Ο αέρας κι ο ήχος της βροχής εναρμονίστηκαν θαρρείς με την ψαλμωδία: μέσα και έξω "Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε". Το θυμιατό ευωδίαζε και η αχλή μέσα από το φως των κεριών δημιουργούσε μια ιδέα "ανεβαίνουμε στα σύννεφα". Ο ιερέας είπε το Δι' ευχών και κάποιος είπε "Θέλω κι άλλο"! Ουπς! Δεν πιστεύω να ακούστηκα!
Το "Ευλογητός ο Θεός" ήρθε αμέσως μετά σαν απάντηση στο "αίτημά" μου. Τι καιρό έκανε έξω; Ούτε και ξέρω. Τα μάτια καρφωμένα στις εικόνες που φωτίζονταν ,κάθε μια από το καντηλάκι της. Τι γίνεται άραγε όταν κλείνει η εκκλησία για τη νύχτα; αναρωτήθηκα. Σκέφτηκα τότε τα θαύματα στο "χωριό των Ποιμένων"...* Κι ύστερα βγήκαν τ' Άγια. Μαζί και το σύννεφο κι ανεβαίναμε, όλο ανεβαίναμε. Τα μάτια γέμισαν δάκρυα, η καρδιά Χριστό και τα χείλη ευχαριστίες... Δόξα τω Θεώ. Σ' ευχαριστώ για όλα.
*