Η μόνη σπαρακτική τραγωδία της ζωής αυτης ειναι....

[georgeva]

<<Η μόνη σπαρακτική τραγωδία της ζωής αυτης είναι να μην μπορείς να είσαι Άγιος>>.
Απο που να ξεκινησει κανεις,και απο που να τελειωσει.Μολις το διαβασα, μου δοθηκε το εναυσμα για να << φιλοσοφησω>> λιγο την ποιοτητα της επιγειας αυτης συντομης ζωη μας.
Γιατι αδελφοι μου αν σκεφτουμε καλα οι περισσοτερες στιγμες της ζωης μας ειναι μαλλον δυστυχισμενες και ελαχιστες οι ευτυχισμενες.Τα εχουμε ολα,δεν μας λειπει τιποτα,και ομως το χαμογελο ελαχιστες φορες ζωγραφιζεται στο προσωπο μας.Αδελφοι μου νομιζω οτι ειμαστε ετσι,επειδη δεν ειμαστε Αγιοι.Ο εναρετος ανθρωπος του Θεου,ο πραγματικος φιλος του Χριστου,αυτος που εγινε κατοικιτιριο του Αγιου Πνευματος,μπορει υλικα να μην εχει τιποτα.Κι'ομως με ενα παξιμαδι φτανει στον Θεο.Δεν παρεξηγηται με κανεναν ανθρωπο,επειδη ποναει και αγαπαει οπως ο Κυριος μας.Τον Κυριο τον σταυρωσαν και Αυτος προσευχοταν για τους ανθρωπους που τον μισουσαν και τον εφτυναν.Εμεις αδελφοι μου <<κραταμε μουτρα >> για ασημαντη αφορμη.Θυμαμαι οταν αντικρυσα πρωτη φορα την εικονα που ο Αγιος Διονυσιος εξομολογουσε τον φονια του αδερφου του δακρυσα αδελφοι μου.Μεγαλειο αγιασμενης ψυχης.Τελικα η ευτυχια κρυβεται μεσα στην Αγιοτητα;Γι'αυτο δεν μπορουμε να την βρουμε εμεις;
Eμεις μεσα στα παθη μας του εγωισμου του θυμου,της μνησικακιας,της φιλαυτιας οσο ενωνομαστε με καποιον τοσο χωριζουμε στην ουσια μαζι του.Επειδη ο καθενας θελει να προβαλει τον εαυτο του.Να επιβαλει την αλανθαστη γνωμη του,το αμετακινητο για ολα τα θεματα πιστευω του.
Ας μην σας κουρασω αλλο.θα΄θελα και την δικη σας αποψη.

[Domna]

Πραγματικά, λεβέντη, έτσι ακριβώς όπως τα λές είναι τα πράγματα. Μπράβο σου γι&acute;αυτό το θέμα που άνοιξες !!! ΕΥΓΕ !!!
Εαν εμείς ήμασταν πραγματικοί άνθρωποι τιυ Θεού δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα γιατί έχουν την χάρη του Θεού, δηλαδή εννοώ ότι έχουν ειρήνη με τον εαυτό τους οπότε έχουν ειρήνη και με τον περιβάλλον τους.
Ιδού διαβάστε το παρακάτω κείμενο :
http://www.naosagioulouka.gr/doc/ag_silouanos.pdf

[Domna]

«Ειρήνευσε με τον εαυτό σου» λέει ο όσιος Ισαάκ ο Σύρος «και θα σου γίνει ειρηνικός ο Ουρανός και η γη.»

[georgeva]

Πραγματι Domna, η Αγιοτητα ειναι η φυσικη κατασταση του ανθρωπου.Εμεις ομως που βρισκομαστε στην κατασταση του <<παλαιου αδαμ>> δεν το καταλαβαινουμε αυτο.Οταν ο ανθρωπος φτασει με την Χαρη του Θεου στην προπτωτικη κατασταση,ενδυθει τον Χριστο,ειναι στην κατασταση του <<νεου αδαμ>>,τοτε ο ουρανος βρισκεται μεσα του.Χαρα,Αγαπη,Ειρηνη,Πραοτητα,ολοι οι καρποι του Αγιου Πνευματος.
Που να σταθει σε αυτον τον ανθρωπο θυμος,μισος,πεισμα,εκδικηση.Ζει τον παραδεισο ΚΑΙ απο εδω.Οχι μονο οταν μεταβει απο αυτη τη ζωη στη αλλη,αλλα ΚΑΙ απο εδω.
Ας σκεφτουμε λιγο, οταν ειμαστε στεναχωρημενοι,λυπημενοι,θυμωμενοι,δυστηχισμενοι τι φταιει;Νομιζω τα παθη μας αδελφοι μου.Δεν αντεχουμε τον πλησιον μας,νομιζουμε οτι ο πλησιον μας ειναι η κολαση μας.Μας δημιουργει ολα τα προβληματα.Η πραγματικοτητα ομως ειναι οτι ο πλησιον μας ειναι ο καθρεφτης μας.Οταν μας θιξουν λιγο τον αρρωστημενο εγωισμο μας,αμεσως εκδηλωνονται τα συμπτωματα της αρρωστιας μας(αντιδρουμε,αντιλεγουμε,βριζουμε,μνησικακουμε).
Θες να δεις αν εισαι αγιος; ρωτα την συζηγο σου,ρωτησε τον αντρα σου,ρωτησε τους συναδελφους σου,τους φιλους σου,ρωτησε ειμαι ενταξει απεναντι σας;φοβαμαι αδελφοι μου οι πιο πολλοι απο εμας θα εχουν αρνητικη απαντηση.Ο ΠΛΗΣΙΟΝ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΜΑΣ

[xalkidon]

Πραγματι έτσι είναι! Εγώ δυστυχώς διακατέχομαι αρκετα συχνα από θυμό (είτε λόγω κουρασης, είτε λόγω δουλειάς, είτε γιατί ο οδηγός πίσω μου θα μου κορναρει πριν καλα καλα αναψει το πράσινο...)ο οποίος με κάνει άλλον άνθρωπο. Όταν όμως σε πολλες περιπτώσεις τα αφήνω όλα αυτά ζητώντας τη βοήθεια του Θεού, τότε ηρεμω και βλέπω τα πράγματα με αλλο μάτι.Αυτό πιστευω συμβαίνει με τους περισσότερους.Η ζωη στην πόλη ,ειδικοτερα στην Αθηνα εχει αλλαξει κατα πολυ τους ανθρωπους.Για πράγματα καθημερινά τα οποία είναι ανούσια και μικρά, αντί να τα προσπερναμε και να ευχαριστούμε το Θεό που ξυπνησαμε υγιεις για αλλη μια μερα,βάζουμε πάνω απ'όλα τον εγωισμό μας (ποιος είσαι εσύ που θα κορναρεις ΕΜΕΝΑ?...)χάνοντας έτσι τον εαυτό μας.

Πιστεύω ότι όλα ξεκινούν από το ότι βαζουμε πανω απ'όλα το ΕΜΕΝΑ - ΕΓΩ και ξεχνάμε το Θεό.Ξεχνάμε ποιοι ήμαστε.Μόνο όταν βλέπουμε κάποιον κοντινό μας άνθρωπο να "φεύγει" από κοντά μας, τότε σκύβουμε το κεφάλι και αισθανόμαστε τη μικρότητά μας. Μόνο αν θυμόμαστε το Θεό, μόνο αν θυμόμαστε ότι πρέπει να ήμαστε ταπεινοι, μονο τότε θα αλλάξουμε τη ζωή μας.

[Domna]

Παιδιά, έτσι είναι. Πρέπει πάντα να τα βάζουμε με τον εαυτό μας και όχι με τους άλλους.
Τώρα θυμήθηκα μια μικρή ιστορία την οποία μας διηγήθηκε ο ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Σισανίου και Σιάτιστας π. Εφραίμ ο οποίος έρχεται μια φορά κάθε χρόνο εδώ στην Γερμανία και μας μιλάει στη ορθόδοξη αδελφότητα στην οποία είμαι και μέλος .
Ο πάτερ Εφραίμ μας διηγήθηκε πως κάποτε όταν ήταν ακόμη λαικός, πήρε ταξί για να πάει κάπου. Ο ταξιτζής όμως είχε το πάθος της βλασφημούσε όλη την ώρα τα ιερά και τα όσια . Κάποια στιγμή είχε νευριάσει πολύ ο πάτερ Εφραίμ με τον ταξιτζή και του είχε πει να τον αφίσει να κατεβεί .
Αυτό το γεγενός το ανάφερε ο πάτερ Εφραίμ στον πνευματικό του και ο πνευματικός του του είχε πει πως εαν βρισκόταν ο πάτερ Εφραίμ σε καλύτερη πνευματική κατάσταση τότε δεν θα είχε συμβεί αυτό το περιστατικό .
Ο πάτερ Εφραίμ μας είχε πει ακόμη πως ο πνευματικός ποτέ δεν θα δικαιολογήσει το πνευματικό του παιδί .

Και ιδού τι έκανε ο Αγιος Νεκτάριος

Κάποιοι μαθητές της ριζαρείου έκαναν σοβαρότατα παραπτώματα. Τους οδήγησαν στο διευθυντή λοιπόν για να τιμωρηθούν. Τι έκανε όμως ο Νεκτάριος;
Ζήτησε να μην του σερβίρεται φαγητό (του ίδιου, όχι των μαθητών...) για τρεις ημέρες. Θεώρησε ο Νεκτάριος τον εαυτό του υπεύθυνο, πίστεψε ότι ο ίδιος έκανε λάθος, δεν έμπνευσε τους μαθητές, δεν τους οδήγησε στη χάρη του Θεού. Την ώρα του κοινού δείπνου, ενώ οι άλλοι έτρωγαν, προσευχόταν στο Θεό για το πρόβλημα... Και δεν είναι δύσκολο για τον κάθε άνθρωπο να ξεχωρίσει τον υποκριτή από τον ειλικρινή...
Το ζήτημα αυτό συγκλόνισε την μικρή κοινότητα της ριζαρείου. Για πρώτη ίσως φορά στη ζωή τους οι άνθρωποι εκεί είδαν κάποιο διευθυντή να μην ψάχνει για ευθύνες στους άλλους αλλά στον εαυτό του. Η συγκλονιστική ταπείνωση του Νεκταρίου χώρισε το χρόνο στα δύο για την σχολή, το πριν και το μετά. Οι μαθητές άλλαξαν ριζικά. Οι φταίχτες του επεισοδίου δεν ήθελαν να φάνε ούτε αυτοί τις ημέρες που ο Νεκτάριος δεν έτρωγε...έκλαψαν πικρά... μετάνιωσαν... Μετά από αυτό όταν κάποιος έκανε ένα σοβαρό παράπτωμα έπεφταν πάνω του οι ίδιοι οι μαθητές να τον συνεφέρουν...τα λόγια τους ήταν συνήθως
¨θέλεις πάλι να μη τρώει ο Νεκτάριος... δεν τον βλέπεις πως αγωνίζεται εδώ μέσα... θα αρρωστήσει¨

[kostasxa]

απλα δεν εχουμε αγάπη, δεν εχουμε μάθει να αγαπαμαι και δεν έχουμε όρεξη να μάθουμε.

μονο θεωρια , μακρια απο την σταυροση .[/quote]

[panosgreece]

Μπραβο γιωργο για το θεμα , πολυ καλο

πολλες φορες το βλεπω τον εαυτο μου

και νευριαζω , μια για την επαρση που μπορει να εχω
μια για τα νευρα , κτλ
ο αγωνας ειναι δυσκολος αλλα γλυκος γιατι εχουμε παρεα μας τον κυριο .

[georgeva]

Μπραβο γιωργο για το θεμα , πολυ καλο

πολλες φορες το βλεπω τον εαυτο μου

και νευριαζω , μια για την επαρση που μπορει να εχω
μια για τα νευρα , κτλ
ο αγωνας ειναι δυσκολος αλλα γλυκος γιατι εχουμε παρεα μας τον κυριο .

Αγαπημενοι μου αδελφοι,θαυμαζω το ποσο ευλογημενες ψυχες ειστε.Και απο που φαινεται αυτο; Απο την ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ που εχετε,κατι που μου λειπει.
Για να μην αναφερω και τα αλλα τα ελατωματα που εχω.Μακαρι να σας μοιασω.
Οποιος αισθανθη τις ιδιες αυτου αμαρτιες,ειναι ανωτερος εκεινου
ο οποίος δια της προσευχης του ανασταινει τους νεκρους.
ΑΓΙΟΣ ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΣ

[panagiotis2008]

ΟΧΙ ΜΗΝ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ,ΑΝ ΤΑΠΕΙΝΩΘΗΚΑ ΚΑΠΟΙΕΣ (ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ) ΦΟΡΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ,ΗΤΑΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΟ ΝΑ ΤΑΠΕΙΝΩΘΩ.
ΑΥΤΟΣ ΤΑ ΕΚΑΝΕ ΟΛΑ,ΑΥΤΟΣ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕ,ΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΕΔΕΙΞΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟΣ ΕΝΗΡΓΗΣΕ ΕΓΩ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΤΙΠΟΤΑ,ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ?
ΟΛΑ ΟΦΕΙΛΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ,ΕΓΩ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ,ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ,ΚΙ ΕΓΩ ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ ΘΑ ΕΚΑΝΑ,ΜΗΔΕΝ ΠΡΟΟΔΟ....