Πονάει η ξενιτιά..............

[batmanidou]

Ποναει αραγε η ξενητεια και αλλους ανθρωπους οπως εμενα αυτην την στιγμη........Λησμονω τοσο πολυ τους αγαπημενους μου και την πατριδα μου και αναρωτιεμαι γιατι ο Θεος δεν βοηθα τους ξενητεμενους να γυρισουν πισω..........Μην με παρεξηγητε απλα ηθελα να πω καπου τον πονο μου δεν εχω κανεναν εδω στα ξενα η απολητη μοναξια.......Δυναμη ευχομαι σε ολους τους μεταναστες και η Παναγια μαζι τους........

[VASSILIKH]

κάνε κουράγιο και υπομονή στον δύσκολο αγώνα σου... ο Θεός δεν ξεχνάει κανέναν, ειδικά αυτούς που ζητούν την βοήθειά Του με πίστη... απλά ίσως καθυστερεί λιγάκι την επίλυση του κάθε προβλήματος...ξέρει πότε είναι η καλύτερη στιγμή για τον καθένα να επέμβει και να κάνει το θαύμα Του.
χρειάζεται υπομονή και πολλή πίστη ότι είναι ο Πατέρας μας και ότι δεν θα αφήσει τα παιδιά Του να πάθουν τίποτε το κακό.

σου εύχομαι ολόψυχα ο καλός μας Θεός να σου δίνει υπομονή και σύντομα να γυρίσεις στην πατρίδα και στους αγαπημένους σου!

[vasilikirimp]

Αγαπητή μου φίλη ,

και εγω μεγάλωσα και εζησα στη Γερμανια ηρθα στην Ελλάδα και σπούδασα και αργοτερα δημιουργησα τη δικη μου οικογενεια.
Θα σου καποια δικα μου συναισθηματα που μονο πιστευω οσοι εχουν ζησει ξενιτια θα με καταλάβουν.

Στην αρχή είναι όλα ωραια , νιατα ,κεφι , φοιτητικα χρόνια κλπ.

αργότερα όταν ωριμάζει το μυαλό σου σκέφτεσαι

α. δεν έχω αυτο που λένε οι έλληνες εδω πατρικο σπίτι και θα εξηγησω το γιατι:
Τα σπίτια των παιδικων μου χρονων ήταν τα σπίτια των παππούδων μου εμεις ζουσαμε στη Γερμανια - δεν εχω την αναφορά που μπορεί να έχει ενας απο τις Σέρρες ο οποίος ζει στη Θεσ/νικη .......θα παω το Πάσχα στο πατρικο μου.
θέλω να με καταλάβεις με τη κάθετη έννοια όχι με την εννοια της οικογένειας, με την τοπικη αναφορά του πατρικού

β. μεγάλωσα στη γερμανια - η παιδικη μου ηλικια , οι πρωτες μου φιλιες όλα ειναι εκει - αγαπώ την Ελλάδα θυμαμαι τα καλοκαιρια με τις γιαγιαδες μου και όλες τις εικονες που εχουν οι μεταναστες = συμπέρασμα; νοιώθω σα να είμαι με το ένα πόδι στη Γερμανία και με το άλλο στην Ελλάδα και ίσως ακουστεί σκληρό αλλά στην ουσία ή δεν έχω πατρίδα ή εχω δυο πατρίδες.
μπορώ να σβήσω τα χρόνια της Γερμανίας; μπορώ να αγνοήσω την Ελλάδα και τους προγόνους μου;

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί για πάρα πολλά ειναι δύσκολο να το διατυπώσω αλλά είμαι δύο σε συσκευασία του ενός.


Καταλαβαίνω τη μοναξιά που νοιώθεις εκεί γιατι εισαι μακρυά απο τη πατρίδα σου , απο τη γλώσσα σου, απο τη πίστη σου αλλά και απο την άλλη ερχόμενη εδώ είμαι σίγουρη ότι θα νοιώσεις μοναξιά για τη μοναξιά , για τη ψυχρότητα , για τις δυσκολίες , για τις χαρές , για ότι σου έχει προσφέρει αυτή η χώρα.
Ίσως είναι η μοίρα του μετανάστη αυτή.

Μην αισθάνεσαι μονη σου είμαστε κοντά σου και σου κρατάμε συντροφια όλοι μας

[batmanidou]

Ευχαρηστω για της απαντησεις σας.Καταλαβαινω τι θελεις να πεις Βασηλικη μου,αλλα αυτα που νιωθεις εσυ θα τα νιωσει ο αντρας μου, για αυτο φοβαμε να ερθω Ελλαδα δεν θελω να νιωσει οσα λες εσυ τωρα.Εγω ομως ειμαι διαφορετικη περηπτωσει μεγαλωσα Ελλαδα Γερμανια μενω τα τελευταια 5 χρονια,για τον αντρα μου ηρθα εδω..............

[vasilikirimp]

Ναι τότε έχεις δίκαιο είναι διαφορετικά

Για σένα η ζωή σου είναι στην Ελλάδα και βρέθηκες σε μια ξένη χώρα , μιλάμε για .....άλλο είδος λούκι , αν μου επιτρέπεται η έκφραση.

Υπάρχει και η δύναμη που πρέπει να δώσεις στον εαυτό σου για χάρη της αγάπης σου προς τον άντρα σου και την οικογένειά σου.
Είναι ένα είδος θυσίας για σένα που υπάρχουν στιγμές αρνητικές στη σκέψη και νοσταλγίας αλλά όταν είαι και βλέπεις την αγάπη σου , τον άντρα σου και δε ξέω αν έχεις παιδάκια τότε αυτή η αγάπη δε σε κάνει να νοιώθεις ότι ....χαλάλι βρε παιδάκι μου !!

Όπως και να έχει ο καλός μας Θεούλης είναι δίπλα μας και μας προστατεύει - μπορεί να σε απομάκρυνε απο κάτι αλλά σου έδωσε κάτι άλλο = Πάντα γνωρίζει τη κάνει = και μη ξεχνάς ποτέ
ότι σε λατρεύει όπως λατρεύει όλα του τα παιδιά και δε θέλει να τα βλέπει στεναχωρημένα !

[aposal]

Πολλές φορές στη ζωή μας νιώθουμε μοναξιά, ή νιωθουμε καταπιεσμένοι από κάτι και θέλουμε να το πούμε, να το βγάλουμε από μέσα μας ώστε να "ξαλαφρώσουμε", αλλά δεν έχουμε κανέναν.
Γιατί έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε μόνοι μας, ενώ το άγρυπνο μάτι του Θεού είναι πάνω μας και μας ελέγχει. Δεν το νιώθουμε όμως, γιατί είμαστε απομακρυσμένοι πνευματικά από κοντά Του και πιο ευάλωτοι στην επήρεια του πονηρού. Αυτός είναι που μας βάζει την σκέψη ότι είμαστε μόνοι μας εκείνη τη στιγμή, ώστε να μην έχουμε παρηγοριά, αλλά ούτε και τον αίσθηση της επιτήρησης και να αμαρτήσουμε πιο εύκολα.
Ας φανταστούμε τους ασκητές που ζούν για πολλά χρόνια μόνοι τους και συνήθως σε ερημικούς τόπους. Κανένας τους ομως δεν νιώθει την μοναξιά που νιώθουμε εμείς (την οποία μπορεί να την νιώθουμε και μέσα στην πόλη), γιατί έχουν ευχερή επικοινωνία με τον Δημιουργό και με τους Αγίους Του. Ούτε ποτέ θέλουν να πουν το παράπονό τους σε κάποιον, γιατί ξέρουν πως αυτός που πρέπει να γνωρίζει τι τραβάνε, το γνωρίζει πού καλά, αφού Αυτός το επιτρέπει να συμβεί. Και εφόσον το επιτρέπει, αυτό σημαίνει ότι θα αποβεί προς το συμφέρον τους. Έτσι, συνεχώς Τον δοξάζουν. Με λατρεία! Κι όσο περισσότερο Τον δοξάζουν, τόσο περισσότερο Τον πλησιάζουν, τόσο περισσότερο επικοινωνούν μαζί Του.
Για την δική σου περίπτωση Δέσποινα το πτωχό πνευματικά και αμαρτωλό μου μυαλό δεν μπορεί να βρει να πει μια κουβέντα παρηγορητική. Πιστεύω όμως ότι η επίκληση προς τον Κύριό μας και - κυρίως - ο πνευματικός σου αγώνας θα σε βοηθήσει πραγματικά, πολύ περισσότερο από τα όποια - καλά - λόγια των ανθρώπων.
Ο Θεός να σου δίνει υπομονή, δύναμη, πίστη και ταπείνωση.

[batmanidou]

Εχεις δικιο Βασιλικουλα αλλα ολοι εχουμε τις στιγμες αδυναμιας μας και τα βαζουμε δυστηχως με το Θεο ενω δεν θα επρεπε......

[max1]

Εχεις δικιο Βασιλικουλα αλλα ολοι εχουμε τις στιγμες αδυναμιας μας και τα βαζουμε δυστηχως με το Θεο ενω δεν θα επρεπε......

Δεν ξέρω αν θα σε βοηθήσει αυτό που θα πω αλλά να ξέρεις ότι υπάρχουν και πάρα πολλοί που θα ήθελαν να φύγουν από την Ελλάδα και να ζήσουν σε μια πιο "ανεπτυγμένη" χώρα.
Αν εξαιρέσεις τις εκκλησίες και τα μοναστήρια μας, δεν πλεονεκτούμε και σε πολλά άλλα.

[eleimon]

Δεσποινακι σου αφιερωνω με πολυ αγαπη αυτα τα λογια παρηγοριας της Παναγιας μας,για να παρεις δυναμη και να ξερεις οτι κανενα παιδι Της δεν ειναι μονο του.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ


[size=150]Έφυγα απ’ αυτή τη γη και ήρθα στα Ουράνια, αλλά δεν έπαψα ν’αγωνίζομαι για κάθε ένα πάντα. Πάλι επισκέπτομαι τη γη και φθάνω αοράτως κι είμαι φρουρός στα σύνορα, στο ελληνικό το Κράτος. Τρέχω και αγωνίζομαι, έχω μεγάλο πόνο και με τη θεία Σκέπη μου σκεπάζω όλο τον κόσμο. Και αν και έφυγα απ’ τη γη, έρχομαι σαν και πρώτα και σαν ζητιάνα την χτυπώ του καθενός την πόρτα. Μονάχα η φτωχολογιά την πόρτα μού ανοίγει και με καλωσορίζουνε με γιέλιο εις τα χείλη.

Οι πλούσιοι με περιφρονούν, γιατί δεν με γνωρίζουν, τα πλούτη τους λατρεύουνε κι εμένα με υβρίζουν... Αλλά σε όλες τις δύσκολες στιγμές ο πλούτος δεν προφθάνει και τότε με φωνάζουνε που έχουνε ανάγκη. Και όταν με φωνάξουνε, βοήθεια προσφέρω και λησμονώ ότι με περιφρονούσανε αυτοί εκ των προτέρων. Τρέχω σαν με φωνάξουνε σαν σφαίρα στον αέρα, βοήθεια σ’ όσους με καλούν και που με λεν ΜΗΤΕΡΑ. Είμαι Μητέρα του παντός κι όποιος μ’ αναγνωρίζει, τρέχω και τον παρηγορώ την ώρα που δακρύζει.

Πονώ όσο πονάς κι εσύ κι ακόμα παραπάνω και εις του πόνου την πληγή το βάλσαμό μου βάνω. Κάνω για όλα Μου τα παιδιά καθημερινόν αγώνα, τα δάκρυά Μου σταλαγματιές ποτίζουνε το χώμα. Τρέχω την κάθε συμφορά του κόσμου να προλάβω κι απ’ το καμίνι του πυρός κάθε ψυχή να βγάλω. Τρέχω και αγωνίζομαι ημέρα και τη νύχτα, γιατί τα παιδιά Μου πέφτουνε στου Πονηρού τα δίχτυα.

Ρίχνομαι μέσα στη φωτιά και μεσ’ στην καταιγίδα και Στρατηγός εντύθηκα, με κράνος και ασπίδα. Μεσ’ στη φωτιά ερίχτηκα μόνη Μου να παλέψω, αίμα να βλέπω Χριστιανών να βλέπω δεν αντέχω. Πονώ και αγωνίζομαι και τρέχω σαν τη σφαίρα και μέρα νύχτα αγρυπνώ για να τα βγάλω πέρα. Άνοιξα την θεία Σκέπη Μου και σκέπασα τον κόσμο και πάντα αγωνίζομαι κι έχω μεγάλο πόνο.

Άπλωσα τη θεία Σκέπη Μου τον κόσμο να φρουρήσω και την φωτιά που άναψε ο πονηρός, να σβήσω.

Ελάτε εις το πλάι μου, παρέχω προστασία, να μη σας πάρει ο χείμαρος που λέγεται αμαρτία. Ελάτε εις το πλάι μου, όλους να σας φρουρήσω, έχω τρανή τη δύναμη για να σας βοηθήσω. Είμαι Μητέρα και πονώ κι Εγώ για τα παιδιά Μου και βοηθώ κάθε πιστό οπού θα ΄ρθεί κοντά Μου. Είμαι Μητέρα και πονώ στου καθενός τον πόνο, λίγοι αυτό το εκτιμούν στον μάταιο αυτό κόσμο. Τρέχω σε κάθε πρόβλημα, σε κάθε συμφοράς σας, σε κάθε δύσκολη στιγμή, στον πόνο τον μεγάλο, προφθάνω πάντα μυστικά και δίνω το κουράγιο.

Πολλές φορές εμπόδισα να ΄ρθεί η συμφορά σας, που την οδύνη θα ακούμπαγε στην οικογένειά σας. Πολλές φορές εμπόδισα τον πόνο, την οδύνη, δεν άφησα να ταραχτεί στο σπίτι η γαλήνη. Πολλές φορές εφύλαξα κι έσωσα τα παιδιά σας από μεγάλο κίνδυνο και τα ’φερα κοντά σας. Όσες στην προστασία Μου το ΄χετε αναθέσει, δεν πρόκειται να του συμβεί κακό, και στη φωτιά αν πέσει. Όσες εμπιστευτήκατε σε Μένα τα παιδιά σας, να είστε πάντα βέβαιες πως όλο τα προσέχω και εις το μαξιλάρι τους άγρυπνη πάντα στέκω.

Ωσάν κι Εμένα δεν μπορείς ποτέ να τα προσέξεις, τη δύναμη που έχω Εγώ, μάνα, εσύ δεν έχεις. Αν είσαι μάνα και στοργή μέσα στα στήθη έχεις, σαν μεγαλώσει, δεν μπορείς ξωπίσω του να τρέχεις! Εγώ όμως τρέχω και μπορώ κι ακολουθώ κοντά τους, μετρώ και παρακολουθώ όλα τα βήματά τους. Δώστε στην προστασία Μου το κάθε ένα παιδί σας κι ενίσχυση να στέλνετε μόνο την προσευχή σας. Προσεύχεστε εντατικά κι αφήστε το σε Μένα και να κομάστε ξένοιαστες, χωρίς καμία έννοια. Εσείς να αγρυπνάτε στην προσευχή κι Εγώ για τα παιδιά σας, για αυτά που είναι μακριά κι αυτά που έχω κοντά σας. Μάνα Εγώ στην ξενιτιά, εις τα ξενιτεμένα, παρέχω μητρική στοργή Εγώ εις τον καθένα.

Κι αν είναι μίλια μακριά, μην έχεις αμφιβολία, προφθαίνω για όλους πάντοτε Εγώ η Παναγία. Θάλασσες σκίζω και βουνά και φθάνω στο παιδί σου, αρκεί να είναι σταθερή η πίστη η δική σου. Κι αν είναι εις την ξενιτιά, αυτοστιγμεί θα φθάσω κι αν κατατρέχει κίνδυνο, Εγώ θα τον φυλάξω. Δεν με κουράζει, μακριά και αν είναι, Εγώ πηγαίνω, την ιδική σου προσευχή αρκεί Εγώ να παίρνω. Σαν αστραπή τρέχω Εγώ κι ας είν’ στην άλλη άκρη, αρκεί στα μάτια να κυλά της πίστεως το δάκρυ.

Την προσευχή σου συντροφιά στέλνε εις το παιδί σου και μη φοβάσαι οι συμφορές πως θα το απειλήσουν.

Πονώ και αγωνίζομαι, μάνα για το παιδί σου, αλλ’ ν’ αγωνιστείς και εσύ διά της προσευχής σου. Μάνα κι εσύ, Μάνα κι Εγώ, κι οι δυό θ’ αγωνιστούμε και κάποτε οι κόποι μας πολύ θα ανταμειφθούνε. Μάνα, εσύ είσαι παρόν, μα εγώ είμαι και το μέλλον, γι’ αυτό σαν χάσω ένα παιδί, πονώ βαριά και κλαίω.

Γι’ αυτό και περισσότερο κουράζομαι από σένα στα δικά Μου τα παιδιά, για να μη γίνουν ξένα. Πονώ και αγωνίζομαι και τρέχω μέρα νύχτα, για να μην πέσουν θύματα στου πονηρού τα δίχτυα. Αγώνα κάνει ο πονηρός να πάρει τα παιδιά σας • μα τρέχω και σωσίβιο ρίχνω τας προσευχάς σας. Τρέχει αυτός, τρέχω Εγώ, αγώνας νύχτα μέρα, θέλω δικές σας προσευχές, για να τα βγάζουν τα παιδιά σας πέρα.

Μην κάθεστε αμέριμνες μα όλες στον αγώνα, γιατί είναι μέρες κρίσιμες στα τελευταία χρόνια. Όλες μαζί, με μια καρδιά, μια πίστη, μια ελπίδα, να ενωθούνε οι προσευχές, να γίνουν αλυσίδα, να δέσουμε τον πονηρό στα τάρταρα του άδη και η γαλήνη κι η χαρά στον κόσμο να προβάλει!

ΑΜΗΝ! ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ![/[/size]b]

Με αγαπη Χριστου
Ελπιδα

[Katerina]

Ζω 24 χρόνια στο Μόντρεαλ και καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά τον συναισθηματικό σου κόσμο.Τα πρώτα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα σχεδόν σε απομόνωση από την Ελλάδα,μελαγχολία,άρνηση προσαρμογής στο περιβάλλον,μέχρι που εγνώρισα το Χριστό και τον γ.Εφραίμ.¨Αφησε τη ζωή σου στα Χέρια του Χριστού και πιάσου από την ποδιά της Παναγίας (εκφράσεις του π.Ανανία Κουστένη) και η ζωή σου θα γαληνέψει,θα βρεί ουσιαστικό νόημα,εξ άλλου εδώ είμαστε ένοικοι .Εύχομαι να πάνε όλα στη ζωή σου κατ΄ευχήν.