Νεαρες δωρητριες...

[NIKOSZ]

Χτίζαμε τό παρεκκλήσιο τοῦ ἁγίου Ἐλευθερίου καί βρισκόμαστε σέ μεγάλη οἰκονομική δυσκολία. Πολύτιμοι ὅλοι οἱ δωρητές μας, ἀνεξάρτητα ἀπό τό ὕψος τῆς συνδρομῆς τους. Ὅμως σ' ἕνα ἔργο εἴκοσι τόσων ἑκατομμυρίων ἡ συμβολή τῶν πέντε-δέκα χιλιάδων τοῦ κάθε εὐσεβοῦς δωρητῆ ἔπρεπε τουλάχιστον νά δημιουργεῖ μεγάλη ἁλυσίδα, γιά νά μπορέσει νά τελειώσει κάποτε καί νά μήν ἀναβιώσει τό «γεφύρι τῆς Ἄρτας».

Δειλά-δειλά μπῆκε στό Γραφεῖο ἡ χαριτωμένη δασκαλίτσα. Ὡς ὡρομίσθια καί μέ οἰκονομίες εἶχε ἀποταμιεύσει τό ποσό τῶν ἐννιακοσίων πενήντα χιλιάδων δραχμῶν. Αὐτά εἶχε ὅλα-ὅλα. Τά ἔθετε στή διάθεσή μας γιά νά ὁλοκληρωθεῖ ἡ αἴθουσα τῆς νεολαίας στό ἰσόγειο καί τό παρεκκλήσιο τοῦ ἁγίου Ἐλευθερίου ἐπάνω. Δέν πιστεύαμε στ' αὐτιά μας. Μιά ἐλεύθερη κοπέλα, πού θά ἔπρεπε νά φυλάει καί τήν τελευταία της δραχμή γιά τήν ἀποκατάστασή της, ἔδινε ὅ,τι εἶχε, γιά ἕνα ἱερό σκοπό. Δυό χρόνια μετά τῆς ἔβαζα τά στέφανα στό κεφάλι. Μέ δυσκολία συγκρατοῦσα τή συγκίνησή μου. Τῆς εὐχήθηκα μέ τήν καρδιά μου νά ζήσει εὐτυχισμένη καί μακάριζα τό σύζυγο γιά τό θησαυρό πού ἔπαιρνε.

Λίγο ἀργότερα ἐμφανίστηκε μιά ἄλλη διαλεχτή ψυχή. Μόλις εἶχε ἀναλάβει ὑπηρεσία στό δημόσιο καί ἦλθε νά καταθέσει τόν πρῶτο της μισθό στήν Ἐνορία, συνδράμοντας τήν ποικίλη μέριμνά της. Σέ μιά ἐποχή, πού ὅλοι μιλᾶνε γιά ἀνασφάλειες, γιά ἀδυναμίες ποικίλες, γιά οἰκονομικά προβλήματα, γιά πολλές, πραγματικές ἤ καί φανταστικές, δυστυχίες... Σήμερα, πού ὅλοι γογγύζουν γιά τά πάντα, λίγα καί φτωχά πού ἀπολαμβάνουν, τό νά ἔρχεται μιά κοπέλα νά προσφέρει τόν πρῶτο της μισθό γιά ἔργα καλά καί ὠφέλιμα, παραβλέποντας δικές της ἀνάγκες, αὐτό καί μόνο μᾶς γεμίζει κουράγιο καί ἐλπίδα.

Ἡ τρίτη εἶναι καλλιτέχνης. Ζητήσαμε γιά λίγο τή βοήθειά της. Καί ἐκείνη, ξεπερνώντας τίς προσδοκίες μας, ξεδίπλωσε τήν ἐσωτερική της ὀμορφιά καί ἁρμονία καί τήν ἅπλωσε στούς τοίχους τοῦ Ναοῦ μας. Ἀνέβηκε σέ σκαλωσιές, κρεμάσθηκε στό κενό, κουράστηκε καί ταλαιπωρήθηκε δίνοντας τόν καλύτερό της ἑαυτό. Ὅ,τι καί νά τῆς δίναμε λίγο θά ἦταν. Ὅμως δέ δέχθηκε τίποτε.

-Τό ἔκανα γιά μένα, ἀφῆστε με νά χαρῶ ἔτσι, ὅπως θά τό ἤθελε ἡ ψυχή μου.

Δέν πέθαναν λοιπόν οἱ ἀξίες, ἐπειδή οἱ «ζωντανοί νεκροί» τοῦ καιροῦ μας φαίνονται νά πληθαίνουν ἐπικίνδυνα... Αὐτά τά τρία κορίτσια, πού ζοῦν ἀνάμεσά μας, συνιστοῦν τρανή ἀπόδειξη, πώς μποροῦμε ἀκόμη νά ἐλπίζουμε.

(Πρωτ. Γεωργίου Φραγκιαδάκη, "Ποιμαντικά Γλυκόπικρα", Χαϊδάρι 2000, σελ. 31-32)