Μια οικογένεια είμαστε όλοι.......

[vasilikirimp]

ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ …. ΑΝΑΡΩΤΗΘΗΚΑΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΠΙΤΙ;
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΤΙΡΙΟ ΜΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΤΕΙΧΟΥΣ - ΠΑΡΑΘΥΡΑ - ΠΟΡΤΕΣ ……

ΜΗΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΟΡΑΤΟΣ – ΟΡΑΤΟΣ ΧΩΡΟΣ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ;

ΜΙΑ ΟΘΟΝΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΓΑΖΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΚΗΠΟ ΜΕ ΜΟΣΧΟΜΥΡΩΔΑΤΑ
ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ - ΔΕΝΤΡΑ – ΧΟΡΤΑ - ΛΙΜΝΟΥΛΕΣ -
ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΟΡΤΟΥΛΑ .....ΠΟΥ ΚΟΣΜΕΙ ……Η ΛΕΞΗ ......ΕΙΣΟΔΟΣ ……

ΠΑΤΑΣ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ......ΚΛΙΚ …. ΜΠΗΚΕΣ ΜΕΣΑ …..

ΠΩΠΩΠΩ ΤΙ ΟΜΟΡΦΗ ΑΙΣΘΗΣΗ…..

ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΝΟΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ , ΜΕ ΠΟΝΟ , ΜΑ ΧΑΡΑ , ΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ , ΜΕ ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ …ΤΟΣΟΥΣ ΕΝΟΙΚΟΥΣ ……..ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΜΙΚΡΟΥΣ , ΜΕΓΑΛΟΥΣ , ΨΗΛΟΥΣ, ΚΟΝΤΟΥΣ , ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΥΣ , ΞΑΝΘΟΥΣ , ΓΥΝΑΙΚΕΣ , ΑΝΤΡΕΣ , ΝΕΥΡΙΚΟΥΣ ,ΠΡΑΟΥΣ, ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΥΣ , ΔΥΝΑΤΟΥΣ ………..

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΛΑΧΤΑΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ …..Η ΛΑΧΤΑΡΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ….Η ΛΑΧΤΑΡΑ …..ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΓΗΙΝΟΥΣ ΤΕΙΧΟΥΣ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝ ..........
ΣΤΟΥΣ ΑΟΡΑΤΟΥΣ ΤΕΙΧΟΥΣ ΜΙΑΣ ΠΑΝΕΜΟΡΦΗΣ ΟΙΚΕΙΑΣ ............ ΜΙΑΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΦΩΤΕΙΝΗΣ ….ΑΠΛΩΝΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΚΟΥΜΠΑΣ ΤΗΝ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ ……..

ΝΑΙ , ΤΗΝ ΑΚΟΥΜΠΑΣ , ΘΕΕ ΜΟΥ ….ΘΑ ΔΑΝΕΙΣΤΩ ΜΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ ….
......ΠΟΣΟ ΜΠΛΕ ΞΟΔΕΥΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΜΕ……ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ ΘΕΕ ΜΟΥ....... ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΜΕ - ΜΑΣ ΦΩΤΙΖΕΙΣ ΟΛΟΥΣ………

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΟΝΑΜΕ ……ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΦΑΛΛΟΥΜΕ ….ΟΤΑΝ ΑΔΙΚΟΥΜΕ ……ΟΤΑΝ ΠΛΗΓΩΝΟΥΜΕ…….ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΤΕ …..ΘΕΕ ΜΟΥ ….ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΤΕ......... Η ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΝΩ ΜΑΣ … ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΙΑ ΑΓΑΠΗ …..ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΣΤΗ ΠΟΡΕΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ …..ΤΗΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ……ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ……

ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ ΒΙΑΣΤΙΚΟΙ ;

ΕΣΥ ΕΚΕΙ …..ΤΡΕΧΟΥΜΕ , ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ , ΠΕΦΤΟΥΜΕ , ΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ , ΠΕΤΑΜΕ ….ΕΣΥ .......
ΘΕΕ ΜΟΥ ....ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ ……ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ………

ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΩΡΑ ΟΛΟΥΣ……..

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΑΣ ……..

…….ΠΟΙΗΤΉΝ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΗΣ , ΟΡΑΤΩΝ ΤΕ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΑΟΡΑΤΩΝ…..

ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ……..ΟΛΟΙ ΜΑΣ !!!

[smarti]

Κάνει να συμπληρώσω κάτι...το οποίο χρειάζεται μια διευκρίνηση!!!!
Το ΟΛΟΙ ΜΑΣ....ειναι οπως το έγραψε η Βασιλική...ΕΝΝΟΕΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ!!!! Απο τον διαχειριστή μας, τους συντονιστές μας, τα αγαπητα μέλη μας, και οσους διαβαζουν το σαιτ!!
Βασιλική τα έγραψα σωστά?
Το κέιμενο σου είναι υπέροχο...λόγια από τα βάθη της καρδιάς...ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ!!!!!!!!!!!!

[eleimon]

κάθε πολεμιστής του φωτός,
φοβήθηκε όταν αντιμετώπισε μια μάχη

κάθε πολεμιστής του φωτός,
πρόδωσε και είπε ψέμματα στο παρελθόν

κάθε πολεμιστής του φωτός,
πήρε ένα δρόμο που δεν ήταν δικός του

κάθε πολεμιστής του φωτός,
υπέφερε για πράγματα που στερούνταν σημασίας

κάθε πολεμιστής του φωτός,
σκέφτηκε πως δεν είναι πολεμιστής του φωτός

κάθε πολεμιστής του φωτός,
αμέλησε τα πνευματικά του καθήκοντα

κάθε πολεμιστής του φωτός,
πλήγωσε κάποιον που αγαπούσε

γι' αυτό είναι πολεμιστής του φωτός
Επειδή πέρασε αυτές τις εμπειρίες
και δεν έχασε την ελπίδα ότι θα γίνει καλύτερος......

απόσπασμα απο το βιβλίο του Paulo Coelho,
"το εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός"

[vasilikirimp]

ΣΜΑΡΩ , ΝΑΙ.....

[eleimon]

Ἀπάνω ἀπ᾿ ὅλα νὰ ἀγαπᾶμε τὴν καλωσύνη. Νὰ χαιρόμαστε νἄμαστε καλοὶ καὶ νοιώθουμε κοντά μας καλοὺς ἀνθρώπους. Κανένα πρᾶγμα δὲν εἶνε σὰν τὴν καλωσύνη. Τὸ πρόσωπό της λαμποκοπᾶ σὰν τὸν ἥλιο ποὺ χρυσώνει τὴν πλάση τὸ πρωὶ τῆς ἔμορφης μέρας τοῦ καλοκαιριοῦ. Τί εὐλογημένοι ποὺ εἶναι οἱ καλοὶ ἄνθρωποι, οἱ πρόσχαροι, οἱ γλυκομίλητοι, οἱ ἁπλοί, οἱ ἀπονήρευτοι, οἱ πονετικοί, οἱ ταπεινοί! Τί ἀληθινὸς πλοῦτος μέσα σὲ μιὰ τέτοια καρδιά!

Καὶ τί φτώχεια, τί μιζέρια, τί ἀσχήμια μέσα στὶς κακὲς ψυχές, στὶς ἐγωιστικές, κι᾿ ἂς φουσκώνουνε ἀπ᾿ ἔξω κι᾿ ἂς παραστανουνε τους δηθεν! Πόσο ξεκουράζεται ἡ ψυχή μας ἀπὸ τὴ δροσιὰ τῆς καλωσύνης καὶ πόσο κουράζεται ἡ ψυχή μας ἀπὸ τὸν λίβα τῆς κακίας.

[yiorgos31]

ΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙ (Γιαπωνέζικο παραμύθι)

Κάποτε σε ένα χωριό δίπλα στη θάλασσα ζούσε ένας σοφός γέροντας.
Του άρεσε να κάθεται στη βεράντα του και να κοιτά τη θάλασσα.
Για να μη νιώθει μοναξιά είχε κρεμάσει ένα ασημένιο κουδουνάκι στη σκεπή της βεράντας. Μόλις φυσούσε λίγο ο αέρας το ασημένιο κουδουνάκι χτυπούσε χαρούμενα.
Ο γέροντας περνούσε ώρες και ώρες στη βεράντα του. Χάζευε τη θάλασσα, άκουγε το κουδουνάκι και χαμογελούσε ευτυχισμένος.
Στο ίδιο χωριό ζούσε κι ένας φαρμακοποιός. Ήταν πολύ δυστυχισμένος γιατί οι δουλειές του δεν πήγαιναν καλά κι ήταν τόσο λυπημένος που δεν ήξερε τι να κάνει.
Αποφάσισε λοιπόν να πάει στο γέροντα και να ζητήσει τη συμβουλή του.
Όταν έφτασε σπίτι του τον είδε να κάθεται ευτυχισμένος δίπλα στη θάλασσα. Μόλις άκουσε το γλυκό ήχο του κουδουνιού κατάλαβε το γιατί.
Έτσι ζήτησε από τον γέροντα να του δανείσει για λίγο το κουδουνάκι.
- Γιατί όχι, είπε εκείνος. Σε παρακαλώ όμως να μου το επιστρέψεις γιατί χωρίς αυτό είμαι δυστυχισμένος.
Ο φαρμακοποιός τον ευχαρίστησε και υποσχέθηκε να του φέρει το κουδουνάκι την άλλη μέρα. Όταν πήγε σπίτι του έβαλε το κουδουνάκι στο κήπο του κι ο ήχος του ήταν τόσο χαρούμενος που ο φαρμακοποιός χαλάρωσε, η ζωή του φάνηκε όμορφη και άρχισε μονομιάς να χορεύει....
Την επόμενη μέρα ο φαρμακοποιός δε φάνηκε από το σπίτι του γέροντα και εκείνος είχε κιόλας χάσει το κέφι του χωρίς το κουδουνάκι του. Κάθε λίγο και λιγάκι έβγαινε στο δρόμο και κοιτούσε μήπως ερχόταν κανείς αλλά που.
Έτσι όταν πήγε πια μεσημέρι ο γέροντας φώναξε ένα μαθητή του, τον Τσιάο και του είπε:
Πήγαινε μέχρι το σπίτι του φαρμακοποιού σε παρακαλώ. Χτες του δάνεισα το ασημένιο κουδουνάκι μου μα ξέχασε να μου το επιστρέψει.
Ο Τσιάο έτρεξε στο σπίτι του φαρμακοποιού αλλά μόλις μπήκε στο κήπο άκουσε τη γλυκιά μελωδία από το κουδουνάκι, είδε το φαρμακοποιό να χορεύει και αισθάνθηκε τόσο χαρούμενος που άρχισε κι αυτός να χορεύει!
Εν τω μεταξύ είχαν περάσει κιόλας τόσες ώρες και στο σπίτι του γέροντα δεν είχε φανεί ούτε ο φαρμακοποιός ούτε ο Τσιάο.
Ο γέρο σοφός θυμωμένος φώναξε ένα άλλο μαθητή του, τον Κοτάρο και του είπε:
Τρέχα στο σπίτι του φαρμακοποιού και πες του να μου φέρει αμέσως το ασημένιο μου κουδουνάκι. Κι αν συναντήσεις στο δρόμο τον Τσιάο πες του πως πρέπει να ντρέπεται που δεν ακούει το δάσκαλο του.
Ο Κοτάρο πήγε στο σπίτι του φαρμακοποιού όσο πιο γρήγορα μπορούσε.
Όταν έφτασε εκεί είδε έκπληκτος τον Τσιάο και το φαρμακοποιό να χορεύουν χαρούμενοι στον κήπο και πριν καλά καλά το καταλάβει αισθάνθηκε τόσο ευτυχισμένος που άρχισε να χορεύει κι εκείνος.
Ο ήλιος κόντευε να δύσει και ο γέροντας ακόμα περίμενε το ασημένιο κουδουνάκι του.
Τον έπιασε μια βαθιά μελαγχολία χωρίς τον ήχο του αγαπημένου του κουδουνιού. Τελικά δεν άντεξε άλλο και πήγε ο ίδιος να δει τι συνέβαινε.
Σαν έφτασε επιτέλους στο σπίτι άκουσε τον ήχο του ασημένιου κουδουνιού και είδε στον κήπο, ανάμεσα στα λουλούδια, τον φαρμακοποιό και τους δυό του μαθητές να χορεύουν χαρούμενα. Ο γέροντας απόρησε και δεν ήξερε τι εξήγηση να δώσει. Δεν έμεινε όμως πολύ ώρα έτσι.
Η λύπη του εξαφανίστηκε και ένιωσε την επιθυμία να χορέψει. Πιάστηκε χέρι-χέρι με το φαρμακοποιό ,τον Τσιάο και τον Κοτάρο και ευτυχισμένοι συνέχισαν να χορεύουν όλοι μαζί.
Κι όποιος περνούσε απ το σπίτι του φαρμακοποιού το έριχνε κι αυτός στο χορό.

Κι αν τύχει και περάσεις ποτέ από κει θα τους δεις ακόμα, όλους μαζί να χορεύουν αλλά δεν ξέρω αν θα γυρίσεις πίσω γιατί μπορεί κι εσύ να μείνεις εκεί και να χορέψεις μαζί τους.
Μα κι αν δε περάσεις μην ανησυχείς. Ψάξε γύρω σου, υπάρχουν αρκετά κουδουνάκια αλλά δεν τα ακούς...

[smarti]

ΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙ (Γιαπωνέζικο παραμύθι)

Κάποτε σε ένα χωριό δίπλα στη θάλασσα ζούσε ένας σοφός γέροντας.
Του άρεσε να κάθεται στη βεράντα του και να κοιτά τη θάλασσα.
Για να μη νιώθει μοναξιά είχε κρεμάσει ένα ασημένιο κουδουνάκι στη σκεπή της βεράντας. Μόλις φυσούσε λίγο ο αέρας το ασημένιο κουδουνάκι χτυπούσε χαρούμενα.
Ο γέροντας περνούσε ώρες και ώρες στη βεράντα του. Χάζευε τη θάλασσα, άκουγε το κουδουνάκι και χαμογελούσε ευτυχισμένος.
Στο ίδιο χωριό ζούσε κι ένας φαρμακοποιός. Ήταν πολύ δυστυχισμένος γιατί οι δουλειές του δεν πήγαιναν καλά κι ήταν τόσο λυπημένος που δεν ήξερε τι να κάνει.
Αποφάσισε λοιπόν να πάει στο γέροντα και να ζητήσει τη συμβουλή του.
Όταν έφτασε σπίτι του τον είδε να κάθεται ευτυχισμένος δίπλα στη θάλασσα. Μόλις άκουσε το γλυκό ήχο του κουδουνιού κατάλαβε το γιατί.
Έτσι ζήτησε από τον γέροντα να του δανείσει για λίγο το κουδουνάκι.
- Γιατί όχι, είπε εκείνος. Σε παρακαλώ όμως να μου το επιστρέψεις γιατί χωρίς αυτό είμαι δυστυχισμένος.
Ο φαρμακοποιός τον ευχαρίστησε και υποσχέθηκε να του φέρει το κουδουνάκι την άλλη μέρα. Όταν πήγε σπίτι του έβαλε το κουδουνάκι στο κήπο του κι ο ήχος του ήταν τόσο χαρούμενος που ο φαρμακοποιός χαλάρωσε, η ζωή του φάνηκε όμορφη και άρχισε μονομιάς να χορεύει....
Την επόμενη μέρα ο φαρμακοποιός δε φάνηκε από το σπίτι του γέροντα και εκείνος είχε κιόλας χάσει το κέφι του χωρίς το κουδουνάκι του. Κάθε λίγο και λιγάκι έβγαινε στο δρόμο και κοιτούσε μήπως ερχόταν κανείς αλλά που.
Έτσι όταν πήγε πια μεσημέρι ο γέροντας φώναξε ένα μαθητή του, τον Τσιάο και του είπε:
Πήγαινε μέχρι το σπίτι του φαρμακοποιού σε παρακαλώ. Χτες του δάνεισα το ασημένιο κουδουνάκι μου μα ξέχασε να μου το επιστρέψει.
Ο Τσιάο έτρεξε στο σπίτι του φαρμακοποιού αλλά μόλις μπήκε στο κήπο άκουσε τη γλυκιά μελωδία από το κουδουνάκι, είδε το φαρμακοποιό να χορεύει και αισθάνθηκε τόσο χαρούμενος που άρχισε κι αυτός να χορεύει!
Εν τω μεταξύ είχαν περάσει κιόλας τόσες ώρες και στο σπίτι του γέροντα δεν είχε φανεί ούτε ο φαρμακοποιός ούτε ο Τσιάο.
Ο γέρο σοφός θυμωμένος φώναξε ένα άλλο μαθητή του, τον Κοτάρο και του είπε:
Τρέχα στο σπίτι του φαρμακοποιού και πες του να μου φέρει αμέσως το ασημένιο μου κουδουνάκι. Κι αν συναντήσεις στο δρόμο τον Τσιάο πες του πως πρέπει να ντρέπεται που δεν ακούει το δάσκαλο του.
Ο Κοτάρο πήγε στο σπίτι του φαρμακοποιού όσο πιο γρήγορα μπορούσε.
Όταν έφτασε εκεί είδε έκπληκτος τον Τσιάο και το φαρμακοποιό να χορεύουν χαρούμενοι στον κήπο και πριν καλά καλά το καταλάβει αισθάνθηκε τόσο ευτυχισμένος που άρχισε να χορεύει κι εκείνος.
Ο ήλιος κόντευε να δύσει και ο γέροντας ακόμα περίμενε το ασημένιο κουδουνάκι του.
Τον έπιασε μια βαθιά μελαγχολία χωρίς τον ήχο του αγαπημένου του κουδουνιού. Τελικά δεν άντεξε άλλο και πήγε ο ίδιος να δει τι συνέβαινε.
Σαν έφτασε επιτέλους στο σπίτι άκουσε τον ήχο του ασημένιου κουδουνιού και είδε στον κήπο, ανάμεσα στα λουλούδια, τον φαρμακοποιό και τους δυό του μαθητές να χορεύουν χαρούμενα. Ο γέροντας απόρησε και δεν ήξερε τι εξήγηση να δώσει. Δεν έμεινε όμως πολύ ώρα έτσι.
Η λύπη του εξαφανίστηκε και ένιωσε την επιθυμία να χορέψει. Πιάστηκε χέρι-χέρι με το φαρμακοποιό ,τον Τσιάο και τον Κοτάρο και ευτυχισμένοι συνέχισαν να χορεύουνόλοι μαζί.
Κι όποιος περνούσε απ το σπίτι του φαρμακοποιού το έριχνε κι αυτός στο χορό.

Κι αν τύχει και περάσεις ποτέ από κει θα τους δεις ακόμα, όλους μαζί να χορεύουν αλλά δεν ξέρω αν θα γυρίσεις πίσω γιατί μπορεί κι εσύ να μείνεις εκεί και να χορέψεις μαζί τους.
Μα κι αν δε περάσεις μην ανησυχείς. Ψάξε γύρω σου, υπάρχουν αρκετά κουδουνάκια αλλά δεν τα ακούς...

[vasilikirimp]

Αυτά τα κουδουνάκια.........

[Harrys1934]

Βασιλική όμορφο πολύ το θέμα σου μόνον ξέχασες να βάλεις κάποιους όταν μιλάς για τα χρώματα των ανθρώπων Μαύρους άσπρους ξανθούς. Για τους καραφλούς ούτε κουβέντα Παντού αδικίες

[vasilikirimp]

Βασιλική όμορφο πολύ το θέμα σου μόνον ξέχασες να βάλεις κάποιους όταν μιλάς για τα χρώματα των ανθρώπων Μαύρους άσπρους ξανθούς. Για τους καραφλούς ούτε κουβέντα Παντού αδικίες

Αχ , βρε κύριε Χάρη θα ξεχνούσα τους καραφλούς ; Απο κεκτημένη ταχύτητα δεν τους έγραψα - συγνώμη -