Κατάκριση..

[paulina]

Αν συμβεί ποτέ να κατακρίνεις τον αδελφό σου και σε τύψει γι' αυτό η συνείδησή σου, πήγαινε ευθύς να τον βρεις, εξομολογήσου ότι τον κατέκρινες και ζήτησέ του συγνώμη. Πρόσεχε στο εξής να μη σε παρασύρει ο διάβολος σ' αυτό το αμάρτημα, γιατί η καταλαλιά είναι θάνατος της ψυχής. Αν έλθει κάποιος άλλος σε σένα κι αρχίσει να κατηγορεί και να κατακρίνει έναν τρίτον, πρόσεξε καλά μήπως παρασυρθείς και του ειπείς: "δίκαιο έχεις, έτσι είναι". Καλύτερα να σωπάσεις ή να του ειπείς: "Εγώ, αδελφέ μου, είμαι καταδικασμένος για τις αμαρτίες μου, δεν έχω δικαίωμα να καταδικάζω άλλον". Με αυτόν τον τρόπο και τον εαυτό σου σώζεις και τον αδελφών σου.
Από το Γεροντικό

Ένας άγιος Γέροντας είδε μια μέρα με τα μάτια του κάποιον αδελφό να πέφτει σε βαρύ αμάρτημα, κι όχι μόνο δεν τον κατέκρινε, αλλά έκλαψε και είπε: "Αυτός έπεσε σήμερα κι εγώ εξάπαντος αύριο. Κι αυτός μεν χωρίς άλλο θα μετανοήσει, ενώ εγώ δεν είμαι βέβαιος γι' αυτό"
Από το Γεροντικό

[nikoletap]

Πήγε κάποτε ένας αδελφός από την σκήτη σε κάποιο Γέροντα αναχωρητή και του είπε για κάποιον άλλον αδελφό πως είχε πέσει σε μαγάλο σφάλμα.
- Ώ, πολύ άσχημα έκανε, είπε στενοχωρημένος ο Γέροντας.

Ύστερα από λίγες μέρες συνέβη να πεθάνει ο μοναχός που έσφαλε. Άγγελος Κυρίου τότε πήγε στον αναχωρητή, κρατώντας την ψυχή του.
- Αυτός που κατέκρινες, του είπε, πέθανε. Πού ορίζεις να τον κατατάξω;

- Ήμαρτον, φώναξε με δάκρυα ο Γέροντας. Κι'από τότε παρακαλούσε κάθε μέρα τον Θεό να του συγκωρήσει εκείνη την αμαρτία και δεν τόλμησε μέχρι τέλους της ζωής του να κατακρίνει άνθρωπο.
ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ

Άν αυτός για μία φορά που κατέκρινε παρακαλούσε μέχρι τέλους της ζωής του να τον συγχωρέσει ο Θεός, εμείς τί πρέπει να κάνουμε;
Πόσες ζωές θα χρειστούμε για να ζητάμε συγχώρεση; Ο Θεός να μας λυπηθεί!

[paulina]

Πόσες ζωές θα χρειστούμε για να ζητάμε συγχώρεση; Ο Θεός να μας λυπηθεί!

Πολλές....

******************************************

Διηγούνται πως κάποιος νέος, που ήταν επιρρεπής στο παράπτωμα της κατάκρισης και ήθελε να διορθωθεί, επισκέφτηκε ένα γέροντα πνευματικό, προκειμένου να του εκθέσει το παράπτωμα του και να ζητήσει τη συμβουλή του. Και ο διακριτικός γέροντας για να τον διδάξει του λέει:

- Διαπιστώνω, παιδί μου, το μεγάλο σου παράπτωμα, τη φρικτή αυτή συνήθεια, γι' αυτό κι έχω να σου δώσω μία συμβουλή. Πήγαινε στο σπίτι σου και φέρε μου έναν πετεινό σφαγμένο.

Ο νέος έκανε υπακοή και έφερε στο γέροντα το σφαγμένο πετεινό. Τότε ο γέροντας του λέει:
- Βγες έξω, περπάτησε για δυο ώρες, αλλά περπατώντας να μαδάς τον πετεινό. Όταν επιστρέψεις ο πετεινός να είναι μαδημένος.

Ο νέος έπραξε έτσι και μετά από δυο ώρες επέστρεψε, αφού εξετέλεσε κατά γράμμα τις εντολές του γέροντα. Τότε ο γέροντας του λέει ξανά:
- Πήγαινε τώρα, παιδί μου και μάζεψε τα πούπουλα του πετεινού και να επιστρέψεις γρήγορα.

- Γέροντα, του λέει ο νέος, αυτό που μου λέτε δεν γίνεται, είναι αδύνατο, όσο κι αν προσπαθήσω. Έξω φυσά δυνατός άνεμος. Ούτε ένα πούπουλο πρόκειται να βρω.

- Ναι, παιδί μου, το ξέρω. Μάθε ότι τα λόγια της κατακρίσεως μοιάζουν με τα πούπουλα του πετεινού. Τα παίρνει ο άνεμος και τα διασκορπίζει παντού. Δε μαζεύονται. Διαπιστώνεις τώρα πόσο κακό κάνεις με την κακή σου συνήθεια;

[efthumhs]

Ο "Αγιος" Κλέφτης...

Σε κάποια κοινόβιο ετοιμάζονταν να τελέσουν τη θεία λειτουργία, και καθώς οι διάκονοι μπήκαν στο ιερό να φορέσουν τα άμφιά τους βρήκαν ότι έλειπε ένα. Ερεύνησαν πολύ και επειδή δεν το βρήκαν, το ανέφεραν στον αββά. Αυτός τους λέει: «Ερευνήστε πάλι». Καθώς λοιπόν δεν βρέθηκε, ο αββάς θύμωσε για το άτοπο αυτό πράγμα και λέει: «Ζούμε μαζί με ληστές. Μα τον Θεό, δεν θα γίνει η λειτουργία ούτε θα φάμε τίποτε μέχρι να βρεθεί ο ληστής».

Την ώρα που ο αββάς μαζί με τους διακόνους πήγε να ερευνήσει στα κελλιά των αδελφών και αυτοί περίμεναν στην εκκλησία, εκείνος που το έκλεψε λέει στον διπλανό του που ήταν ευλαβής: «Αλίμονο μου, τι με περιμένει τώρα». Του λέει εκείνος: «Γιατί;» Του αποκρίνεται: «Εγώ έκλεψα το άμφιο και βρίσκεται στο κελλί μου κάτω σ’ ένα σκεύος». Του λέει ο άλλος: «Μη στενοχωριέσαι καθόλου, μόνο πήγαινε και βάλε το στο κελλί μου». Πάει αυτός και βάζει το σκεύος στο κελλί του αδελφού.

Όταν έφτασαν ψάχνοντας ο αββάς και οι διάκονοι στο κελλί με το σκεύος του αδελφού, άπλωσε το χέρι του ένας διάκονος, τράβηξε το άμφιο και έβαλε τις φωνές: «Ο τάδε ο ευλαβής βρέθηκε κλέφτης».

Πηγαίνουν αμέσως στην εκκλησία, τον πιάνουν, του δίνουν πολλά χτυπήματα και σέρνοντάς τον τον πετούν έξω από το κοινόβιο. Εκείνος τους παρακαλούσε: «Αφήστε με να μετανοήσω και δεν θα το ξανακάνω». Αυτοί όμως τον έδιωξαν λέγοντας: «Δεν μπορούμε να έχουμε έναν κλέφτη ανάμεσα μας».

Επιστρέφουν κατόπιν στην εκκλησία για την τέλεση της θείας λειτουργίας. Και όταν ο διάκονος πήγε να σύρει το παραπέτασμα, αυτό δεν προχωρούσε. Κοίταξαν προσεκτικά μήπως κάτι το εμποδίζει και δεν βρήκαν τίποτε. Τότε ο αββάς σκέφτηκε καλύτερα και είπε: «Μήπως επειδή διώξαμε τον αδελφό μας συνέβη αυτό; Πηγαίνετε να τον φέρετε και θα μάθουμε». Όταν ήρθε ο αδελφός, έσυραν το παραπέτασμα και αμέσως μετακινήθηκε.

Να, αυτό είναι να θυσιάζει κανείς τον εαυτό του για χάρη του πλησίον. Αν δεν φτάσουμε σε αυτό το μέτρο, τουλάχιστον ας μην καταλαλούμε σε βάρος του πλησίον, μήτε να τον κατακρίνουμε, για να μην αποξενωθούμε από τη χαρά που πρόκειται να απολαύσουν οι άγιοι.

Απο το http://fdathanasiou.wordpress.com/2011/ ... %b7%cf%82/

[efthumhs]

"Είδα άνθρωπο πού φανερά αμάρτησε, αλλά μυστικά μετενόησε.Καί αυτόν πού εγώ τόν κατέκρινα ως ανήθικο,o Θεός τόν εθεωρούσε αγνό,διότι μέ τήν μετάνοιά του Τόν είχε πλήρως εξευμενίσει."

(Ιωάννου Σιναΐτου, Κλίμαξ, Λόγος Ι’, Περί καταλαλιάς, 6)

[ANTREAS]

πολυ κακο πραγμα..εμενα προσωπικα με απασχολει πολυ..ευχομαι να βοηθησει ο Θεος να καθαρισουμε και πρωτος πρωτος εγω και μετα οσοι την εχετε,απο αυτην την κακη συνηθεια..

[stathis73]

πολυ κακο πραγμα..εμενα προσωπικα με απασχολει πολυ..ευχομαι να βοηθησει ο Θεος να καθαρισουμε και πρωτος πρωτος εγω και μετα οσοι την εχετε,απο αυτην την κακη συνηθεια..

Εμενα καθολου αλλωστε ειμαι και εγω σαλος και σας αγαπαω ολους

Κυριε Ιησου Χριστε Ελεησον με τον αμαρτωλο.

[paulina]

Κι εγώ γι 'αυτό τον λόγο γράφω...Μήπως και κάτι από αυτά μου μείνει....

***********************************************************************************************

Διηγούνται για τον Αββά Αμμωνά το εξής περιστατικό:

Ο Αββάς περαστικός στάθηκε για φαγητό σε κάποια σκήτη. Την ώρα εκείνη συνέπεσε να επισκεφτεί το κελί ενός μονάχου μία γυναίκα, η οποία είχε κακή φήμη. Οι παράγοντες του τόπου συγκεντρώθηκαν προκειμένου να εκδιώξουν τον "αμαρτωλό" εκείνο μοναχό από την περιοχή τους. Γι' αυτό ζήτησαν και τη βοήθεια του Αββά Αμμωνά.
Ο μοναχός αντελήφθη τι του ετοίμαζαν και αμέσως έκρυψε την γυναίκα σε ένα πιθάρι.
Την ώρα εκείνη έφτασε και ο Αββάς Αμμωνάς στο κελί του και τον ακολούθησε ο υπόλοιπος κόσμος.
Ο Αββάς κατάλαβε την ενέργεια του μοναχού και για την αγάπη του Χριστού σκέπασε το σκάνδαλο.
Πως; Μπήκε μέσα στο κελί και κάθισε πάνω στο πιθάρι, ενώ έδωσε εντολή να ψάξουν παντού. Όταν, όπως ήταν φυσικό, δε βρέθηκε η γυναίκα, ο Αββάς τους είπε: "Ο Θεός να σας συγχωρήσει".
Και όταν όλοι έφυγαν έπιασε το χέρι του μοναχού και του είπε: - "Αδελφέ, πρόσεχε σ΄εαυτώ".
Έτσι και το σκάνδαλο σκεπάστηκε και ο μοναχός μετανόησε και σώθηκε.
(Από το Γεροντικό)

[paulina]

Είπε Γέρων:
Εάν καταλαλήσεις του αδελφού σου και σε τύπτει η συνείδησή σου, πήγαινε βάλε μετάνοια σ' αυτόν και πες του: «Σε κατηγόρησα».
Και φυλάξου εις το εξής να μην ξαναγελαστείς διότι η καταλαλιά είναι θάνατος της ψυχής.
(Από το Γεροντικό)

Ποτέ να μη κατακρίνουμε τον συνάνθρωπό μας, για να μην έχουμε κατήγορό μας τον Θεό. Να θεωρούμε όλους καλύτερους από εμάς και μόνο τον εαυτό μας αμαρτωλό. Η κατάκριση δεν γίνεται μόνο με το λόγο, αλλά και με τον νου και με την εσωτερική διάθεση της καρδιάς. Να είμεθα συγκρατημένοι στις κρίσεις μας για να μην πέσουμε στην κατάκριση. Το καλύτερο απ' όλα είναι να συνηθίσουμε στην κατάκριση του εαυτού μας, και να πάψουμε να ασχολούμεθα με τους άλλους.
(Γέροντας Παΐσιος)

[paulina]

Είπε Γέρων:
«Καθώς εκείνος που δέχεται μέσα στον κόλπον του φωτιά, καίγεται από αυτήν, έτσι και όποιος δέχεται τις συναναστροφάς των πολλών, δεν θα αποφύγει την καταλαλιά».
(Από το Γεροντικό)

Η κατάκριση είναι γέννημα της υπερηφανείας, γι' αυτό ταπεινός είναι μόνον εκείνος που δεν κατακρίνει τους άλλους.
(Από το Γεροντικό)