Η συμπεριφορά του ανθρώπου...

[NIKOSZ]

Θα έπρεπε να γράψει κανείς πολλά για τη μεγάλη και στοργική αγάπη του Θεού που δείχνει στα πλάσματά Του. Προς το παρόν αρκεί αυτό: Ότι ο Θεός ο πάνσοφος και παντοδύναμος μας έκανε να είμαστε πάνω στη γη τα αριστουργήματα των έργων Του. Αυτό είναι αποτέλεσμα της ιδιαίτερης αγάπης Του. Υπάρχουν πάρα πολλές μαρτυρίες ότι όχι απλώς προνοεί, αλλά ευχαρίστως ασχολείται με τον κόσμο όλο, και ιδιαίτερα με τον άνθρωπο. «Ουχ απλώς ημών προνοεί, αλλά και ερών, έρωτα απαθή μεν, θερμότατον δε και γνήσιον», κατά την έκφραση του ιερού Χρυσοστόμου.

Εμείς όμως δυσπιστούμε στην αγαθότητα του Θεού. Και φθάνουμε στο σημείο να Τον βλασφημούμε, να περιφρονούμε το Νόμο Του και τις εντολές Του. Να κηρύττουμε ότι δεν ενδιαφέρεται για μας. Αλλ΄ όχι. Ο Θεός είναι αγάπη. Αν πάσχουμε, πάσχουμε από τις αμαρτίες μας. Τέτοιο δηλητήριο είναι η αμαρτία, ταλαιπωρεί τον όλο άνθρωπο. Το σώμα και την ψυχή. Τιμωρεί το σώμα, αλλά τιμωρεί και την ψυχή. «Θλίψις και στενοχωρία επί πάσαν ψυχήν ανθρώπου του κατεργαζομένου το κακόν» (Ρωμ. Β΄ 9). Ποιός δεν δοκίμασε τις τύψεις της συνειδήσεως ως αποτέλεσμα της καταπατήσεως του νόμου του Θεού; Ποιός δεν αισθάνθηκε την ταραχή, την αγωνία, το άγχος της ψυχής, το κενό, που φέρνει η αμαρτία;

Η διάπραξη της αμαρτίας, το πάθος που κρύβεις μέσα σου και δεν το πολεμάς, γεμίζει τη ζωή σου με αγωνία. Μπορεί να έχεις πλούτη, ανέσεις, θέση, γνώσεις, είσαι όμως ταλαίπωρος και δυστυχής. Τι κρίμα!

Κάποτε ένας ζωγράφος προικισμένος με ιδιοφυΐα και τάλαντο σπάνιας τέχνης, αρνιόταν να ζωγραφίσει, διότι οι άνθρωποι της χώρας του, ούτε μπορούσαν να καταλάβουν την καλλιτεχνική του αξία, ούτε εκτιμούσαν δεόντως τα έργα του. Δεν ανεχόταν ακόμη να κρέμονται τα έργα του στις αίθουσες των ανθρώπων εκείνων που δεν φρόντιζαν για την καλλιτεχνία, αλλά αγόραζαν πίνακες, επειδή ήταν απαίτηση της μόδας, του συρμού.

Αλλά δυστυχώς δεν είναι μοναδική η περίπτωση αυτή. Σχεδόν κατά κανόνα εμείς οι άνθρωποι τις ικανότητές μας, τα τάλαντά μας, - όπως ο Κύριος τα ονομάζει και που τα έχει δώσει Αυτός - δεν τα χρησιμοποιούμε για την ωφέλεια των άλλων, παρά μόνο όταν πρόκειται να αναγνωρίσουν την αξία μας και να απολαύσουμε τιμή, δόξα, πλούτο. Όταν δεν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις, κοιτάμε να τα κρύψουμε στο βάθος - όπως ο δούλος της παραβολής, που έκρυψε τα τάλαντα στη γη - και όχι να τα παραδώσουμε στο κοινό, για να τα απολαύσουν και τα χρησιμοποιήσουν και άλλοι συνάνθρωποί μας. Γιατί; Διότι είμαστε εγωϊστές!

Ο Θεός όμως επειδή είναι αγάπη δεν κρατεί τον πλούτο της ευτυχίας Του και μακαριότητας και δόξας και σοφίας - τα οποία έχει σε άπειρο βαθμό - αλλά επιθυμεί να καταστήσει και άλλους μετόχους. Γι΄ αυτό και θέτει σε ενέργεια τη δημιουργική σοφία Του και φέρει από την ανυπαρξία στη ζωή, τον κόσμο ολόκληρο. Δημιουργεί τον άνθρωπο, προς τον σκοπό να τον κάνει μέτοχο των αγαθών Του.

Αρχιμ. ΚΑΛΛΙΣΤΡΑΤΟΣ Ν. ΛΥΡΑΚΗΣ