O Θεος μ αγαπα κι ας ειμαι αμαρτωλος!!!

[eleimon]

Κάποτε ο Κύριος βρέθηκε στην Κολυμβήθρα της Βηθεσδά (μια λίμνη κοντά στα Ιεροσόλυμα, με πέντε γύρω γύρω στοές), όπου ανέμενε να λάβει την θεραπεία του, κατά τρόπο θαυματουργικό, «πλήθος πολύ των ασθενούντων, τυφλών, χωλών, ξηρών, εκδεχομένων την του ύδατος κίνησιν. Άγγελος γαρ κατά καιρόν κατέβαινεν εν τη κολυμβήθρα και ετάρασσε το ύδωρ». Ο πρώτος που έπεφτε μέσα, μετά την ταραχή του ύδατος, γινόταν υγιής, από ο,τιδήποτε και αν έπασχε ( Ιωάν. 5, 1-15).

Ο Κύριος λοιπόν ευρισκόμενος κάποια ημέρα εκεί, παρατρέχει το θλιβερό θέαμα τόσων και τόσων ασθενών, που ήταν συγκεντρωμένοι, αναμένοντας με αγωνία «την του ύδατος κίνησιν» και στέκει μπροστά στο ερειπωμένο σώμα ενός παραλυτικού, που βασανιζόταν από την αρρώστια του τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια. Τι άραγε ετράβηξε την προσοχή του Κυρίου μας σ΄ αυτόν τον άνθρωπον; Η αρρώστια του; Τα πολλά χρόνια; Όχι, αλλά οι αμαρτίες του, οι οποίες τον είχαν οδηγήση στην παράλυσι. Γι΄ αυτό και στο τέλος του είπε «μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοι τι γένηται».

Ο αμαρτωλός λοιπόν άνθρωπος και όχι απλώς ο παράλυτος, προσείλκυσαν την προσοχή του Κυρίου μας. Πίσω από το παράλυτο σώμα ο Φιλάνθρωπος είδε μια παράλυτη ψυχή! Κι αυτό τον έκανε να πονέση ασυγκρίτως περισσότερο! Από αυτό φαίνεται ότι, ο αμαρτωλός άνθρωπος τραβά ιδιαίτερα την αγάπη του Θεού, ανακατεμένη όμως με τον θείο Του πόνο. Αγάπη και πόνος σπρώχνουν τον Θεό να πλησιάση τον αμαρτωλό και να τον ρωτήση: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;». Ξεύρει Εκείνος, σαν Πλάστης μας και καρδιογνώστης, ότι ζώντας μέσα στα δεσμά της αμαρτίας, ζούμε το φοβερώτερο δράμα. Ότι μοιάζουμε με τον «περιπεσόντα εις τους ληστάς» της παραβολής του καλού Σαμαρείτου. Μα, όταν τον ζητήσουμε, αφήνει όλους τους άλλους, τους «ενεννήκοντα εννέα δικαίους» και σταματά μπροστά στον ένα, «το απολωλός πρόβατον» και του λέει: «Εγώ για σένα έγινα άνθρωπος. Για σένα ταπεινώθηκα, αφήνοντας την θεϊκή μου δόξα». Έγειρε λοιπόν! «Άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει»...

Αυτήν την πονεμένη αγάπη προς τον αμαρτωλό την βλέπουμε πάρα πολλές φορές στη ζωή του Κυρίου μας. Με παραβολές και με το παράδειγμά Του, εφανέρωνε πόσο ο Θεός αγαπά τον μετανοούντα αμαρτωλό και πόση «χαρά γίνεται εν ουρανώ, επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι» (Λουκ. 15, 7). Ας διαβάσουμε την παραβολή του χαμένου προβάτου, του ασώτου υιού, η για την αμαρτωλή εκείνη γυναίκα, που ο Χριστός εσυγχώρησε και για τον ληστή που πήρε μαζί του στον Παράδεισο (Λουκ. 15, 3. 15, 11. Ιωάν. 8, 3-11. Λουκ. 23, 43). Προ παντός ας σκεφθούμε ότι για την αγάπη των αμαρτωλών ανέβηκε στον σταυρό «και μετά ανόμων ελογίσθη»! Έτσι, κατανοούμε καλύτερα τα λόγια Του: «ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» (Ματθ. 9, 13). Ω πόσο παρηγορείται και ενισχύεται κανείς όταν σκέπτεται αυτή την πραγματικότητα! Ο Θεός συνεχίζει να με αγαπά, παρ΄ όλον ότι εγώ συνεχίζω να τον πληγώνω με τις παραβάσεις μου! Πονάει βέβαια για την αμαρτωλότητά μου! Αλλά έρχεται κοντά μου! Δεν με αποστρέφεται! Θέλει να με σώση, να με ανορθώση, από την παράλυσί μου! Και να με κάνη «από του νυν μηκέτι αμαρτάνειν». Να παύσω να αμαρτάνω αλλά και να μη παύσω να μετανοώ. Αυτό το δεύτερο είναι περισσότερο στο χέρι μας και πιο πολύ αρεστό σ΄ Αυτόν. Αυτήν την ευχάριστη αγγελία διασαλπίζει εις τα πέρατα του κόσμου η Εκκλησία του Χριστού. Γι΄ αυτό, άπειρα είναι τα πλήθη των ανθρώπων, που στο πέρασμα των αιώνων, έτρεξαν κοντά στον γλυκύτατο Ιησού, τον Θεό της αγάπης, τον φίλο των αμαρτωλών και ξεκουράσθηκαν. Ευρήκαν εις Αυτόν την κατανόησι. Απελπισμένοι απ τούς ανθρώπους, ρίχθηκαν στην αγκαλιά του Θεανθρώπου. Και «ήραν τον κράββατον και περιεπάτησαν». Εσύ αδελφέ μου, «θέλεις υγιής γενέσθαι»; Τρέξε εν μετανοία κοντά στον Χριστό και «από του νυν μηκέτι αμάρτανε»...

Αρχιμ. ΑΘΗΝ. ΚΑΡΑΜΑΝΤΖΑΝΗΣ
Πηγή: http://www.imsamou.gr

[aposal]

Παρ' όλα αυτά, Ελπίδα, εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί επελέγη ο συγκεκριμένος παράλυτος. Μήπως οι υπόλοιποι ασθενείς δεν ήσαν αμαρτωλοί; Ασφαλώς και ήσαν. Τι ήταν όμως αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει από τους άλλους;

[eleimon]

Δε νομιζω να εχει να κανει με επιλογη,υπηρχαν βεβαια παρα πολλοι που θεραπευτηκαν,αυτος ομως φαινεται ηταν ο εκλεκτος του Θεου να γινει γνωστος ανα τους αιωνες.

[eleimon]

Ήταν παράλυτος και δεν είχε κανένα δικό του. Δεν είχε πατέρα, δεν είχε μητέρα, δεν είχε αδελφό, δεν είχε φίλους και συγγενείς; Δεν υπήρχαν άνθρωποι; Δεν υπήρχαν γραμματείς, αρχιερείς. λευίτες; Κι όμως το παράπονο του παραλύτου αυτό είναι: "Άνθρωπον ουκ έχω". Και το κάνει αυτό το παράπονο σ' Εκείνον που έγινε άνθρωπος για να θεοποιήσει τον άνθρωπο.

Ο Θεάνθρωπος είναι μπροστά του, συνομιλεί μαζί του, αλλά ο παράλυτος δεν γνωρίζει την δύναμή Του. Και τότε ο Κύριος, βλέποντας το πλάσμα Του να υποφέρει τόσα χρόνια, γεμάτος από οικτιρμούς, ευσπλαχνία και αγάπη, του λέγει: "Άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει". Και αμέσως με ένα και μόνο λόγο που είπε ο Κύριός μας, ο παράλυτος ανέκτησε τις δυνάμεις του. Σηκώθηκε όρθιος, πήρε το κρεβάτι του και έφυγε. Και όταν οι άλλοι τον ρωτούσαν ποιος τον θεράπευσε δεν ήξερε να απαντήσει.

Όταν όμως ξανασυνάντησε, τον Χριστό, κατάλαβε πως Αυτός ήταν εκείνος που τον θεράπευσε. Και ο Κύριος του είπε: "Πρόσεξε, λοιπόν, τώρα έγινες καλά, να μην αμαρτήσεις από δω και πέρα", "μηκέτι αμάρτανε".

Αδελφοί μου, ό,τι ακούσαμε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα είναι η περιγραφή ενός θαυμαστού γεγονότος. Είναι συγκλονιστικό ότι ο Κύριός μας αποδίδει την παραλυσία του ανθρώπου στην αμαρτία. Γιατί όπου βασιλεύει η αμαρτία εκεί παραλύει η δύναμις και η θέλησις του ανθρώπου. Γι' αυτό ερωτά τον παράλυτο: "Θέλεις υγιής γενέσθαι;". Χωρίς την συγκατάθεση του ανθρώπου δεν επιβάλλει σε κανέναν τίποτε, ούτε καν τον θεραπεύει. Χωρίς την συγκατάθεση του ανθρώπου δεν μπορεί ο Θεός να σώσει τον άνθρωπο. Σέβεται την ελευθερία του, ζητεί την θέλησή του, την συγκατάθεσή του και μετά τον θεραπεύει και του παραγγέλνει να σηκώσει το κρεβάτι του και να περπατήσει.

Αλλά μετά την εξαιρετική αυτή ευλογία που χαρίζει στον πρώην παράλυτο, μετά από την θεραπεία, μετά το θαύμα, του εφιστά την προσοχή: Πρόσεξε, από δω και πέρα να μην αμαρτήσεις.

Θα μπορούσαμε να πούμε στον άνθρωπο αυτό "ζήτησε συγνώμη"; Δεν ήξερε ποιος ήταν αυτός που τον πλησίασε, όμως Τον εμπιστεύεται. Του λέει και το παράπονό του: Δεν έχω άνθρωπο. Και είναι σαν να τον παρακαλεί έμμεσα: Γίνε Εσύ ο άνθρωπός μου! Κι ας μην γνώριζε ότι ο Χριστός έγινε άνθρωπος, για να βοηθήσει τον άνθρωπο...

...Συμβαίνει κι εμείς πολλές φορές να είμαστε μόνοι μας. Όταν μας απασχολεί κάτι λέμε: Πού να το πούμε; Να το πούμε στην γυναίκα μας, στα παιδιά μας, στον φίλο μας, ποιος θα μας καταλάβει; Μόνοι μας θα σηκώσουμε τον Σταυρό μας! Υπάρχουν θέματα, προβλήματα, θλίψεις και στεναχώριες και βάσανα στον καθένα μας. Κανείς δεν μπορεί να μας καταλάβει. Μόνοι μας θα τραβήξουμε τον δρόμο μας. Θα παλέψουμε και θα αγωνιστούμε. Αυτή είναι η αλήθεια και η ιστορία του καθενός μας. Γι' αυτό, όταν νοιώθουμε την μοναξιά μας, όταν δεν νοιώθουμε κανέναν δίπλα μας να μας στηρίξει, να μας χαμογελάσει, να μας παρηγορήσει, να απλώσει το χέρι του, να μας πει ένα λόγο παρηγορητικό, τότε που νοιώθουμε μόνοι μας, να ξέρουμε ότι μαζί μας έχουμε τον Θεό. Και όταν έχουμε μαζί μας τον Θεό, όταν έχουμε μαζί μας την αλήθεια, όταν έχουμε μαζί μας το δίκαιο, να μην στενοχωρείστε. Ο καθένας μας θα σηκώνει τον σταυρό του και θα μπορεί να λέει από μέσα του: "άνθρωπον ουκ έχω", αλλά έχω τον Θεό! Εμείς έχουμε τον Θεάνθρωπο. Σ' Αυτόν να στηρίζουμε τις ελπίδες μας. "Όλοι μας γέλασαν φοβερά, μας σπάσαν της ψυχής τα φτερά. Ένας μονάχα μας μένει πια ελπίδα και χαρά", κι Αυτός είναι μόνον ο Χριστός! Δεν θα μας εγκαταλείψει. Δεν θα μας προδώσει. Δεν θα μας απογοητεύσει. Και όταν εμείς Τον εγκαταλείπουμε Εκείνος μας ακολουθεί. Τις ελπίδες μας, τις πεποιθήσεις μας, τα προβλήματά μας, στα χέρια του Θεού. Ο Κύριός μας είναι Αυτός που θα μας στηρίζει, θα μας ενθαρρύνει, θα μας βοηθάει, θα μας ενισχύει και θα σηκώνει ένα μεγάλο μέρος από τον βαρύ σταυρό που όλοι μας σηκώνουμε. Θα μας κρατάει από το χέρι, για να μας οδηγεί στο τέρμα, στην νίκη, στον θρίαμβο, στην σωτηρία, στην αιώνια Βασιλεία.

Μην αποθαρρύνεστε! Μην πικραίνεστε! Έχουμε ελπίδα! Ποιος μας έκλεψε την ελπίδα; Όταν στηρίζουμε την ελπίδα μας στους ανθρώπους, αυτοί συχνά θα μας απογοητεύσουν, θα μας προδώσουν, θα μας εγκαταλείψουν. Ένας μόνο δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ, ο Χριστός μας, ο Κύριός μας!

Ας έχουμε την πεποίθησή μας, την ελπίδα, την στήριξή μας, την ασφάλειά μας στον Κύριο και ποτέ, μα ποτέ δεν θα απογοητευθούμε και ποτέ δεν θα πούμε: "άνθρωπον ουκ έχω"! Ανθρώπους μπορεί να μην έχουμε, αλλά έχουμε μαζί μας τον Θεάνθρωπο, τον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν, στον Οποίο στηρίζουμε τις πεποιθήσεις μας, τις ελπίδες μας και ενώπιόν Του εναποθέτουμε τα βάσανά μας, τις στενοχώριες μας αλλά και Του εμπιστευόμαστε την σωτηρία της ψυχής μας. Αμήν.



Από το περιοδικό "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ", τ. 363, Μάιος 2003

[aposal]

Μην αποθαρρύνεστε! Μην πικραίνεστε! Έχουμε ελπίδα! Ποιος μας έκλεψε την ελπίδα; Όταν στηρίζουμε την ελπίδα μας στους ανθρώπους, αυτοί συχνά θα μας απογοητεύσουν, θα μας προδώσουν, θα μας εγκαταλείψουν. Ένας μόνο δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ, ο Χριστός μας, ο Κύριός μας!

Ας έχουμε την πεποίθησή μας, την ελπίδα, την στήριξή μας, την ασφάλειά μας στον Κύριο και ποτέ, μα ποτέ δεν θα απογοητευθούμε και ποτέ δεν θα πούμε: "άνθρωπον ουκ έχω"! Ανθρώπους μπορεί να μην έχουμε, αλλά έχουμε μαζί μας τον Θεάνθρωπο, τον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν, στον Οποίο στηρίζουμε τις πεποιθήσεις μας, τις ελπίδες μας και ενώπιόν Του εναποθέτουμε τα βάσανά μας, τις στενοχώριες μας αλλά και Του εμπιστευόμαστε την σωτηρία της ψυχής μας. Αμήν.

Από το περιοδικό "ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ", τ. 363, Μάιος 2003

Υποθέτω λοιπόν ότι το αυτό είναι μήνυμα! Ευχαριστώ Ελπίδα!

[Ionas]

Με εντυπωσιάζει το γεγονός ότι επί 38 χρόνια ο παραλυτικός δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι είχε οδηγηθεί από την αμαρτία πιθανόν στην παράλυση ή και αυτό είναι το πιθανότερο συνέχιζε να αμαρτάνει, έστω και με το νου και την προαίρεση...γιατί με το σώμα φαίνεται να ήταν αδύνατο να κάνει αμαρτίες...

[aposal]

Δυστυχώς με τίποτε δεν μπορούμε να καταλάβουμε πότε αμαρτάνουμε, ούτε και πως όσα υποφέρουμε είναι συνέπειες των αμαρτιών μας.
Ο εγωισμός μας καλά κρατεί...

[Ionas]

Είμαστε, αγαπητοί μου, πολύ προνομιούχοι που με την Ενσάρκωση, Σταύρωση και Ανάσταση του Χριστού μας έγινε δυνατό (και αρκετά εύκολο θάλεγα) να εξαγοράσουμε την Αιώνια Ζωή με τα λίγα χρόνια της παρούσας και μάλιστα χωρίς να απαιτείται τόσο μεγάλη κακοπάθεια τώρα...Πόσο ανόητοι είμαστε οι άνθρωποι που δεν τρέχουμε να εκμεταλλευτούμε αυτή την ευκαιρία τώρα που είναι "καιρός ευπρόσδεκτος, που είναι ακόμη ημέρα σωτηρίας". Γιατί όταν έλθει η νύχτα θα είναι πλέον αργά...

[arxontopoulo]

Ήταν παράλυτος και δεν είχε κανένα δικό του. Δεν είχε πατέρα, δεν είχε μητέρα, δεν είχε αδελφό, δεν είχε φίλους και συγγενείς; Δεν υπήρχαν άνθρωποι; Δεν υπήρχαν γραμματείς, αρχιερείς. λευίτες; Κι όμως το παράπονο του παραλύτου αυτό είναι: "Άνθρωπον ουκ έχω". Και το κάνει αυτό το παράπονο σ' Εκείνον που έγινε άνθρωπος για να θεοποιήσει τον άνθρωπο.

Σε μια ομιλία του π. Νικολάου Λουδοβίκου που είχα ακούσει κάποτε, θυμάμαι είχε αναφερθεί στο συγκεκριμένο θαύμα με τον παραλυτικό. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν μια διαφορετική ερμηνεία που έδωσε πάνω στο περιστατικό αυτό την οποία δεν είχα ακούσει άλλη φορά. Σύμφωνα με τον ίδιο, η απόκριση του παραλυτικού στον Χριστό "άνθρωπον ουκ έχω" φανερώνει την ποιότητά του ως άνθρωπο. Πώς είναι δυνατόν, έλεγε, 38 ολόκληρα χρόνια να μην καταφέρει να κάνει έστω και έναν φίλο που θα τον βοηθήσει να μπει στην κολυμπήθρα την κρίσιμη στιγμή που θα ταρασσόταν το ύδωρ; Ο Χριστός απλά βλέποντας το αμετανόητον και το αδιόρθωτον του ανθρώπου αυτού, τον λυπήθηκε και τον έκανε καλά...

[aposal]

Ο Χριστός απλά βλέποντας το αμετανόητον και το αδιόρθωτον του ανθρώπου αυτού, τον λυπήθηκε και τον έκανε καλά...

Τον έκανε καλά χωρίς να έχει δείξει ίχνος μετάνοιας;