφείμ

Μνήμη δικαίου μετ' εγκωμίων και ευλογία Κυρίου επί κεφαλήν αυτού (Παροιμ. 10,8).

1.Η παιδική και εφηβική ζωή του Σεραφείμ.

Μία από τις μεγάλες και αγίες μορφές των Ελλήνων νεομαρτύρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού είναι και ή αγία και ιερά φυσιογνωμία του Αγίου Σεραφείμ, Αρχιεπισκόπου Φαναρίου και Νεοχωρίου του θαυματουργού. Τα Άγραφα δεν ανέδειξαν μόνον αρματολούς και κλέφτες, αλλά και μάρτυρες και Αγίους. Μεταξύ αυτών των μαρτύρων και ηρώων της Πίστεως και της Πατρίδος την πρώτη θέση κατέχει ο άγιος Σεραφείμ.

Καταγόταν από ένα χωριό της περιοχής της Νεβροπόλεως, την Μπεζιούλα (άγιος Σεραφείμ), πού βρίσκεται στους πρόποδες των Άγραφων και απέχει από την Καρδίτσα 42 χιλιόμετρα περίπου. Σώζονται ακόμη τα ερείπια του σπιτιού του. Επάνω σ' αυτά ο αείμνηστος Ηγούμενος της Ί. Μονής Κορώνας Ιερομόναχος Ιάκωβος Κουτρούμπας και οι κάτοικοι έκτισαν πριν από χρόνια Ιερό Ναό προς τιμήν του Αγίου. Ο άγιος Σεραφείμ γεννήθηκε κατά τα μέσα περίπου του ΙΣΤ μ.Χ. αιώνος. Πάντως δεν γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία της γεννήσεώς του. Οι γονείς του, που ονομάζονταν Σωφρόνιος και Μαρία ήσαν ευσεβείς και ενάρετοι Χριστιανοί. Προσπάθησαν να αναθρέψουν το μικρό Σεραφείμ εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου (Εφεσ. 6, 4) Χωρίς να γνωρίζουν πολλά γράμματα, ζούσαν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και με το καλό τους παράδειγμα έκαναν το παιδί τους ν' αγαπήσει με όλη τη νεανική του φλόγα τον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Τον δίδαξαν να μην αγαπά τα πλούτη, να μην ζητάει τη φθαρτή δόξα, ούτε να υποχωρεί στις ταπεινές και αμαρτωλές ηδονές και απολαύσεις αυτού κόσμου. Ο μικρός Σεραφείμ άκουγε με προσοχή τις συμβουλές των γονέων του, τους οποίους αγαπούσε και σεβόταν πολύ. Επίσης ήταν υπάκουος και στους μεγαλύτερους του χωριού και πάντα πρόθυμος να τους εξυπηρετεί. Ιδιαίτερα σεβόταν τους ιερείς του χωριού του.Μαθήτευσε στο σχολείο της μικρής Μονής του Αγίου Παντελεήμονος, έξω από το χωριό του, όπου διακρίθηκε για την επιμέλεια του. Διδάχθηκε τα Ιερά Γράμματα, το Ψαλτήριον, την Οκτώηχον και τον Απόστολον. Τον ευχαριστούσε προ παντός η μελέτη της Αγίας Γραφής και ιδιαιτέρως μελετούσε το βιβλίον των βιβλίων, το βιβλίον της ζωής, το άγιο και Ιερό Ευαγγέλιο. Του άρεσε ακόμη η εντρύφηση στους βίους των Αγίων της Εκκλησίας. Προσπαθούσε να μιμείται το παράδειγμα τους, καθώς η ψυχή του έρρεπε προς τη μοναχική ζωή. Ήθελε μ' αλλά λόγια, ν' απαρνηθεί τον εαυτό του, να σηκώσει το σταυρό του και να ακολουθήσει τον Χρίστο. Ο πόθος αυτός έκαιγε την καρδιά του. Το ζήλο του αυτόν τον αναπτέρωνε η Ιερά Μονή της Κυρίας Θεοτόκου ή της Κρυεράς Πηγής των Αγράφων, όπως λεγόταν αλλιώς ή Ιερά Μονή Κορώνας τότε. Αυτή δεν απέχει πολύ από την Μπεζιούλα. Γι' αυτό οι τακτικές επισκέψεις των Μοναχών, οι συνομιλίες του μαζί τους και προ παντός το καλό τους παράδειγμα ηλέκτριζαν τον φλογερό Σεραφείμ και τον προετοίμαζαν για να δοξάση μια μέρα το Χριστό.

2. Ο Σεραφείμ Μοναχός, Ηγούμενος της Μονής Κορώνας και Αρχιεπίσκοπος Φαναριού και Νεοχωρίου.

Όταν ο Σεραφείμ έφθασε στη νόμιμη ηλικία, οι ευγενείς του πόθοι και τα παιδικά του όνειρα άρχισαν να πραγματοποιούνται, παίρνει οριστικά πλέον τη μεγάλη απόφαση να αρνηθεί τον κόσμο και τα κοσμικά πράγματα. Αφήνει λοιπόν το χωριό του, αποχαιρετάει τους δικούς του και αρχίζει μια μεγάλη πορεία με σκοπό να επισκεφθεί όλες τις Ιερές Μονές των Αγράφων. Τελικά φθάνει και στο Μοναστήρι της Κορώνας. Εκεί είδε ότι αυτό ήταν ένα άξιο Πνευματικό και ησυχαστικό εργαστήρι, όπου έλαμπαν η εργασία, τα γράμματα και η αρετή. Όλα αυτά ηλέκτρισαν την ψυχή του και από τότε έμεινε εκεί, αφού φόρεσε το αγγελικό σχήμα, έγινε λοιπόν έτσι μοναχός. Αγαπούσε την αγρυπνία, τη νηστεία, τις ψαλμωδίες, τη μετάνοια και τη μελέτη των Γραφών. Προ πάντων διακρίθηκε για την αγάπη του προς τους αδελφούς μοναχούς και την τέλεια υποταγή του στον Ηγούμενο. Όταν άκουγε το σήμαντρο έτρεχε σαν το διψασμένο ελάφι στο ναό, όπου προσευχόταν και έψαλλε. Μ' αυτόν τον τρόπο κατόρθωσε να ξεπεράση στην αρετή όλους τους αδελφούς της Ιεράς Μονής, αποσπώντας έτσι την αγάπη και την εκτίμηση τους. Γι' αυτό με σύμφωνη ψηφοφορία μεταξύ των μοναχών αποφασίστηκε να χειροτονηθή Διάκονος, αφού βέβαια πέρασε τους κατώτερους βαθμούς του Αναγνώστου και του Υποδιακόνου. Όταν συμπλήρωσε τα προβλεπόμενα από τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας χρόνια στο βαθμό του Διακόνου, έγινε Ιερέας και αργότερα Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κορώνας. Σ' όλο το διάστημα της ηγουμενίας του Αγίου Σεραφείμ η Μονή είδε λαμπρές ημέρες δόξης. Οι μοναχικές αρετές σαν λαμπάδες έκαιγαν ακατάπαυστα και η προσευχή σαν εύοσμο θυμίαμα ενώπιον του θρόνου του θεού κατευθυνόταν προς τον ουρανό. Οι προσκυνητές, οι όποιοι καταπιέζονταν από τους Τούρκους, εύρισκαν εκεί ασφάλεια και αντλούσαν δύναμη, θάρρος και παρηγοριά. Τα σκλαβωμένα Ελληνόπουλα στο νάρθηκα της Ιεράς Μονής άκουγαν τα λόγια του Αγίου, παρόμοια με τα λόγια του ποθητού:

... Μη σκιάζεστε στα σκότη

η λευτεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι
της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει (Ί. Πολέμης)

Η φήμη του Σεραφείμ ως Ηγουμένου πέρασε τα στενά όρια της Κρυεράς Πηγής των Αγράφων. Γι' αυτό, όταν απέθανε ο Επίσκοπος Καπούης και Φαναριού Λαυρέντιος, ο Σεραφείμ εκλέχθηκε παμψηφεί Αρχιεπίσκοπος Φαναρίου και Νεοχωρίου, διότι στο μεταξύ η Επισκοπή προήχθη σε Αρχιεπισκοπή. Δεν εποίμανε δυστυχώς το ποίμνιο του για πολλά χρόνια ο Αγ. Σεραφείμ, αναδείχθηκε όμως πράγματι ο ποιμήν ο καλός, ο οποίος, όπως είπε ο Κύριος, θυσιάζει και τη ζωή του για τα πρόβατα, την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων (Ίωάν. 5, 11). Η πίστη στο Χριστό, η αφοσίωση στην Εκκλησία, η αγάπη προς την πατρίδα, την πιο όμορφη πατρίδα του κόσμου την Ελλάδα, και οι υπόλοιπες αρετές του Αγίου προκάλεσαν το μίσος των Τούρκων, οι οποίοι ζητούσαν αφορμή για να τον θανατώσουν, κατά το Αγιογραφικό: ενεδρεύσωμεν τον δίκαιον αφ' ημών, ότι δύσχρηστος ημίν εστίν (Σοφ. Σολομ. 2, 12). Η αφορμή δόθηκε από τον Επίσκοπο Λαρίσης - Τρίκκης Διονύσιο τον Φιλόσοφο, πού οι Τούρκοι χλευαστικά τον αποκαλούσαν Σκυλόσοφο. Αυτός λοιπόν, βλέποντας τις πιέσεις και τα δεινά, πού υπέφεραν οι Έλληνες από τους Τούρκους, και συγκρίνοντας τη ζωή των υποδούλων Ελλήνων με τη ζωή των Χριστιανών της Ευρώπης, ξεσήκωσε τους Έλληνες της Δυτικής Θεσσαλίας σε επανάσταση το Φθινόπωρο του 1600, έχοντας σαν ορμητήριο τα Τρίκαλα. Η επανάσταση αυτή απέτυχεν, όπως ήταν φυσικό και επόμενον. Μεταξύ των κακών όμως πού επέφερε ήταν και ο μαρτυρικός θάνατος του Αρχιεπισκόπου Φαναριού.

3. Το Μαρτύριο του Αγίου Σεραφείμ.

Το μαρτύριο του Ιερομάρτυρος Σεραφείμ κράτησε δυο ήμερες, την 3η και 4η Δεκεμβρίου του έτους 1601.

3η Δεκεμβρίου: Όταν έγινε η επανάσταση του Διονυσίου ο Αρχιεπίσκοπος Φαναριού Σεραφείμ ήταν περιοδεία στα χωριά των Αγράφων, κηρύσσοντας το λόγο του Θεού, συμβουλεύοντας και νουθετώντας το ποίμνιο του. Όταν τελείωσε την περιοδεία του ο άγιος και επέστρεψε στο Φανάρι, φέρνοντας μαζί του - όπως συνηθιζόταν - και διάφορα δώρα (πεσκέσια) για τις Τουρκικές Αρχές, οι ασεβείς Τούρκοι αγάδες άρχισαν να λένε: Κι' αυτός με το Διονύσιο ήταν. Τώρα πώς τόλμησε και ήρθε μπροστά μας;. Ο σεβάσμιος Σεραφείμ, επειδή ήταν εντελώς αθώος, μόλις άκουσε αυτά τα λόγια, ρώτ
ησε: Για ποιόν τα λέτε αυτά;” και εκείνοι απάντησαν με θυμό: Για σένα, αποστάτη και προδότη... τώρα θα πάθης και εσύ εκείνο πού σου αξίζει· εκτός κι αν αλλάξεις την πίστη σου και γίνης Τούρκος. Τότε θα σε συγχωρήσουμε και θα σε τιμήσουμε κιόλας, κατάλαβες;. Ο άγιος του οποίου την ψυχή διακατείχε ο πόθος για το μαρτύριο, δε δείλιασε, αλλά αρνήθηκε με θάρρος ότι συμμετείχε στο κίνημα του Διονυσίου. Ούτε δελεάσθηκε από τις επίγειες τιμές: Με κανένα τρόπο δε θα αρνηθώ το Χριστό μου. Τη δική σας τιμή δε θέλω ούτε να την ακούσω.Όταν τα άκουσαν αυτά οι Τούρκοι, όρμησαν πάνω στον άγιο και τον οδήγησαν με τη βία στον τότε διοικητή του Φαναριού Χαμουζάμπεη, φωνάζοντας και συκοφαντώντας τον άγιο: Κι' αυτός συμμορίτης είναι και συνεργαζόταν με τον καταραμένο Διονύσιο. Εχθρός και φοβερός αντίπαλος μας. Θάνατος στον προδότη!!!. Ο Τούρκος διοικητής ακούγοντας αυτά τα λόγια προσπαθούσε να πείση τον άγιο ν' αρνηθεί την πίστη του και του υποσχόταν πολλές τιμές: Σεραφείμ, εσύ είσαι έξυπνος άνθρωπος. Απορώ, πώς συμφώνησες με εκείνον τον ανόητο Διονύσιο και δε σκέφτηκες, πώς το κίνημά σας ήταν αδύνατο να επικράτηση, αλλά θα στοίχιζε το κεφάλι σας. Να, πιάστηκες και κινδυνεύεις να τιμωρηθής παραδειγματικά με φρικτό θάνατο. Το καλό που σου θέλω, να γίνης Τούρκος, αν θέλης να σου χαρίσουμε τη ζωή· ακόμα και μεγάλη θέση σου δίνουμε και πλούτη και δόξα σου εξασφαλίζουμε!. Ο Δεσπότης Σεραφείμ παρακολουθούσε με προσοχή τα λόγια του Διοικητού, ενώ παράλληλα διατηρούσε στο νου του τα λόγια του Αποστόλου Παύλου προς τον Τιμόθεον: Την καλήν παρακαταθήκην φύλαξον δια Πνεύματος Αγίου του ενοικούντος εν ημίν (Β' Τιμ. 1,14). Χωρίς δισταγμό λοιπόν, απαντά στο Χαμουζάμπεη σύντομα και σταθερά: Από τον Ιησού Χριστό δε θ' αποχωριστώ ποτέ! Αντιθέτως με χαρά και ευφροσύνη θα δεχθώ το θάνατο χίλιες φορές για το άγιο όνομα Του. Γι' αυτό σφάξε, κόψε, κάνε ό,τι σου λέει ο νόμος. Δεν πρόφθασε να τελείωση τα λόγια αυτά ο Σεραφείμ και ο αιμοβόρος και άδικος κριτής πρόσταξε να τον δείρουν για πολλή ώρα χωρίς έλεος και να του κόψουν τη μύτη σε λεπτά κομμάτια. Και τα δυο αυτά μαρτύρια ο άγιος τα υπέμεινε με τη βοήθεια του θεού όχι απλώς αγογγύστως, άλλ' ευχαριστώντας και ευλογώντας το Θεό. Η μαύρη ψυχή του Τούρκου Διοικητού δεν ικανοποιείται. Εκδίδει λοιπόν νέα διαταγή: Ρίξτε τον στο μπουντρούμι μωρέ κι αφήστε τον εκεί χωρίς ψωμί, χωρίς νερό κι ίσως αλλάξει γνώμη. Όμως ο Χαμουζάμπεης ελπίζει μάταια. Τέτοιο πράγμα ήταν αδύνατο να γίνη, γιατί οι Έλληνες Ιεράρχες ξέρουν γιατί πεθαίνουν. Όλη τη νύχτα της 3ης Δεκεμβρίου ο άγιος προσευχόταν ζητώντας από το θεό να τον ενίσχυση στο φρικτό μαρτύριο και έλεγε γονατιστός: Μεσίτευσον, Δέσποινα, προς τον Υιόν Σου.
4η Δεκεμβρίου: Την άλλη μέρα ο Χαμουζάμπεης, αφού κάθησε και πάλι στο δικαστικό θρόνο, κάλεσε τον Σεραφείμ ξανά για να τον συμβουλεύση σαν φίλος του δήθεν: Έ, Σεραφείμ! Πιστεύω να σωφρονίσθηκες μέσα στη φυλακή. Έλα, λυπήσου τα γηρατειά σου και πίστεψε στο Μεγάλο Προφήτη. Ό άγιος με ηρεμία αρνήθηκε και πάλι να υπακούσει στις ασεβείς συμβουλές του Χαμούζμπεη και να πιστέψη στον ψευτοπροφήτη Μωάμεθ. Πριν τελείωση τα λογία του Ο Σεραφείμ, ο Διοικητής πρόσταξε να τον δείρουν περισσότερο αυτή τη φορά και πρόσθεσε: Τανύστε του χέρια και πόδια και βάλτε στην κοιλιά του μια μεγάλη πέτρα, χωρίς καμμιά λύπη· κατακόψτε και ξεσχίστε τις σάρκες του. Ό άγιος υπέμεινε όλα αυτά τα μαρτύρια χωρίς να βγή από τα χείλη του ούτε ένα βογγητό. Εξ αιτίας της αιμορραγίας ο άγιος δίψασε και του έδωσαν να πιή λασπόνερα ανακατεμένα με χολή, όπως και στο Χριστό οι σταυρωταί του έδωσαν εις την δίψαν αυτού χολήν και όξος. Κι αυτό το δέχτηκε με χαρά ο Ιερομάρτυρας Σεραφείμ, γιατί γινόταν έτσι μιμητής του Χριστού. Η χαρά αυτή του Αγίου εξόργισε ακόμα περισσότερο το Διοικητή, ο οποίος έδωσε την τελευταία του διαταγή: Σουβλιστέ τον...

Έτσι ο αθώος Ιεράρχης οδηγήθηκε δεμένος ως πρόβατον επί σφαγήν στην τότε αγορά του Φαναριού κοντά σ' ένα κυπαρίσσι, όπου σήμερα υψώνεται ο μεγαλοπρεπής Ναός του Αγίου. Ενώ ο άγιος Σεραφείμ μεταφερόταν στον τόπο του μαρτυρίου, μια Αράπισσα μελανότερα εις την ψυχήν παρά εις το σώμα, όπως χαρακτηριστικά γράφει ο συγγραφέας του Μαρτυρολογίου, άρχισε να βρίζη τον άγιο με αισχρά λόγια. Εκείνος όμως, μιμούμενος και σ' αυτό το σημείο το Μεγαλομάρτυρα του Γολγοθά, ο οποίος ευχόταν υπέρ των σταυρωτών Του, λέγοντας τα γνωστά λόγια: Πάτερ, άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τί ποιούσι, δεν απάντησε στην άπιστη εκείνη γυναίκα, απλώς της έριξε ένα βλέμμα οίκτου. Αμέσως τότε το κεφάλι της γύρισε προς τα πίσω και έμεινε σ' αυτή την κατάστασι 15 ολόκληρα χρόνια, έως ότου απέθανε, δυστυχώς αμετανόητη. Λίγα λεπτά της ώρας χώριζαν τον άγιο από το φρικτό μαρτύριο, γι' αυτό και προσευχόταν θερμότερα. Μόλις οι άσπλαχνοι και σκληροί Τούρκοι έφθασαν στον τόπο της εκτελέσεως, τον σούβλισαν αμέσως. Ήταν 4η Δεκεμβρίου του έτους 1601 (κατά το Εκκλησιαστικό Ημερολόγιο, γιατί αυτό αρχίζει την 1η Σεπτεμβρίου).
Ο Τούρκος Διοικητής θέλησε και με το νεκρό σώμα του Αγίου να τρομοκράτηση τους Χριστιανούς· διέταξε λοιπόν, να το αφήσουν πολλές ήμερες, όπως ήταν σουβλισμένο και κρεμασμένο σ' ένα κυπαρίσσι. Αλλά όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις. Το σώμα του Αγίου δεν αλλοιώθηκε, όπως συμβαίνει με όλα τα νεκρά σώματα. Αντίθετα διατήρησε τη φυσική του δροσερότητα και ευωδίαζε. Το γεγονός αυτό προξενούσε το θαυμασμό των διαβατών, τη χαρά και τη δοξολογία προς το θεό των Χριστιανών. Ο Διοικητής για να μην πάρουν οι Χριστιανοί το σώμα και το θάψουν τοποθέτησε φρουρούς να το φυλάνε μέρα - νύχτα. Μετά από μερικές ήμερες διέταξε να κόψουν την κεφαλήν του Αγίου και να τη στείλουν στα Τρίκαλα μαζί με τα κεφάλια τριών άλλων επαναστατών. Εκεί, τα κεφάλια στήθηκαν στο κέντρο της πλατείας της πόλεως πάνω σε κοντάρια με το μέτωπο προς τη δύσι. Το άλλο πρωί όμως το κεφάλι του Αγίου βρέθηκε να κυττάζη προς την Ανατολή. Από τότε το θαυμαστό αυτό φαινόμενο επαναλαμβανόταν κάθε μέρα. Εκείνες τις ήμερες βρέθηκε στα Τρίκαλα ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Δουσίκου, ο όποιος βλέποντας το θαύμα, θέλησε να πάρη στο Μοναστήρι του την κεφαλήν του Αγίου και να την έχει ως ευλογία και πολύτιμο θησαυρό. Έτσι βρήκε έναν Αρβανίτη Χριστιανό και του υποσχέθηκε 50 γρόσσια, για να του φέρη τη θαυματουργό Κεφαλή. Πράγματι, αφού παραφύλαξε όλη τη νύχτα, είδε κατά τα ξημερώματα τους φύλακες να αποκοιμούνται. Καθώς όμως έπαιρνε την Αγία Κεφαλή, το ξύλο, πάνω στο όποιο βρισκόταν, έπεσε και ξύπνησε τους φύλακες, οι όποιοι άρχισαν να κυνηγούν τον Αρβανίτη. Όταν έφθασε στη γέφυρα του Πηνειού, τον Καραβόπορο, βλέποντας τους Τούρκους να πλησιάζουν, πέταξε το κεφάλι του Αγίου στο ποτάμι, επειδή δεν ήθελε να πέση πάλι στα χέρια των απίστων.

4. Ανεύρεση και ανακομιδή της Ιεράς Κεφαλής του Σεραφείμ.

Κάτω από τη γέφυρα δυο ψαράδες είχαν τοποθετήσει από τη μια ως την άλλη όχθη όρθια δίχτυα (βρόχια) για να πιάσουν ψάρια. Το βράδυ ο ένας έφυγε για το σπίτι του στα Τρίκαλα και ο άλλος έμεινε για να φύλαξη τα δίχτυα. Ενώ λοιπόν καθόταν ο ψαράς στην όχθη του ποταμού, είδε ξαφνικά μια φωτεινή στήλη να υψώνηται μέχρι τον ουρανό και συγχρόνως άκουσε θαυμάσιες ψαλμωδίες. Το γεγονός αυτό, όπως ήταν φυσικό, του προξένησε φόβο, αλλά και περιέργεια. Έτσι αφού πέρασε άυπνος τη νύχτα στην κουφάλα ενός δέντρου, το επόμενο πρωί έτρεξε και διηγήθηκε στο σύντροφο του το γεγονός. Το άλλο βράδυ παραφύλαξαν και οι δυο μαζί. Περίμεναν αρκετή ώρα με αγωνία και ξαφνικά είδαν να επαναλαμβάνηται το θαυμαστό εκείνο φαινόμενο. Όταν άρχισε να ροδίζη η ανατολή, πλησίασαν με φόβο το μέρος, όπου είδαν τη φωτεινή στήλη. Το φόβο τους όμως διαδέχτηκε ή χαρά, μόλις είδαν την Κεφαλή του Αγίου μπλεγμένη στα δίχτυα τους. Την πήραν λοιπόν και την πήγαν στην Ιερά Μονή Δουσίκου, όπου ο Ηγούμενος τους έδωσε τα 50 γρόσια, πού είχε υποσχεθεί στον Αρβανίτη.

Πέρασαν περίπου έξι μήνες από τότε και τα γεγονότα αυτά μαθεύτηκαν στην Ιερά Μονή Κορώνας. οι Μοναχοί της Μονής έστειλαν αμέσως τον Ηγούμενο μαζί με τον προεστό του Νεοχωρίου Παναγιώτη Κωσκολά, για να ζητήσουν την Αγία Κεφαλή του άλλοτε Ηγουμένου τους Αγίου Σεραφείμ.
Όταν έφτασαν στα Τρίκαλα, βρήκαν το Μητροπολίτη Λαρίσης Θεωνά, τον οποίον και παρακάλεσαν να μεσολάβηση. Αυτός δέχτηκε ευχαρίστως να πάρη η Ιερά Μονή Κορώνας απ
ό την Ιερά Μονή Δουσίκου την Κεφαλή του Σεραφείμ, αφού δώση τα 50 γρόσια πού είχαν ξοδευτή για την απόκτηση της. Αυτό και έγινε και αφού πήραν την Αγία Κεφαλή και την πήγαν στην Κορώνα, την τοποθέτησαν σε κατάλληλο ιερό κιβώτιο, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα ή Αγία Κάρα- όχι ολόκληρη η Κεφαλή -.

Όσοι προσέρχονται με πίστη και επικαλούνται τη βοήθεια του Αγίου, γιατρεύονται από κάθε είδους αρρώστιες. Προ παντός ο άγιος θεραπεύει και υποτάσσει την ολέθρια πανώλη, όπως δείχνει μια εικόνα του Αγίου ή οποία γράφει:

Ό Σεραφείμ πατάσσει εμέ, πανώλην
την βροτολοιγόν, φευ μοι φευ, πώς ορώμαι,
υπτία, γυμνή, δυσειδής, κτεινομένη.

Το άγιον Σώμα του Ίερομάρτυρος δυστυχώς δε βρέθηκε ποτέ. Η παράδοση των Φαναριωτών λέει ότι ρίχτηκε σε άγνωστο μέρος κάτω από το Βυζαντινό Φρούριο του Φαναριού. Πολλές φορές μερικά αγνά Φαναριωτόπουλα πριν από πολλά χρόνια έβλεπαν - όπως διηγούνταν μερικοί ηλικιωμένοι Φαναριώτες - τη νύχτα της 3ης προς 4η Δεκεμβρίου φωτεινή στήλη από τον ουρανό, ή οποία έφτανε κοντά στο τζαμί κάτω και βόρεια από το Φρούριο. Όταν πήγαιναν όμως εκεί, το φως εξαφανιζόταν. Το φαινόμενο αυτό παρατηρήθηκε επί αρκετά συνεχή χρόνια. Πριν θεμελιωθή ο Ναός του Αγίου Σεραφείμ έγιναν ανασκαφές κοντά σ' εκείνο το χώρο για να βρεθή το σώμα του Αγίου. Δυστυχώς όμως το σώμα δε βρέθηκε ποτέ, όπως δεν βρέθηκαν και τα σώματα τόσων άλλων μαρτύρων (κρίμασιν οίς Κύριος οίδεν).

5. Θαύματα του Αγίου.

Στον Ιερομάρτυρα Σεραφείμ αποδίδονται πολλά και ποικίλα θαύματα, ενώ και σήμερον ο άγιος συνεχίζει το θαυματουργικό του έργο σ' εκείνους πού έχουν πίστη, γι' αυτό ονομάζεται και θαυματουργός.

Το πρώτο θαύμα έγινε με την άπιστη αράπισσα, πού γύρισε το κεφάλι της πίσω· το δεύτερο ήταν ή ευωδιά του σώματος του, πού επί ήμερες έμεινε κρεμασμένο σ' ένα κυπαρίσσι, στον τόπο του μαρτυρίου· το τρίτο έγινε στην Πλατεία των Τρικάλων (Θεσσαλίας), με το να γυρίζη ή αγία του κεφαλή από την ανατολή στη δύσι και αντίθετα και συνέχεια με τη φωτεινή στήλη, πού εμφανιζόταν δυο βραδυές στη γέφυρα του Καραβόπορου στον Πηνειό ποταμό.

Τα θαύματα του Αγίου δεν σταμάτησαν. Ο Ιερομάρτυς Σεραφείμ από το 1601 μέχρι σήμερα εξακολουθεί να θαυματουργή, όπως λέει και το Απολυτίκιο του θαυμάτων επομβρίζει δωρεάς και λυτρούται νοσημάτων φθοροποιών τους πίστει ανακράζοντας.... οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών της Κορώνας διηγούνται πολλά θαύματα του Αγίου. Σε κάθε επιδημία πήγαιναν και ζητούσαν την Αγία Κάρα και κάθε αρρώστια, ιδίως ή πανώλη, σταματούσε. Πολλές φορές ο Πολιούχος άγιος έδιωξε τις ακρίδες, πού έτρωγαν τα σπαρτά. Μια άλλη φορά με την Αγία Κάρα παρουσιάσθηκαν πουλιά πού κατέφαγαν τις ακρίδες. Ακόμη σε περιόδους ανομβρίας, κατόπιν λιτανείας έστελνε τη δροσερή βροχή.

Επί πλέον ο Ίερομάρτυς θεραπεύει αυτούς, πού πάσχουν από ψυχικά νοσήματα, σώζονται δε και σήμερα στο Μοναστήρι της Κορώνας διάφορες σιδεριές και αλυσίδες, με τις οποίες έδεναν τους τρελλούς, τους σεληνιασμένους και τους δαιμονισμένους.

Στείρες γυναίκες ακόμη με τη χάρη του Ιερομάρτυρος απόκτησαν παιδιά, αφού αποδείχθηκε, πώς ή Επιστήμη δεν μπορούσε να κάνη τίποτε σ' αυτές.

Κάποτε θεράπευσε ένα μουγγό παιδί ύστερα από τρεις Λειτουργίες που έκαναν οι γονείς του στο Μοναστήρι.

Μια γυναίκα πάλι 60 χρονών, πού ήταν τυφλή εκ γενετής απόκτησε το φως των ματιών της.

Αλλά και όχι ολίγους καρκινοπαθείς ο άγιος έκανε καλά. Τελευταία δύο γυναίκες, η μία Ελληνοαμερικανίδα, πού έμενε στη Βοστώνη και η άλλη από ένα χωρίο της Φθιώτιδος, ετοιμοθάνατες από καρκίνο, εθεραπεύθησαν.

Επίσης κάποιος παράλυτος με πολλή πίστη υστέρα από μία Θεία Λειτουργία, που παρακολούθησε στην Κορώνα, έγινε τελείως καλά. Τέλος υστέρα από την Ακολουθία Ιεράς Παρακλήσεως του Αγίου πολλά παιδιά με πονοκεφάλους και υψηλό πυρετό απόκτησαν την υγεία τους.