Το μικρό τυπικό της καρδιάς.

[dionysisgr]

Αδελφοι, παρακαλω οσοι εχουν την διαθεση να συζητησουν εδω, για την καταθεση του προσωπικου μικρου τυπικου-κανονα που εχουν βαλει σαν αρχη, ειτε απο μονοι τους, ειτε με την υποδειξη-βοηθεια του Πνευματικου τους, και την αξια αυτου του μικρου τυπικου της καρδιας.

Τι οφελη εχετε δει, ποσο σας εχει δωσει ειρηνη αυτη η ευλογημενη "συνηθεια", ποτε την κανετε, και γενικα αποψεις και γνωμες γυρω απο αυτο το ιερο θεμα.

Γιατι ιερο ειναι ενα πραγμα που κανει καποιος οικειοθελως, απο το περισσευμα της καρδιας του, και βιαζει εαυτον, εστω και λιγο, για να σταθει απεναντι στον Θεον, εστω και αναξιως, και να διαβασει μια ευχη, να κανει τις μετανοιες του, να αφουγκραστει την Παντοκρατορικη Παρουσια σαν φωνη αυρας λεπτης, να τον περιβαλλει.

Το βραδυ στην ησυχια, στο σπιτι, η το πρωι πριν την καθημερινη του παλη, αφιερωνει χρονο, και δινει κατι στον Θεον, που ο Θεος δεν το εχει αναγκη, αλλα ειναι αναγκη, να το πραξει ο ιδιος, για την ειρηνη της καρδιας του, για να δειξει το φιλοτιμο, για να πει ενα μικρο ευχαριστω, για οσα ασυλληπτα και μεγαλειωδη εχει χαρισει δωρεαν ο Κυριος της Δοξης.

Το μικρο τυπικο της καρδιας, λοιπον, οσοι πιστοι προσελθετε, και καταθεσατε ως αφιερωμα κοινο και ωφελιμο την εμπειρια σας με αυτην την ενασχοληση.

Σιγουρα κατι εχουμε να μαθουμε και να ωφεληθουμε ο ενας απο τον αλλον.

Παρακαλω προκαταβολικα αλλα οχι προκατειλλημενα, την μη δημοσιευση ετοιμων κειμενων, αλλα την προσωπικη καταθεση καρδιας.

[filotas]

Φίλε Απόστολε, όσα λέω παρακάτω προέρχονται από τη μικρή εμπειρία μου και τα έχω επαναλάβει μέχρι τώρα αρκετές φορές στο παρελθόν, αλλά εμπλουτίζονται κάθε φορά από τις νεώτερες εμπειρίες.

Όπως λέει και ο π. Αθανάσιος Λεμεσού, στην πνευματική μας ζωή πρέπει να υπάρχει τάξη. Δεν μπορεί, δηλαδή ν΄αφήνουμε την καθημερινή μας επικοινωνία με το Θεό στο όποτε έχουμε διάθεση, γιατί θα φροντίσει ο πονηρός να μην έχουμε ποτέ διάθεση. Κανόνας σημαίνει μέτρο. Κι ο καθημερινός μας κανόνας δεν είναι τιμωρία, αλλά το μέτρο στο οποίο μετράμε την πνευματική μας κατάσταση.

Έτσι κι εγώ με τη σύσταση του Πνευματικού μου ξεκίνησα, μετά την επιστροφή μου στην Εκκλησία πριν μερικά χρόνια, να κάνω τον καθημερινό μου κανόνα. Η σύσταση του Πνευματικού μου ήταν να κάνω κάθε βράδυ το Απόδειπνο. Στην αρχή, την περίοδο της Χάριτος, δε μου έφτανε κι ήθελα κι άλλο. Αργότερα όμως άρχισε να με κουράζει και το προσάρμοσα στα μέτρα της καθημερινότητάς μου. Κατά τη διάρκεια του Απόδειπνου προσθέτω πέρα απ' το τυπικό σ΄ένα σημείο και την προσωπική μου προσευχή, όπως διάβασα στο βιβλίο του Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης. Όταν προετοιμάζομαι για τη Θεία Κοινωνία προσθέτω και την ακολουθία της Θείας Μετάληψης.

Τον κανόνα μου τον κάνω κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ. Μετά διαβάζω λίγο από το Ευαγγέλιο ή από κάποιο άλλο πνευματικό βιβλίο και κοιμάμαι. Μερικές φορές νυστάζω πολύ και γι αυτό αναρωτήθηκα μήπως πρέπει να τον κάνω νωρίτερα. Όμως κράτησα την ίδια ώρα, επειδή θέλω να είναι το τελευταίο πράγμα που κάνω πριν κοιμηθώ, για να είναι η νύχτα μου ειρηνική. Πράγματι αυτό έχει αποδώσει και μπορώ τουλάχιστον να κοιμάμαι ειρηνικά και χωρίς όνειρα.

Υπήρξαν μέρες ακηδίας που δυσκολεύτηκα πολύ να συγκεντρώσω το μυαλό μου στην προσευχή κι άλλες φορές η κατάνυξη έρχεται αυθόρμητα. Από την εμπειρία μου λέω ότι τα παρακάτω πράγματα βοηθούν ή εμποδίζουν την κατάνυξη:

1. Όταν το στομάχι είναι βαρύ απ' το βραδυνό φαγητό εμποδίζει στην κατάνυξη. Σε περιόδους νηστείας η ποιότητα της προσευχής βελτιώνεται αισθητά.

2. Η ένταση της ημέρας, οι καυγάδες, οι μέριμνες επιδρούν αρνητικά στην κατάνυξη. Το ίδιο και η τηλεόραση. Μερικές φορές βοηθά να λέω για μερικά λεπτά την ευχή για να μπορέσω να συγκεντρωθώ πριν την προσευχή.

3. Όταν η καρδιά μου είναι συντετριμμένη υπό το βάρος του πόνου σωματικού ή ψυχικού ή των προβλημάτων, τότε τα δάκρυα έρχονται φυσικά και η κραυγή αγωνίας προς τον Θεό πάντοτε εισακούεται. Τις φορές αυτές σχεδόν πάντα η απάντηση είναι άμεση. Έτσι επιβεβαιώνεται ο 50ος ψαλμός "καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει".

Σε περιόδους μεγάλων προβλημάτων ή λύπης μ' έχει βοηθήσει πολύ η παράκληση της Παναγίας.

Η προσευχή είναι η αναπνοή της ψυχής. Χωρίς αυτή παθαίνει ασφυξία. Μερικές φορές που παρέλειψα τον κανόνα μου, επειδή ήμουν στο δρόμο ή υπό το βάρος της ακηδίας, την νύχτα που ακολούθησε και όλη τη μέρα μέχρι το επόμενο βράδυ δεν μπόρεσα να βρω ησυχία και το μυαλό μου δέχτηκε επίθεση από χιλιάδες κακούς λογισμούς. Η παράληψη επομένως του κανόνα είναι αμαρτία με άμεσες συνέπειες .

Πολλοί λένε: "Εγώ δεν μπορώ τα τυπικά", κάνω την προσευχή μου όπως θέλω κι όποια ώρα της ημέρας νάναι, δεν την ακούει ο Θεός; Ναι την ακούει όπως και να την πούμε κι όποια ώρα και νάναι. Όμως εμείς δεν έχουμε μέτρο της πνευματικής μας κατάστασης και δεν ξέρουμε αν με την προσευχή μας δοξάζουμε το Θεό ή τον προσβάλλουμε. Γι αυτό είναι απαραίτητο, για να έχουμε στοιχειώδη πνευματική ζωή, με τη βοήθεια του Πνευματικού μας να διαμορφώσουμε ένα κανόνα, που θα τον τηρούμε απαρέγκλιτα και μακάρι να μπορέσουμε σύντομα να τον μεγαλώσουμε και να τον επεκτείνουμε και σ΄άλλες ώρες, βήμα βήμα όμως και με διάκριση.

[panosgreece]

αγαπητε φιλε ,,κατι που το κανω εδω και ενα χρονο
ειναι να προσευχομαι ,, για ανθρωπους που εχουν καρκινο και τραβανε απιστευτο γολγοθα , μεγαλο μαρτυριο

αυτο που εχω αισθανθει , και εχω καταλαβει ειναι οτι στις καρεκλες των νοσοκομειων που καθομουν και εγω επι χρονια [ με δικο μου ατομο ] καθονται τωρα αλλοι ,,,
ειμαι σιγουρος οτι τους δινω λιγο δυναμη ευχομενος για τους δικους τους ανθρωπους

μην νομιζεται οτι ειμαι τοσο καλος ,
αν δεν ειχα πονεσει δεν θα το εκανα .

[sokratism]

Λοιπόν κατευθείαν στο θέμα. Ο κανόνας που έχω.

06:00 εγερτήριο. Ένα καφέ να ξυπνήσουμε και μετά.
Μεσονυκτικό προσπαθώντας να φθάσω μέχρι εκεί που ευχόμαστε
για τους κεκοιμημένους. Αυτό περίπου χρείαζεται μισή ώρα. Μετά κομποσκοινάκι τουλάχιστον 15 λεπτά ή τρία 100άρια.
Το μεσημέρι γύρω στις 4:45 εσπερινός.
Το βράδυ γύρω στις 21:30 απόδειπνο με όλη την οικογένεια και μετά 15 λεπτά κομποσκοίνι.
Σε ειδικές περιστάσεις-πειρασμούς την παράκληση του Αγίου Σεραφείμ Σαρώφ ή του Αγίου Σπυρίδωνα ή του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου ή τον μικρό παρακλητικό της Παναγίας μας.

Επειδή η καθημερινότητα μου είναι δύσκολη έχω ευλογία να κάνω ότι μπορώ από τα προηγούμενα με ιδιαίτερη όμως επιμονή στα 15λεπτα κομποσκοίνια και στο απόδειπνο.

Αδελφοί μου καλοί, η αλήθεια είναι η εξής:
Ποτέ μέχρις στιγμής δε έχω καταφέρει να τα κάνω όλα μαζί τα παραπάνω..

Τις περισσότερες φορές καταλήγω στα καμποσκοίνια και στο απόδειπνο και όλες τις άλλες ώρες τις ημέρας προσπαθώ να σκέφτομαι συνεχώς το Χριστό. Πολλές φορές η ευχή έρχεται από μόνη της μέσα στο κόσμο για λίγο όμως και μετά φεύγει αφήνοντας μια γλυκάδα.

Έχω δει μεγάλες διαφορές στην καθημερινότητα μου.

Όταν δεν προσπαθώ καθόλου (κυρίως λόγω νύστας-ραθυμίας-τεμπελιάς) να κάνω μέρος ή όλο τον κανόνα τότε το πρώτο σημάδι του πονηρού στη καρδιά μου είναι μια βαθειά ανησυχία, αναστάτωση. Μετά ακολουθεί άγχος, απογοήτευση, μοναξιά. Σπανιότερα αισθάνομαι την καρδιά μου να πονά (κυριολεκτώ). Τα βλέπω όλα μάταια σε αυτή τη ζωή και αν συνεχιστεί αυτή η πειρασμική κατάσταση τότε έρχονται λογισμοί κατήφειας, θλίψης και τέλος ακόμα αυτοκτονίας. Επίσης είναι έντονος ο εκνευρισμός. Ενώ είμαι έτοιμος να τσακωθώ με τον οποιοδήποτε για το οτιδήποτε. Όλα αρχίζουν να μου φταίνε τα παιδιά μου η γυναίκαμου, οι φίλοι μου.

Αντίθετα όταν προσπαθώ έστω και ένα κομποσκοίνι να κάνω τότε η μέρα μου ξεκινά διαφορετικά. Ξεκινώ το πρωί και μου έρχεται όποιον βρίσκω στο δρόμο να του πω ότι τον αγαπώ. Αισθάνομαι μέσα μου μιαν ανάπαυση μιαν δύναμη μια μακαριότητα που μου λέει: Σωκράτη αυτή τη στιγμή αν γινόταν το χειρότερο κακό πάνω στη γη ο Χριστός πάλι δε θα σε άφηνε. Η οικογένεια μου μου φαίνεται φωτεινή και λαμπερή και σκέφτομαι συνέχεια ότι όλα αυτά δεν είναι δικά μου είναι Του Χριστού και μου τα χάρισε. Πρέπει να φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης του. Κύριο χαρακτηριστικό της ζωής μου όταν προσπαθώ να κάνω τον κανόνα είναι η ελπίδα που δημιουργήται μέσα στη καρδιά μου, η χαρά και η γλυκήτητα. Όταν τυχαίνει και με ειρωνεύονται (εξαιτίας της δουλειάς) δε σας κρύβω ότι συμφωνό μαζί τους. Μια συνάδελφος κάποτε με είπε "καραγκιόζη" και εγώ συμφώνησα μαζί της. Τι καλά θα ήταν να είμασταν όλοι τα καραγκιοζάκια Του Χριστού. Αυτός να κρατούσε τα σιδεράκια και εμείς να κινούμασταν σύμφωνα με την επιθυμία Του.

Μού είναι ξεκάθαρο ότι θέλει συνέχεια αγώνα, συνέχεια προσπάθεια, συνέχεια προσευχή.

Αν δεν ήταν ο Χριστός στη μέση στο πρόσωπο του Παπούλη μου με τέτοια διαφορά στη ψυχολογία από τη μία περίπτωση στην άλλη θα πήγαινα σε ψυχίατρο. Όμως ξέρω καλά ότι η προσευχή είναι η τροφή της ψυχής. Δηλαδή όταν λέω ότι το ξέρω το βλέπω στη ζωή μου στην καθημερινότητα μου. Αν δεν κάνω προσευχή η ψυχή μου πεινάει αφού δε βρίσκει τροφή. Πεινάει αδυνατίζει στη θέληση και μετά επηρέαζεται από το διάβολο που έτσι και αλλιώς αυτός δεν αφήνει ευκαιρία να πάει χαμένη. Μας μισεί, αχ πόσο μας μισεί. Πως θα ήθελα να έβλεπε όλος ο κόσμος τι μίσος μας έχει ο διάβολος και τι αλαζόνας και υπερόπτης που είναι.

Ευλογείται.

[giorgospet]

Το μόνο που κάνω είναι το απόδειπνο πριν πέσω για ύπνο.Τελευταία το κάνω γονατιστός.Αρχικά με ενοχλούσαν τα γόνατά μου και οι λογισμοί να σηκωθώ δεν περιγράφονται.Μόλις όμως τελείωνα ένιωθα μια ανακούφηση, (να έκανα και εγώ μια θυσία, τόσα υπόμεινε για εμάς ο Χριστός και εγώ θα λυγίσω για λίγο πόνο), και μια χαρά απερίγραφτη.
Μετά όσο αντέξω, ξαπλωμένος, έχω το κομποσκοινι μου (33 άρι ) και λέω την ευχή.
Ποτέ δεν πεδεύτηκα στον ύπνο μου από τότε που άρχισα την προσευχή.
Κατά την διάρκεια της ημέρας προσπαθώ (δεν τα καταφέρνω πάντα) να λέω την ευχή.

Θα ήθελα να μοιραστώμαζί σας και το εξής :
Ενώ περιμένω με αγωνία να προσευχηθώ και να χύσω τόνους δάκρυα, όταν φθάνει η ώρα παθαίνω μια αναισθησία και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, σα να παγώνει η καρδιά μου και δεν βγαίνει σταγόνα δάκρυ.
Μα τόση είναι η πίκρα στον κόσμο, τόσα προβλήματα έχω και τίποτα , αναισθητος είμαι;
Τι παθαίνω;; Καλά για λογισμούς δεν συζητάμε βομβαρδισμός.Μέχρι και ότι δεν υπάρχει Θεός.
Τόσο άθλιος είμαι.

[dionysisgr]

Μην επιδιωκεις τα δακρυα, giorgospet, επι τουτου. Αυτη ειναι μια "κατασταση" την οποια την διδει η Χαρις, οταν το κρινει ωφελιμο και συμφερον προς την ψυχη που δεεται.

Περαν τουτου, η κλιμακα εχει αρκετα σκαλοπατια. Σιγα σιγα τα ανεβαινουμε.

Καποιοι απεκτησαν δακρυα μετα απο 50 και πλεον ετη ασκησεως. Καποιοι ποτε. Καποιοι σχεδον αμεσα. Η Χαρις του Θεου κρινει το ποτε και το πρεπον.

Παντως οσα γραφθηκαν εως τωρα ειναι πολυ ωφελιμα, και συγκλονιστικα, αλλα και συγκινητικα οχι με συναισθηματικο τροπο, αλλα σαν δειγμα φιλοτιμου και διαθεσης για αγωνα.

Ευχαριστω θερμα τους αδελφους που μοιραζονται με ολους το μικρο τυπικο της καρδιας τους.

[Cordelia]

...Όταν δεν προσπαθώ καθόλου (κυρίως λόγω νύστας-ραθυμίας-τεμπελιάς) να κάνω μέρος ή όλο τον κανόνα τότε το πρώτο σημάδι του πονηρού στη καρδιά μου είναι μια βαθειά ανησυχία, αναστάτωση. Μετά ακολουθεί άγχος, απογοήτευση, μοναξιά. Σπανιότερα αισθάνομαι την καρδιά μου να πονά (κυριολεκτώ). Τα βλέπω όλα μάταια σε αυτή τη ζωή και αν συνεχιστεί αυτή η πειρασμική κατάσταση τότε έρχονται λογισμοί κατήφειας, θλίψης και τέλος ακόμα αυτοκτονίας.......

και

....
Ενώ περιμένω με αγωνία να προσευχηθώ και να χύσω τόνους δάκρυα, όταν φθάνει η ώρα παθαίνω μια αναισθησία και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, σα να παγώνει η καρδιά μου και δεν βγαίνει σταγόνα δάκρυ.
Μα τόση είναι η πίκρα στον κόσμο, τόσα προβλήματα έχω και τίποτα , αναισθητος είμαι;
Τι παθαίνω;; Καλά για λογισμούς δεν συζητάμε βομβαρδισμός.Μέχρι και ότι δεν υπάρχει Θεός.
Τόσο άθλιος είμαι.

Ακριβέστατη περιγραφή της κατάστασής μου τις τελευταίες εβδομάδες...

Πάλι καλά που υπάρχουν ακόμη περιπτώσεις που νιώθω αγαλλίαση, γλυκύτητα και τρελή ευτυχία :) που με αγαπά ο Κύριος, αλλιώς....

Κατά τα άλλα:

Δυσκολεύομαι απίστευτα ως προς το "τυπικό" κομμάτι (πρωινή προσευχή- απόδειπνο κλπ).

Το μόνο που καταφέρνω μετά δυσκολίας επίσης είναι να προσεύχομαι για τους κεκοιμημένους. Έχω μεγάλη αγωνία όχι μόνο για προσφιλή μου πρόσωπα, αλλά και για όσους ξέρω ότι δεν έζησαν χριστιανικά και ότι οι συγγενείς τους είναι στην καλύτερη περίπτωση αδιάφοροι, αν όχι χειρότεροι από τους εκλιπόντες.

Το μόνο που μπορώ να δώσω στον Χριστό είναι την καλή μου προαίρεση και την απειροελάχιστη προσπάθεια.
Ελπίζω μόνο να μην κρίνει εκ του αποτελέσματος ( :crybaby:

[filotas]

Δεν είπε κανείς ότι είναι εύκολο. Ειδικά όταν περάσει "η περίοδος της Χάριτος". Αυτό που μπορείς να κάνει ο καθένας με τη βοήθεια του Πνευματικού του είναι να βρει μια μίνιμουμ βάση από την οποία να ξεκινήσει. Να την εφαρμόσει σταθερά για ένα εύλογο χρονικό διάστημα κι ύστερα να επιχειρήσει κάτι περισσότερο.

[cloaca]

Και σε εμένα περίπου τα ίδια συμβαίνουν.
Βέβαια δεν κάνω τόσα.Ώρα πριν τα κάνω έχω λαχτάρα πότε θα έρθει η στιγμή να τα κάνω αλλά όταν φτάσει η στιγμή νιώθω έντονη δυσφορία μέχρι να αρχίσω.
Όταν αρχίσω και προσπαθώ να συγκετρωθώ τότε το ευχαριστιέμαι και περνάει η ώρα χωρίς να καταλάβω πότε πέρασε.Επίσης χαίρομαι που ακούω ότι τόσος κόσμος τα κάνει αυτά και ότι δεν είμαι ο μόνος.
Γιατί έτσι καταλαβαίνω ότι αυτό που κάνω δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο ή τρομερό αλλά απλά μια υποχρέωση μου προς τον Κύριο παρόλο που δεν την κάνω ταπεινά οπότε και δεν έχει και μεγάλη αξία.
Εύχομαι ο Κύριος να μην οργισθεί με την υπερηφάνεια μου.

[dionysisgr]

Εσυ να κανεις το τυπικο σου cloaca, αφου η αποφαση που μετραει και η πραξη ειναι δικη σου. Ενω οι λογισμοι υπερηφανειας και κενοδοξιας, μπορει καλλιστα να μην ειναι 100% δικοι σου.

Για κανενα λογο μην παρατας αυτο που κανεις. Ολα εχουν αξια ενωπιον του Παντεποπτου Θεου. Ακομα και το ποτηρι νερο που θα πιουμε στο Ονομα Του. Που θα πουμε Δοξα Σοι Κυριε, για το ταπεινο αυτο νερακι που πινω, σε μια δεδομενη στιγμη, απο τις πολλες μεσα στην ημερα. Ολα καταγραφονται με πνευματικο αυλο γιαυτο και ανεξιτηλο μελανι. Τιποτα δεν παει χαμενο, τιποτα δεν παραβλεπεται απο την Παντοκρατορικη Θεια Επιστασια.

Οχι μονο δεν εισαι μονη, αλλα σε πεισμα των καιρων μας, ολο και περισσοτερος κοσμος, ψαχνει καθοδηγηση μεσω Πνευματικου, και εχει διαθεση για κανονα και αγωνα.

Γιαυτο λενε οτι στον εσχατο καιρο της αμαρτιας, υπερπλεονασε και η Χαρις.

Κανεναν δεν αφηνει ο Θεος που να μην του μαρτυρησει την Παρουσια και την Χαριν Του.