Φωτιές και Φωτιά

[NIKOSZ]

Καλοκαίρι! Χαρά Θεού! Όλα στη φύση όμορφα και λαμπερά. Ο γαλανός ουρανός, η δροσερή θάλασσα, τα καταπράσινα δάση, τα πολύκαρπα δένδρα, τα κελαηδήματα των πουλιών, οι χαρούμενες φωνούλες των παιδιών. Κι όλα αυτά μιλούν για τον πάνσοφο Δημιουργό τους και κινούν τα χείλη κάθε λογικού ανθρώπου σε ύμνο και δοξολογία «Ως εμεγαλύνθη τα έργα Σου, Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας» (Ψαλμ. 103,24).

Αλλά εκτός από τα ωραία υπάρχουν και τα άσχημα στη φύση πάντοτε, ιδίως τώρα το καλοκαίρι. Αυτά δεν είναι έργα του Θεού, αλλά των ανθρώπων. Ένα από τα πιο καταστρεπτικά έργα που βλέπουμε κάθε καλοκαίρι είναι οι φωτιές. Με πόνο ψυχής βλέπουμε κάθε τόσο να καίγονται δάση με δένδρα αιωνόβια, να γίνονται στάχτη καλλιεργημένες εκτάσεις που έδιναν ψωμί και χαρά σε πολλές οικογένειες. Βλέπομε... και τι δε βλέπομε; Σπίτια, μαγαζιά, επιχειρήσεις μέσα σε λίγες ώρες να γίνονται σωροί από κάρβουνα και να βυθίζουν σε πόνο και απόγνωση χιλιάδες συνανθρώπους μας. Και το χειρότερο απ΄ όλα έχομε κάποτε και θυσίες ανθρωπίνων υπάρξεων. Πολλά χρήματα ξοδεύει το κράτος για την κατάσβεση των πυρκαγιών. Παρ΄ όλα ταύτα οι φωτιές εξακολουθούν να μας επισκέπτονται με την απαίσια μορφή τους κάθε καλοκαίρι, γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι άφρονες, απρόσεκτκοι, κερδοσκόποι, στοιχεία κακοποιά.

Εκτός όμως από τις φωτιές τις υλικές, υπάρχουν και κάποιες άλλες πολύ πιο φοβερές. Είναι οι φωτιές που ανάβουν οι αμαρτίες των ανθρώπων. Αυτές οι φωτιές καίνε ό,τι πολυτιμότερο υπάρχει στη Δημιουργία. Τις ψυχές των ανθρώπων και μάλιστα των νέων. Εύφλεκτη ύλη είναι η καρδιά του ανθρώπου. Μια μόνο σπίθα, ένας λόγος, ένα βλέμμα, μια κίνηση αρκεί για ν΄ ανάψει η φωτιά του μίσους, της κακίας, της ζηλοτυπίας, της ανηθικότητας. Ο θεοφώτιστος άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος παρομοιάζει με φωτιά τη γλώσσα του ανθρώπου. «Και η γλώσσα πυρ, ο κόσμος της αδικίας» (Ιακώβ. γ΄, 6).

Αυτές τις φωτιές καμιά πυροσβεστική υπηρεσία δεν μπορεί να κατασβέσει. Κανένα όχημα, κανένα αεροπλάνο. Η πυρόσβεση γίνεται μ΄ ένα μόνο τρόπο. Με το άναμμα μιας άλλης φωτιάς, μιας αγίας φωτιάς που λέγεται αγάπη στο Θεό. Όποιος φλογερά αγαπά το Θεό είναι ένας πυροσβέστης που προλαμβάνει η σβήνει κάθε φωτιά καταστρεπτική, υλική η πνευματική.

Μέσα στις ψυχές των αγίων άναβε πάντα η φωτιά της αγάπης προς το Θεό. Ήσαν όλοι «τω πυρί της αγάπης ολοκαυτώμενοι». Γι΄ αυτό δεν φοβόντουσαν το υλικόν πυρ. Ας θυμηθούμε ένα μόνο παράδειγμα. Τα ηρωικά λόγια, απάντηση του πυρακτωμένου από το πυρ της θείας αγάπης Μεγάλου Βασιλείου, προς τον ύπαρχο Μόδεστο, απεσταλμένο του αυτοκράτορος Ουάλη που είχε εξουσιοδοτηθεί να απειλήσει με απειλές φοβερές τον άγιο Ιεράρχη, για να τον εξαναγκάσει να προσχωρήσει στην αίρεση του Αρείου. «Πυρ και ξίφος και θήρες και οι τας σάρκας τέμνοντες όνυχες τρυφή μάλλον ημίν εισίν η κατάπληξις... Ακουέτω ταύτα και βασιλεύς».

- Φιλάνθρωπε Κύριε, άναψε στις ψυχές μας τη φωτιά της αγάπης. Της διπλής αγάπης προς Σε τον Θεόν και τα πλάσματά Σου. Βοήθησέ μας να αγωνιζόμαστε πάντοτε τον αγώνα τον καλόν με τη δύναμη των όπλων του φωτός, για να κάνομε πάντοτε σε όλη μας τη ζωή «το θέλημά Σου το αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον» (Ρωμ. ιβ΄, 2).


(Περιοδ. «Καινή Κτίσις»)


Κ. ΠΑΠΑΔΟΔΗΜΑ