Εκούσια διάπραξη αμαρτίας

[panagiotis2008]

Μπορεί να φανεί ανόητο αλλά ρωτώ.Πειράζει να διαπράξω κάποιες αμαρτίες συνηδειτά (αν δω οτί δεν έχω διαπράξει πολλές αμαρτίες) για να χω έναν σεβαστό αριθμό αμαρτιών να πω στην εξομολόγηση?

[kles]

Βρέ συνωνόματε, νομίζεις οτι και έτσι έχουμε λίγες αμαρτίες ?
Θα σου πρότεινα να πήγαινες σε κάποιο χριστιανικό βιβλιοπωλείο και να αγόραζες βιβλία σχετικά με το τι είναι η αμαρτία.
Ή βρές κι εδώ μέσα σχετικό θέμα, να δείς πόσο και πώς αμαρτάνουμε συνεχώς.

[Teri]

Τι εννοείς "αν δω οτί δεν έχω διαπράξει πολλές αμαρτίες"??????

Πώς θα το δεις;;;;

Επίσης τι εννοείς "για να χω έναν σεβαστό αριθμό αμαρτιών να πω στην εξομολόγηση?"

Νομίζεις ότι είναι κάτι σαν το σούπερ μάρκετ με τις προσφορές; Στα δυο κιλά δίνουμε άλλα δυο δώρο;;

Συγγνώμη αν γίνομαι κυνική αλλά η πρόκληση ήταν πολύ μεγάλη.......

[Cordelia]

Αγαπητέ μου panagioti,

ακόμα κι αν τύχει για ένα διάστημα να μην έχεις διαπράξει σημαντικό αριθμό αμαρτιών
(*μπορεί να σου φαίνεται δηλαδή γιατί συνήθως την υπερηφάνειά μας δεν την αντιλαμβανόμαστε*),
δεν είναι αρκετά επίπονο ούτως ή άλλως το ότι προσπαθείς να μην ξαναπέσεις ή να μείνεις μακριά από πειρασμούς ?

Γιατί θα πρέπει συνειδητά να δυσχεράνεις την κατάσταση με το να κάνεις κι άλλες ?

Άλλωστε, στην εξομολόγηση δεν είναι υποχρεωτικό να πάμε με μία τεράστια λίστα αμαρτιών.

[smarti]

τωρα θα γελασετε λιγο.
Την πρωτη φορα που ειχα παρει αποφαση να εξομολογηθω ,σκεφτηκα σιγα και τη αμαρτιες εχω;
Μια φιλη μου μου εδωσε τον οδηγο εξομολογησης,ωστε να βοηθηθω και που να δειτε μετα ,πηγα στον παππουλη και στο χερι μου κρατουσα 3 σελιδες αμαρτιες.Οταν τα ειδε ο παππουλης τρομαξε,αλλα και τι να κανει
Οσο παει μικραινει η λιστα ,αλλα δεν νομιζω να μπορεσω να την φτασω ποτε στο μηδεν.
Παντος αν τα καταφερες Παναγιωτη να την φτασεις στο μηδεν ,μπραβο σου.
Μαλλον εχω πολυ αγωνα ακομα μπροστα μου.

[Evi_J]

Αγαπητέ Παναγιώτη. Αν μου επιτρέπεις, νομίζω πως έχεις λανθασμένη αντίληψη για το τι σημαίνει "αμαρτία". Νομίζω πως θα πρέπει να το ψάξεις λίγο το θέμα.

Ας σε βοηθήσω λίγακι τώρα εγώ. Ας ξεκινήσουμε με την ετυμολογία της λέξεως για να καταλάβουμε και το νόημα: αμαρτία σημαίνει μη άρτιος. Αυτός δηλ που δεν είναι άρτιος.
Τι σημαίνει "άρτιος" όμως; Δεν σημαίνει ο "ολόκληρος", ο "σωστός"....; Π.χ ένα ολόκληρο καρβέλι ψωμί είναι άρτιο, δηλ ολόκληρο, όχι μισοφαγωμένο. Σωστά;

Όλοκληρος και σωστός, όμως πάνω σε τι; Με ποια βάση κρίνουμε το "κανονικό" και το "σωστό"; Θα μπορούσα να σου ένα σωρό παραδείγματα, για το πως ο άνθρωπος τα κρίνει αυτά (π.χ, ηθική, επιστήμη κ.τ.λ) αλλά δεν μας αφορούν αυτήν την στιγμή. Το θέμα μας είναι θεολογικό. Σωστά;

Το θεολογικό αφορά τον Θεό, άρα αν θέλουμε να είμαστε άρτιοι θα κοιτάξουμε να είμαστε άρτιοι με βάση που θέλει Εκείνος όχι αυτά που θέλει π.χ η ηθική.

Την τελευταία φορά που κοίταξα ο Θεός ήθελε την καθαρότητα της ψυχής μας. Τι σημαίνει όμως "καθαρότητα"; Εδώ ακριβώς μπαίνουν ένα σωρό παράγοντες στην προσπάθεια μας να κατανοήσουμε τι θέλει ο Θεός ως πρώτο βήμα, και εν συνεχεία να το πράξουμε ως δεύτερο. Οι παράγοντες αυτοί είναι πάρα πολλοί οι οποίοι μάλιστα έχουν και υποκατηγορίες επεξηγήσεων. Εγώ όμως θα σου αναφέρω μόνο έναν: τον συναισθηματικό.

"Γιατί τον συναισθηματικό και όχι κάποιον άλλο;" -ίσως να με ρωτήσεις- "Αφού τόσοι υπάρχουν".... Ναι τόσοι υπάρχουν.... Αλλά αυτό είναι το ζητούμενο του κάθε ανθρώπου. Να νιώθει ότι υπάρχει για κάποιον. Ότι η ύπαρξη του αναγνωρίζεται από κάποιον που τον εκτιμά, που τον σέβεται, που τον αγαπάει.... Όπως π.χ η μητέρα σου, ή ο πατέρας σου. Τίποτα δεν κάνει τον άνθρωπο τόσο ευτυχισμένο όσο η ψυχική επικοινωνία με κάποιον.

Αν λάβουμε λοιπόν αυτό το συναίσθημα στην μέγιστη ύπαρξη του, (όσο μπορεί να αγαπήσει ο καθένας... και πιστεύω ότι ο καθένας έχει άφθονα αποθέματα αγάπης έστω και αν δεν το ξέρει) αντιλαμβάνεσαι ότι για κανένα λόγο και για καμιά αιτία δεν θες να χαλάσεις αυτήν την επικοινωνία. Η αγάπη σου για αυτό το συναίσθημα θα είναι τόσο μεγάλη ώστε δεν θα θες να ραγίσεις το γυαλί ούτε τόσο δα. Θα απομακρύνεις όλα τα "σφυριά" και οτιδήποτε μπορεί να "σπάσει" αυτο το γυαλί. Δεν θα έβριζες την μάνα σου, δε θα την χτύπαγες, δεν θα την άφηνες να κλαίει... Έτσι δεν είναι;

Ας κάνουμε τώρα μια παρομοίωση λέξεων. Βγάλε την λέξη "ραγίζω" (το γυαλί) και βάλε μια άλλη στην θέση της. Κάτι που να υποδηλώνει το ίδιο. Και για να μην ψάχνεις εσύ θα σου πω εγώ τώρα μία: αμαρτία! Γιατί αυτό ακριβώς είναι η αμαρτία. Το ράγισμα στην σχέση του ανθρώπου με τον Θεό.

Σκέψου λίγο. Έρχεται ο Θεός και σου δίνει αυτήν την επικοινωνία και έρχεται και ο άλλος κρατώντας ένα τεράστιο σφυρί έτοιμος να ραγίσει το γυαλί. Τι θα κάνεις; Είναι γνωστό ότι η εξομολόγηση είναι το "azax" που "καθαρίζει τα τζάμια". Τι θα κάνεις; Θα πεις "κάτσε να βρωμήσουν κι άλλο για να τα καθαρίσω όλα μαζί"; Δεν είναι λίγο ανόητο αυτό; Και μετά πως θα δεχτείς τους επισκέπτες. Που θα σου φέρουν και δώρα άρτο και οίνο; Εσύ τι θα τους δώσεις; Την βρωμιά;

Αλλά να σου πω και ένα άλλο παράδειγμα. Αν π.χ πάθαινες ένα εγκεφαλικό, ή μια καρδιακή προσβολή, τι θα έλεγες; Ότι η αρρώστια αυτή είναι μόνο μία και δεν συμφέρει να πάω στο νοσοκομείο για μία μόνο αρρώστια; Τι θα έκανες; Θα έπαιρνες κανένα μαχαίρι να μαχαιρωθείς για να γίνουν 2 οι πληγές ώστε να έχεις την δικαιολογία ότι "είχα τουλάχιστον 2 πληγές"; Όχι βέβαια... Έτσι και και η ψυχή. Η ψυχή δεν διαφέρει από το σώμα. Θέλει εξίσου θεραπεία. Μάλιστα επειδή ειναι και αιώνια φαντάσου να είσαι άρρωστος.... αιώνια. Άδικο δεν είναι;

Αλλά υπάρχει και το άλλο. Και αν δεν προλάβεις να τα καθαρίσεις μετά; Δηλ αν το γυαλί όχι μόνο ραγίσει αλλά σπάσει κιόλας; Αν συμβεί -Θεός φυλάξει- κανένα δυστύχημα και γύγεις πριν την ώρα σου; Πώς θα παρουσιαστείς μπροστά Του; Βρώμικος;

Γιατί να περιμένεις τις πολλές αμαρτίες πρώτα; Και άντε σου λέω ότι έχεις κάνει συμβόλαιο με τον Θεό ότι θα ζήσεις 500 χρόνια και ότι δεν θα πας ξαφνικά μπροστά Του από κάποιο ατύχημα και ότι μάλιστα θα σε έχει ειδοποιήσει πρώτα. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι την τελευταία μέρα, του τελευταίου έτους, την τελευταία στιγμή πριν πεθάνεις θα θυμάσαι ΟΟΟΟΟΟΛΕΣ τις αμαρτίες για να τις πεις; Είναι γνωστό ότι όσο θαυμαστό πράγμα και αν είναι ο εγκέφαλος τα Αλτζχαϊμερ χτυπάνε κόκκινο.

Σκοπός του αντιχρίστου είναι να καταστρέψει τον άνθρωπο. Τι καλύτερος τρόπος υπάρχει από το να του καταστρέψει την ψυχή κατά πρώτο λόγο και μετά και την σάρκα ώστε να μην μπορέσει ο άνθρωπος να μετανοήσει; Θες να του δώσεις αυτό το δικαίωμα; Δεν βλέπεις ότι αυτή σου η σκέψη είναι ένας πειρασμός εκ μέρους του, με βάση κάποια δικαιολογία (π.χ "μην ενοχλώ τσάμπα τον πνευματικό μου, τόσες δουλειές έχει ο άνθρωπος....") για να αποφύγεις την εξομολόγηση; Σου μπήκε αυτή η σκέψη. Γιατί; Κάτσε να αναλογιστείς τα υπέρ και τα κατά. Τι θα κερδίσεις και τι θα χάσεις αν ΔΕΝ πας στην εξομολόγηση.

Ας δούμε τα κατά:
1) Από την στιγμή που έχεις αμφιβολίες, και έχεις και έτοιμη την δικαιολογία σε κέρδισε! (Προωπικά δεν πιστεύω ότι είναι κάοπιος που αξίζει να πας κοντά του και να φύγεις μακρυά από τον Θεό)

2) Αφού σε κέρδισε μία φορά τότε ίσως και δεύτερη. Ίσως και τρίτη.... Και Θεός ξέρει πόσες....

3) Θα καταντήσεις να ντρέπεσαι να πας είτε από ευγένεια ("να μην ενοχλήσω") είτε από φόβο ("ωχ τώρα θα μάθει τι έκανα") είτε από κοίμηση της συνειδήσεως ("ε, σιγά μωρέ, δεν είναι αμαρτία αυτό"... ή "ε, τόσο δα μικρούλα που είναι δεν πειράζει") κ.τ.λ

Ας δούμε τα υπέρ:
1) ΥΠΑΡΧΟΥΝ;
(Βέβαια αν ενδιαφερόμαστε για τα υπέρ τα δικά του, τότε αλλάζει το πράγμα)

Όχι φίλε μου!! ΜΗΝ διανοηθείς να σκεφτείς να αναβάλεις την εξομολόγηση σου. Μην ξεχνάς ότι οι αμαρτίες καταγράφονται στο "τετράδιο" της ψυχής. Στο τεράδιο που το κρατάει αυτός για να έχει αποδείξεις του εγωισμού και της βλακείας μας και να μπορέσει να πει μετά στον Θεό: "φάτη τώρα"!! Πόσο θα λυπηθεί μετά ο Θεός όταν δει ότι παρόλες τις ευκαιρίες που μας έδωσε εμείς ήμασταν βλάκες; Και μάλιστα εδώ είναι και το δεύτερο κομμάτι της απαντήσεως σου. Να τις πράξεις ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ;;; Γιατί; Εσύ δηλ θα έλεγες κατάμουτρα στην μάνα σου ή στην/στον αδελφή/ο σου ότι είναι π.χ βλάκας ή ανάπηρος ή κάτι τέτοιο; Θα άντεχε η καρδιά σου κάτι τέτοιο; Ακόμα και να ήταν αληθινή η κατηγορία σου θα το έκανες επίτηδες; Δεν νομίζω... Γιατί να το κάνεις στον Θεό λοιπόν;

[panos0]

Φιλε Παναγιωτη θα εκπλαγεις απο το ποσες πολλες πραξεις η μη πραξεις ειναι αμαρτια.
Ποσοι απο εμας εχουν πει στον πνευματικο τους "δεν αγαπω τον Θεο οσο πρεπει" "δεν προσευχομαι και δεν επισκεπτομαι τους ασθενεις" Ουτε εγω το εχω πει τωρα που το σκεφτομαι LOL
Τωρα εαν δεν εχεις, δεν υπαρχει οριο πανω απο τοσες αμαρτιες εξομολογιετε κανεις. Πες αυτες που εχεις. Για διαβασε και σχετικα βιβλια καλου κακου ομως....

Εγραψα ενα παραδειγμα αλλα εχει γραψει το ιδιο η Evi_J αυτο με το νοσοκομειο.
Το δευτερο που εχω να σου επισημανω ειναι το εξης η εξομολογηση δεν ειναι ανθρωπινου στυλ δικαστηριο, ωστε να πω ας κανω μια αμαρτια για τον Χ λογο (ωστε να φανω αμαρτωλος (για τεχνητη ταπεινωση), να κονομησω κλεβοντας λεφτα κτλπ) και μετα θα παω θα το πω και τσουουουουπ :D συγχωρεθηκα. Δεν δινουμε με αυτο την πρεπουσα βαρυτητα στο Μυστηριο, το κοροιδευουμε.

[panagiotis2008]

Δεν θα το κάνω.Είναι βλακεία γιατί αυτό θα δείχνε μεγάλη ασέβεια στο πρόσωπο του Θεού και περιφρόνηση στο Νόμο Του.
Βασικά Smarti εγώ την πρώτη φορά κοίταξα τι αμαρτίες ελέγχει το κάθε ένα από τα 23 τελώνια που συναντούν οι ψυχές όταν ανεβαίνουν μετά τον θάνατο προς τα πάνω κι έτσι είδα τι θεωρείται αμαρτία.
Μετά από αυτό μου βγήκε 1,5 σελίδα αμαρτίες.
Με μένα την 2η φορά νόμιζα πως δεν θα θυμηθώ τις αμαρτίες μου και γι'αυτό το απέφευγα και μόλις μπήκα και εξομολογήθηκα τα είπα σχεδόν όλα κι όχι μόνο αυτό,αντί να παραλείψω αμαρτίες κατέληξα να κάνω μια εκ βαθέων εξομολόγηση για όλη την -πολύ αμαρτωλή- ζωή μου τα τελευταία 5μιση χρόνια σαν φοιτητής εδώ κι έτσι να παραδεχτώ και πράγματα που δεν είχα σκοπό να πω κι αφορούσαν συνολικά και ολοκληρωμένα την τελευταία 5ετία της ζωής μου.

[g_aggelos]

Αν και συμφωνώ με όσα σου είπαν τα παιδιά παραπάνω,

θα σου έλεγα να το συζητήσεις με τον ίδιο τον Πνευματικό σου. Νομίζω ότι αυτός ξέρει καλύτερα μέσα από την συζήτηση να σε κάνει να καταλάβεις ποιες είναι οι αμαρτίες σου. Αυτός είναι και ένας από τους βασικούς λόγους που πρέπει να έχουμε έναν Πνευματικό, σταθερά, έτσι ώστε και εσύ να του έχεις εμπιστοσύνη αλλά και αυτός, γνωρίζοντας το παρελθόν σου, να σου δίνει πιο σωστές κατευθύνσεις...

Από δικές μου (πολύ λίγες) εμπειρίες, να σας πω ότι μετά από πολλά χρόνια, ο Πνευματικός μου με έκανε να "θυμηθώ" παιδικές μου αμαρτίες και αν τις εξομολογηθώ τώρα στα (κοντά) 40 μου.... Και φυσικά αυτό όχι με ανάκριση, αλλά με συχνή συζήτηση και με πάρα πολλές συμβουλές....

Να έχετε όλοι μια όμορφη ημέρα....