Το θέμα πλέον δεν είναι τί λέει το πηδάλιο και οι κανόνες της Εκκλησίας αλλά το κατά πόσον εφαρμόζωνται. Από ότι καταλαβαίνω τα τελευταία χρόνια υπάρχει η τάση να παραθεωρούνται και οι ιεροί κανόνες και το πηδάλιο εν γένει. Εκτός εάν βρεθεί κανένα "παράπτωμα" από κανέναν απλό παπά ή μοναχό ή και λαϊκό ακόμη που πάει να ταρακουνήσει τα λιμνάζοντα ύδατα οπότε εφαρμόζωνται με πάσα ακρίβεια και αρκετά σκληρά, και όσα λένε οι κανόνες αλλά και επιπλέον εκτός κανόνων.
Δηλαδή γίνονται παραπτώματα που απαιτούν καθαιρέσεις επι τόπου και δεν ενδιαφέρεται κανείς και αν πάει κάποιος να θίξει τις παρεκτροπές περί την πίστη τότε την τρώει κατακέφαλα σε μηδέν χρόνο. Οπότε τί να ωφελήσουν οι κανόνες αν δεν εφαρμόζωνται όπως και όταν πρέπει αλλά όπως και όταν βολεύει κάποιους.
Πηδάλιο
Συντονιστής: Συντονιστές
Η γνωμη μου για το θεμα ειναι οτι το Πηδαλιο χρειαζετε.
Δεν ειναι ενα βιβλιο ταριφας ταδε αμαρτια 2 χρονια ταδε 5 χρονια.
Εαν καποιος κανει την Χ αμαρτια εξομολογηθει και το Πηδαλιο λεει 1 χρονο κανονα μολις τον κανει τον κανονα "ξοφλησε" για την αμαρτια ??
Αν μετανοησε πραγματικα "ξοφλησε" αμεσως, στο λεπτο, εαν οχι ουτε με 5 χρονια δεν "εξοφλα".
Δεν υπαρχουν νομικιστικες ανθρωπινου στυλ ταριφες στον Χριστιανισμο.
Αρα αλλος ειναι ο σκοπος του
Ισως υπαρχει και ενα εγωιστικο σκεπτικο παντως στις ποινες του Πηδαλιου που ξεσηκωνει το ολο θεμα ???
Οποιος νομιζει οτι μερικες εντολες/κανονες ειναι "ξεπερασμενοι" και αφου δεν κανονιζονται αυστηροτατα την εποχη μας αρα βγηκαν απο την λιστα, ειναι γελασμενος.
Οι εντολες του Κυριου ειναι ιδιες εις τους αιωνες. Δεν υπαρχει (ουτε θα υπαρξει ποτε) σιωπηρο ελαφρωμα/καταργηση τους, κατι ξερουν οι Πατερες του σημερα ομως που κανονιζουν μαλακοτερα....
Ο Κυριος θα κρινει "αλλιως" τους χριστιανους του 50 μΧ και αλλιως αυτους του 2008 μΧ. Αλλο αγωνα ο ενας, αλλο πολεμο ο αλλος.
Σε κινδυνο ειμαστε αν εχουμε παρει στο σορολοπ την σωτηρια μας μεταμελουμενοι μονο (αλλαζοντας γνωμη) η νομιζοντας οτι κατι δεν ειναι σοβαρο, και οχι εαν φαγαμε τον αναλογο κανονα.
Ο πνευματικος ειναι ο γιατρος της ψυχης. Οπως διαλεγουμε ενα καλο γιατρο για το σωμα ωστε να διαγνωσει σωστα την ασθενεια, την σοβαροτητα της περιπτωσης, αλλα και την καταλληλη αγωγη, ετσι πρεπει να κανουμε και για την ψυχη, γνωστο αυτο.
Σκεπτομαι καμια φορα εαν παει καποιος και του βαλουν τον αυστηρο κανονα "αλα Πηδαλιο" :D και δεν τον πιασει το ΕΓΩ να δει μεγαλη ευλογια...
Λες και ειχε αυστηρο Γεροντα και του εκανε αγγογυστη υπακοη...
Δεν ειναι ενα βιβλιο ταριφας ταδε αμαρτια 2 χρονια ταδε 5 χρονια.
Εαν καποιος κανει την Χ αμαρτια εξομολογηθει και το Πηδαλιο λεει 1 χρονο κανονα μολις τον κανει τον κανονα "ξοφλησε" για την αμαρτια ??
Αν μετανοησε πραγματικα "ξοφλησε" αμεσως, στο λεπτο, εαν οχι ουτε με 5 χρονια δεν "εξοφλα".
Δεν υπαρχουν νομικιστικες ανθρωπινου στυλ ταριφες στον Χριστιανισμο.
Αρα αλλος ειναι ο σκοπος του
Ισως υπαρχει και ενα εγωιστικο σκεπτικο παντως στις ποινες του Πηδαλιου που ξεσηκωνει το ολο θεμα ???
Οποιος νομιζει οτι μερικες εντολες/κανονες ειναι "ξεπερασμενοι" και αφου δεν κανονιζονται αυστηροτατα την εποχη μας αρα βγηκαν απο την λιστα, ειναι γελασμενος.
Οι εντολες του Κυριου ειναι ιδιες εις τους αιωνες. Δεν υπαρχει (ουτε θα υπαρξει ποτε) σιωπηρο ελαφρωμα/καταργηση τους, κατι ξερουν οι Πατερες του σημερα ομως που κανονιζουν μαλακοτερα....
Ο Κυριος θα κρινει "αλλιως" τους χριστιανους του 50 μΧ και αλλιως αυτους του 2008 μΧ. Αλλο αγωνα ο ενας, αλλο πολεμο ο αλλος.
Σε κινδυνο ειμαστε αν εχουμε παρει στο σορολοπ την σωτηρια μας μεταμελουμενοι μονο (αλλαζοντας γνωμη) η νομιζοντας οτι κατι δεν ειναι σοβαρο, και οχι εαν φαγαμε τον αναλογο κανονα.
Ο πνευματικος ειναι ο γιατρος της ψυχης. Οπως διαλεγουμε ενα καλο γιατρο για το σωμα ωστε να διαγνωσει σωστα την ασθενεια, την σοβαροτητα της περιπτωσης, αλλα και την καταλληλη αγωγη, ετσι πρεπει να κανουμε και για την ψυχη, γνωστο αυτο.
Σκεπτομαι καμια φορα εαν παει καποιος και του βαλουν τον αυστηρο κανονα "αλα Πηδαλιο" :D και δεν τον πιασει το ΕΓΩ να δει μεγαλη ευλογια...
Λες και ειχε αυστηρο Γεροντα και του εκανε αγγογυστη υπακοη...
Το Ιερό Πηδάλιο φίλοι μου, είναι το τιμόνι του πλοίου της Ορθοδοξίας μας.
Εκείνο το τιμόνι, που προφυλάσσει το πλήρωμα της εκκλησίας από τους σκοπέλους και τους ύπουλους μη εμφανείς υφάλους.
Είναι ένα διαχρονικό Πατερικό πόνημα, που σκοπό δεν έχει την τιμωρία, αλλά την θεραπεία των ψυχών.
Επειδή όλοι μας ενδεδυμένοι το σαρκικό ένδυμα ελκόμαστε προς τα πάθη της φθαρτής μας φύσης, πρέπι να υπάρχει και η πνευματική παιδαγωγία.
Το Πηδάλιο είναι φωτεινός οδηγός στα χέρια των πνευματικών για να μην παρεκκλίνουν προς την συναισθηματική τους ροπή, όταν ακούουν τους εξομολογουμένους.
Η Αλήθεια του Κυρίου μας, βρίσκεται στο επέκεινα της κοσμικότητάς μας, και αυτό ίσως πληγώνει το νοητικό μας κριτήριο.
Ισως να θεωρούμε το Πηδάλιο πνευματικό ιεροκατηγορητήριο,αλλά σφάλλουμε.
Επαναπαυόμαστε στις τρυφηλές δάφνες μας, και θέλουμε εκκλησία χωρίς ουράνιο προσδόκημο.
Οι επιδόσεις μας τελεσφορούν μέσα στο κοσμικό γίγνεσθαι, και η αθέατη πλευρά του ουρανού, μένει καλά κρυμμένη αφού δεν είναι μέσα στις αναζητήσεις μας.
Ομως όλοι εμείς έχουμε ένα ακατάλυτο ιστορικό αξίωμα...εκείνο της Αγίας κληρονομιάς μας.
Το θέμα το μεγάλο είναι να γνωρίσουμε την Εκκλησία την Ορθόδοξη, που αγνοούμε. Τη μία, αμόλυντη, άφθορη, άχραντη καρδιά της. Αυτήν που αποτελεί το βαθύτατο και πιο αληθινό είναι μας. Αυτή με την οποία έχουμε πολύ μεγαλύτερη σχέση απ' ό,τι νομίζουμε. Αυτή που ξέρουμε βαθύτερα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Αυτή που πάμε ασυνείδητα να βρούμε αρνούμενοί την, γιατί αγνοούμε την αλήθεια της, τη θεανθρωπία της, τη δόξα της ταπεινώσεώς της.
Ό,τι πολύτιμο ζητούν όλοι οι αληθινοί αναζητητές βρίσκεται μέσα εδώ. Όχι αποσπασματικά, επί μέρους ή φανταστικά, αλλά εν όλω έργω και αληθεία.
Αυτή είναι κατάλληλη για τα μικρά παιδιά, τις απλές γριούλες και τους πιο απαιτητικούς αναζητητές, που θέλουν να δουν τον Θεό όχι όσο μπορούν, αλλ' όπως ο Θεός είναι.
Υπάρχει μια θεολογία που φτάνει στην απόφαση (αποφατικότητα), την άρνηση, που δεν πάει παραπέρα, που άνθρωπος στη γη δεν μπορεί να ξεπεράσει. Και μια χάρη άκτιστη, αόρατη, ακατάληπτη, που έρχεται στον άνθρωπο, στην κτίση. Και νεουργεί και θεουργεί το ανθρώπινο.
Δεν είναι η θεολογία σχολαστικισμός, ούτε η πνευματική ζωή πουριτανισμός.
Γνωρίζοντας την Ορθοδοξία, αυτή που είναι, ισορροπούμε· μπορούμε όλους να δούμε με στοργή. Από όλους να βοηθηθούμε. Και όλους με τη χάρη του Θεού να βοηθήσωμε.
Το να γίνουμε Ορθόδοξοι δεν σημαίνει κάπου να κλειστούμε, αλλά κάπου να αναχθούμε: να βγούμε στο ύψος του σταυρού της αγάπης.
Αν ήταν η θεολογία της Εκκλησίας μας αυτή που νομίζει ο πολύς κόσμος, αυτή που διδάχτηκε στα κρατικά πανεπιστήμια· ή αν ήταν η ευσέβειά της ο έξωθεν εισαχθείς στείρος πιετισμός, τότε δεν θα είχαμε ευθύνη.
Τώρα μπορούμε να πούμε λόγο παρήγορο και σκληρό (λέγεται μόνος του):
Η θέση μας είναι προνομιακή και επικίνδυνη. Έχει καθοριστεί απ' αυτούς που μας γέννησαν, και δεν μπορούμε να κάνουμε ότι μας κατέβει.
Δεν μπορούμε ατιμωρητί οι Ορθόδοξοι Έλληνες να παιδιαρίζουμε, στηριζόμενοι σ' οποιαδήποτε δικαιολογία ή, περισσότερο, να αυθαδιάζουμε.
Αν αυτοί που προηγήθηκαν ημών και έζησαν και τάφηκαν σε τούτα τα χώματα, αυτοσχεδίαζαν κάνοντας το κέφι τους, τότε θα μπορούσαμε και εμείς να συνεχίσουμε αυτοσχεδιάζοντας.
Αν όμως έζησαν διαφορετικά· αν αποφάσισαν να πεθάνουν, και έτσι έζησαν, αν ο τρόπος της ζωής τους ήταν απόφαση θανάτου· αν όλη τους η δημιουργία, το ήθος, ο λόγος, τα έργα, η μορφή, η χειρονομία, το ορατό και αόρατο εξ αυτών είναι γεννημένο εκ του θανάτου, από τη θυσία όλων, για να γεννηθεί κάτι καλύτερο, άλλης φύσεως, άλλης υφής, για τους άλλους, για μας όλους· τότε δεν μπορούμε ατιμωρητί να αυτοσχεδιάζουμε, να κάνωμε πρόβες, να παίζουμε εν ου παικτοίς.
Αν δεν έχτιζαν την Αγια-Σοφιά όπως την έχτισαν, να χωρά τον κάθε άνθρωπο και την οικουμένη.
Αν δεν είχαν φτιάξει το Άγιον Όρος όπως το έφτιαξαν, για να σώζεται όλος ο άνθρωπος και να αδελφώνονται οι λαοί.
Αν δεν είχε θεολογήσει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς όπως θεολόγησε, ανακεφαλαιώνοντας την πείρα και τη ζωή της Ορθοδοξίας, σβήνοντας τη δίψα του σημερινού βασανισμένου νέου ανθρώπου.
Αν δεν είχαν αγωνιστεί, κλάψει, υπομείνει, προσευχηθεί, θυσιαστεί τόσοι άγνωστοι στα βουνά, στα νησιά και στις πόλεις. Αν δεν είχαν στα τραγούδια, στη ζωή και στα ήθη τους αυτή την ανθρωπιά που σε σφάζει.
Αν δεν ήσαν γενάρχες του νέου Ελληνισμού ένας άγιος Κοσμάς και ένας Μακρυγιάννης.
Αν δεν υπήρχαν όλα αυτά στο αίμα μας, τότε θα μπορούσαμε να κάνουμε ότι μας κατέβει.
Τώρα δεν είναι έτσι. Τώρα βρισκόμαστε εν τόπω και χρόνω αγίω. Δεν μπορούμε να είμαστε επιπόλαιοι. Δεν ανήκουμε στον εαυτό μας. Ανήκουμε σ' αυτούς που μας γέννησαν, και σ' όλο τον κόσμο. Είμαστε χρεωμένοι με πνευματική κληρονομιά. Δεν μας σώζει καμιά δικαιολογία. Και όλα να τα πετάξουμε από το σχολείο, τα αρχαία, τα νέα, τα ιερά και τα όσια, δεν μπορούμε να δικαιολογηθούμε σε κανέναν, να απαλλαγούμε, ούτε να ξεχάσουμε το χρέος μας. Δεν μπορούμε να στοιχειοθετήσουμε κανένα άλλοθι.
Θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς που προηγήθηκαν και αυτούς που έρχονται.
Τα ψεύτικά μας καμώματα θα μας πετάξουν κατά πρόσωπο. Γιατί κάποτε θα ξυπνήσουν αυτοί οι μικροί, που θα πούνε όχι στο ψέμα, στην επιπολαιότητα, στην παραχάραξη, στην πλαστογραφία, στην προδοσία, που χαλκεύεται εγκληματικά και θρασύδειλα με εκπαιδευτικά προγράμματα, αναγνωστικά βοηθήματα, οπτικοακουστικές εκπομπές.
Και αυτοί που θα πουν όχι θα έχουν απροσδιόριστες δυνάμεις που ξεπερνούν αυτούς τους ίδιους. Θα είναι μαζί τους τα πνεύματα των περασμένων και τα διψασμένα παιδιά όλου του κόσμου.
Αυτό που εδώ υπάρχει ανήκει σε όλους. Αυτό που κληροδοτήθηκε καθορίζει τη συμπεριφορά μας.
Η Αλήθεια, που εσαρκώθη δια της παναχράντου και αειπαρθένου Μαρίας, που πέθανε και Ανέστη και συνανέστησε την οικουμένη και συνέστησε την Εκκλησία σώμα Χριστού. Η Χάρις που αγιάζει όλο το είναι του ανθρώπου. Η Εκκλησία που βαφτίζει όλο τον άνθρωπο εις τα απύθμενα βάθη του μυστηρίου της ζωής του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, που αγιάζει όλες τις αισθήσεις.
Αυτή η Χάρις, που μπήκε μέχρι μυελού στα οστά του πιστού λαού μας, που υφαίνει τη ζωή μας και την κάνει άνωθεν υφαντή με τα στοιχεία της ύλης...
Όλο το πνευματικό σώμα της ζωής μας έχει μηνύματα που ανήκουν σ' όλους, που τα περιμένουν όλοι, μέχρις εσχάτου της γης. Και είμαστε χρεώστες προς όλους. Και μας έχουν κατ' ανάγκη βάλει αυτοί που μας γέννησαν κατά σάρκα και κατά πνεύμα σ' ένα ορισμένο επίπεδο. Και δεν μπορούμε να υποστείλουμε τη σημαία, να μετριάσουμε το χρέος, να ξεκουραστούμε σε άλλο χώρο, με άλλο τρόπο, παρά μόνο πάνω σε σταυρό θυσίας.
Εκείνο το τιμόνι, που προφυλάσσει το πλήρωμα της εκκλησίας από τους σκοπέλους και τους ύπουλους μη εμφανείς υφάλους.
Είναι ένα διαχρονικό Πατερικό πόνημα, που σκοπό δεν έχει την τιμωρία, αλλά την θεραπεία των ψυχών.
Επειδή όλοι μας ενδεδυμένοι το σαρκικό ένδυμα ελκόμαστε προς τα πάθη της φθαρτής μας φύσης, πρέπι να υπάρχει και η πνευματική παιδαγωγία.
Το Πηδάλιο είναι φωτεινός οδηγός στα χέρια των πνευματικών για να μην παρεκκλίνουν προς την συναισθηματική τους ροπή, όταν ακούουν τους εξομολογουμένους.
Η Αλήθεια του Κυρίου μας, βρίσκεται στο επέκεινα της κοσμικότητάς μας, και αυτό ίσως πληγώνει το νοητικό μας κριτήριο.
Ισως να θεωρούμε το Πηδάλιο πνευματικό ιεροκατηγορητήριο,αλλά σφάλλουμε.
Επαναπαυόμαστε στις τρυφηλές δάφνες μας, και θέλουμε εκκλησία χωρίς ουράνιο προσδόκημο.
Οι επιδόσεις μας τελεσφορούν μέσα στο κοσμικό γίγνεσθαι, και η αθέατη πλευρά του ουρανού, μένει καλά κρυμμένη αφού δεν είναι μέσα στις αναζητήσεις μας.
Ομως όλοι εμείς έχουμε ένα ακατάλυτο ιστορικό αξίωμα...εκείνο της Αγίας κληρονομιάς μας.
Το θέμα το μεγάλο είναι να γνωρίσουμε την Εκκλησία την Ορθόδοξη, που αγνοούμε. Τη μία, αμόλυντη, άφθορη, άχραντη καρδιά της. Αυτήν που αποτελεί το βαθύτατο και πιο αληθινό είναι μας. Αυτή με την οποία έχουμε πολύ μεγαλύτερη σχέση απ' ό,τι νομίζουμε. Αυτή που ξέρουμε βαθύτερα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Αυτή που πάμε ασυνείδητα να βρούμε αρνούμενοί την, γιατί αγνοούμε την αλήθεια της, τη θεανθρωπία της, τη δόξα της ταπεινώσεώς της.
Ό,τι πολύτιμο ζητούν όλοι οι αληθινοί αναζητητές βρίσκεται μέσα εδώ. Όχι αποσπασματικά, επί μέρους ή φανταστικά, αλλά εν όλω έργω και αληθεία.
Αυτή είναι κατάλληλη για τα μικρά παιδιά, τις απλές γριούλες και τους πιο απαιτητικούς αναζητητές, που θέλουν να δουν τον Θεό όχι όσο μπορούν, αλλ' όπως ο Θεός είναι.
Υπάρχει μια θεολογία που φτάνει στην απόφαση (αποφατικότητα), την άρνηση, που δεν πάει παραπέρα, που άνθρωπος στη γη δεν μπορεί να ξεπεράσει. Και μια χάρη άκτιστη, αόρατη, ακατάληπτη, που έρχεται στον άνθρωπο, στην κτίση. Και νεουργεί και θεουργεί το ανθρώπινο.
Δεν είναι η θεολογία σχολαστικισμός, ούτε η πνευματική ζωή πουριτανισμός.
Γνωρίζοντας την Ορθοδοξία, αυτή που είναι, ισορροπούμε· μπορούμε όλους να δούμε με στοργή. Από όλους να βοηθηθούμε. Και όλους με τη χάρη του Θεού να βοηθήσωμε.
Το να γίνουμε Ορθόδοξοι δεν σημαίνει κάπου να κλειστούμε, αλλά κάπου να αναχθούμε: να βγούμε στο ύψος του σταυρού της αγάπης.
Αν ήταν η θεολογία της Εκκλησίας μας αυτή που νομίζει ο πολύς κόσμος, αυτή που διδάχτηκε στα κρατικά πανεπιστήμια· ή αν ήταν η ευσέβειά της ο έξωθεν εισαχθείς στείρος πιετισμός, τότε δεν θα είχαμε ευθύνη.
Τώρα μπορούμε να πούμε λόγο παρήγορο και σκληρό (λέγεται μόνος του):
Η θέση μας είναι προνομιακή και επικίνδυνη. Έχει καθοριστεί απ' αυτούς που μας γέννησαν, και δεν μπορούμε να κάνουμε ότι μας κατέβει.
Δεν μπορούμε ατιμωρητί οι Ορθόδοξοι Έλληνες να παιδιαρίζουμε, στηριζόμενοι σ' οποιαδήποτε δικαιολογία ή, περισσότερο, να αυθαδιάζουμε.
Αν αυτοί που προηγήθηκαν ημών και έζησαν και τάφηκαν σε τούτα τα χώματα, αυτοσχεδίαζαν κάνοντας το κέφι τους, τότε θα μπορούσαμε και εμείς να συνεχίσουμε αυτοσχεδιάζοντας.
Αν όμως έζησαν διαφορετικά· αν αποφάσισαν να πεθάνουν, και έτσι έζησαν, αν ο τρόπος της ζωής τους ήταν απόφαση θανάτου· αν όλη τους η δημιουργία, το ήθος, ο λόγος, τα έργα, η μορφή, η χειρονομία, το ορατό και αόρατο εξ αυτών είναι γεννημένο εκ του θανάτου, από τη θυσία όλων, για να γεννηθεί κάτι καλύτερο, άλλης φύσεως, άλλης υφής, για τους άλλους, για μας όλους· τότε δεν μπορούμε ατιμωρητί να αυτοσχεδιάζουμε, να κάνωμε πρόβες, να παίζουμε εν ου παικτοίς.
Αν δεν έχτιζαν την Αγια-Σοφιά όπως την έχτισαν, να χωρά τον κάθε άνθρωπο και την οικουμένη.
Αν δεν είχαν φτιάξει το Άγιον Όρος όπως το έφτιαξαν, για να σώζεται όλος ο άνθρωπος και να αδελφώνονται οι λαοί.
Αν δεν είχε θεολογήσει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς όπως θεολόγησε, ανακεφαλαιώνοντας την πείρα και τη ζωή της Ορθοδοξίας, σβήνοντας τη δίψα του σημερινού βασανισμένου νέου ανθρώπου.
Αν δεν είχαν αγωνιστεί, κλάψει, υπομείνει, προσευχηθεί, θυσιαστεί τόσοι άγνωστοι στα βουνά, στα νησιά και στις πόλεις. Αν δεν είχαν στα τραγούδια, στη ζωή και στα ήθη τους αυτή την ανθρωπιά που σε σφάζει.
Αν δεν ήσαν γενάρχες του νέου Ελληνισμού ένας άγιος Κοσμάς και ένας Μακρυγιάννης.
Αν δεν υπήρχαν όλα αυτά στο αίμα μας, τότε θα μπορούσαμε να κάνουμε ότι μας κατέβει.
Τώρα δεν είναι έτσι. Τώρα βρισκόμαστε εν τόπω και χρόνω αγίω. Δεν μπορούμε να είμαστε επιπόλαιοι. Δεν ανήκουμε στον εαυτό μας. Ανήκουμε σ' αυτούς που μας γέννησαν, και σ' όλο τον κόσμο. Είμαστε χρεωμένοι με πνευματική κληρονομιά. Δεν μας σώζει καμιά δικαιολογία. Και όλα να τα πετάξουμε από το σχολείο, τα αρχαία, τα νέα, τα ιερά και τα όσια, δεν μπορούμε να δικαιολογηθούμε σε κανέναν, να απαλλαγούμε, ούτε να ξεχάσουμε το χρέος μας. Δεν μπορούμε να στοιχειοθετήσουμε κανένα άλλοθι.
Θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς που προηγήθηκαν και αυτούς που έρχονται.
Τα ψεύτικά μας καμώματα θα μας πετάξουν κατά πρόσωπο. Γιατί κάποτε θα ξυπνήσουν αυτοί οι μικροί, που θα πούνε όχι στο ψέμα, στην επιπολαιότητα, στην παραχάραξη, στην πλαστογραφία, στην προδοσία, που χαλκεύεται εγκληματικά και θρασύδειλα με εκπαιδευτικά προγράμματα, αναγνωστικά βοηθήματα, οπτικοακουστικές εκπομπές.
Και αυτοί που θα πουν όχι θα έχουν απροσδιόριστες δυνάμεις που ξεπερνούν αυτούς τους ίδιους. Θα είναι μαζί τους τα πνεύματα των περασμένων και τα διψασμένα παιδιά όλου του κόσμου.
Αυτό που εδώ υπάρχει ανήκει σε όλους. Αυτό που κληροδοτήθηκε καθορίζει τη συμπεριφορά μας.
Η Αλήθεια, που εσαρκώθη δια της παναχράντου και αειπαρθένου Μαρίας, που πέθανε και Ανέστη και συνανέστησε την οικουμένη και συνέστησε την Εκκλησία σώμα Χριστού. Η Χάρις που αγιάζει όλο το είναι του ανθρώπου. Η Εκκλησία που βαφτίζει όλο τον άνθρωπο εις τα απύθμενα βάθη του μυστηρίου της ζωής του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, που αγιάζει όλες τις αισθήσεις.
Αυτή η Χάρις, που μπήκε μέχρι μυελού στα οστά του πιστού λαού μας, που υφαίνει τη ζωή μας και την κάνει άνωθεν υφαντή με τα στοιχεία της ύλης...
Όλο το πνευματικό σώμα της ζωής μας έχει μηνύματα που ανήκουν σ' όλους, που τα περιμένουν όλοι, μέχρις εσχάτου της γης. Και είμαστε χρεώστες προς όλους. Και μας έχουν κατ' ανάγκη βάλει αυτοί που μας γέννησαν κατά σάρκα και κατά πνεύμα σ' ένα ορισμένο επίπεδο. Και δεν μπορούμε να υποστείλουμε τη σημαία, να μετριάσουμε το χρέος, να ξεκουραστούμε σε άλλο χώρο, με άλλο τρόπο, παρά μόνο πάνω σε σταυρό θυσίας.
ΕΥΓΕ αδελφη μου ! Και ενα μεγαλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γι αυτα που εγραψες και μοιραστηκες με ολους μας !anny έγραψε:Το Ιερό Πηδάλιο φίλοι μου, είναι το τιμόνι του πλοίου της Ορθοδοξίας μας.
Εκείνο το τιμόνι, που προφυλάσσει το πλήρωμα της εκκλησίας από τους σκοπέλους και τους ύπουλους μη εμφανείς υφάλους.
Είναι ένα διαχρονικό Πατερικό πόνημα, που σκοπό δεν έχει την τιμωρία, αλλά την θεραπεία των ψυχών.
Επειδή όλοι μας ενδεδυμένοι το σαρκικό ένδυμα ελκόμαστε προς τα πάθη της φθαρτής μας φύσης, πρέπι να υπάρχει και η πνευματική παιδαγωγία.
Το Πηδάλιο είναι φωτεινός οδηγός στα χέρια των πνευματικών για να μην παρεκκλίνουν προς την συναισθηματική τους ροπή, όταν ακούουν τους εξομολογουμένους.
Η Αλήθεια του Κυρίου μας, βρίσκεται στο επέκεινα της κοσμικότητάς μας, και αυτό ίσως πληγώνει το νοητικό μας κριτήριο.
Ισως να θεωρούμε το Πηδάλιο πνευματικό ιεροκατηγορητήριο,αλλά σφάλλουμε.
Επαναπαυόμαστε στις τρυφηλές δάφνες μας, και θέλουμε εκκλησία χωρίς ουράνιο προσδόκημο.
Οι επιδόσεις μας τελεσφορούν μέσα στο κοσμικό γίγνεσθαι, και η αθέατη πλευρά του ουρανού, μένει καλά κρυμμένη αφού δεν είναι μέσα στις αναζητήσεις μας.
Ομως όλοι εμείς έχουμε ένα ακατάλυτο ιστορικό αξίωμα...εκείνο της Αγίας κληρονομιάς μας.
Το θέμα το μεγάλο είναι να γνωρίσουμε την Εκκλησία την Ορθόδοξη, που αγνοούμε. Τη μία, αμόλυντη, άφθορη, άχραντη καρδιά της. Αυτήν που αποτελεί το βαθύτατο και πιο αληθινό είναι μας. Αυτή με την οποία έχουμε πολύ μεγαλύτερη σχέση απ' ό,τι νομίζουμε. Αυτή που ξέρουμε βαθύτερα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Αυτή που πάμε ασυνείδητα να βρούμε αρνούμενοί την, γιατί αγνοούμε την αλήθεια της, τη θεανθρωπία της, τη δόξα της ταπεινώσεώς της.
Ό,τι πολύτιμο ζητούν όλοι οι αληθινοί αναζητητές βρίσκεται μέσα εδώ. Όχι αποσπασματικά, επί μέρους ή φανταστικά, αλλά εν όλω έργω και αληθεία.
Αυτή είναι κατάλληλη για τα μικρά παιδιά, τις απλές γριούλες και τους πιο απαιτητικούς αναζητητές, που θέλουν να δουν τον Θεό όχι όσο μπορούν, αλλ' όπως ο Θεός είναι.
Υπάρχει μια θεολογία που φτάνει στην απόφαση (αποφατικότητα), την άρνηση, που δεν πάει παραπέρα, που άνθρωπος στη γη δεν μπορεί να ξεπεράσει. Και μια χάρη άκτιστη, αόρατη, ακατάληπτη, που έρχεται στον άνθρωπο, στην κτίση. Και νεουργεί και θεουργεί το ανθρώπινο.
Δεν είναι η θεολογία σχολαστικισμός, ούτε η πνευματική ζωή πουριτανισμός.
Γνωρίζοντας την Ορθοδοξία, αυτή που είναι, ισορροπούμε· μπορούμε όλους να δούμε με στοργή. Από όλους να βοηθηθούμε. Και όλους με τη χάρη του Θεού να βοηθήσωμε.
Το να γίνουμε Ορθόδοξοι δεν σημαίνει κάπου να κλειστούμε, αλλά κάπου να αναχθούμε: να βγούμε στο ύψος του σταυρού της αγάπης.
Αν ήταν η θεολογία της Εκκλησίας μας αυτή που νομίζει ο πολύς κόσμος, αυτή που διδάχτηκε στα κρατικά πανεπιστήμια· ή αν ήταν η ευσέβειά της ο έξωθεν εισαχθείς στείρος πιετισμός, τότε δεν θα είχαμε ευθύνη.
Τώρα μπορούμε να πούμε λόγο παρήγορο και σκληρό (λέγεται μόνος του):
Η θέση μας είναι προνομιακή και επικίνδυνη. Έχει καθοριστεί απ' αυτούς που μας γέννησαν, και δεν μπορούμε να κάνουμε ότι μας κατέβει.
Δεν μπορούμε ατιμωρητί οι Ορθόδοξοι Έλληνες να παιδιαρίζουμε, στηριζόμενοι σ' οποιαδήποτε δικαιολογία ή, περισσότερο, να αυθαδιάζουμε.
Αν αυτοί που προηγήθηκαν ημών και έζησαν και τάφηκαν σε τούτα τα χώματα, αυτοσχεδίαζαν κάνοντας το κέφι τους, τότε θα μπορούσαμε και εμείς να συνεχίσουμε αυτοσχεδιάζοντας.
Αν όμως έζησαν διαφορετικά· αν αποφάσισαν να πεθάνουν, και έτσι έζησαν, αν ο τρόπος της ζωής τους ήταν απόφαση θανάτου· αν όλη τους η δημιουργία, το ήθος, ο λόγος, τα έργα, η μορφή, η χειρονομία, το ορατό και αόρατο εξ αυτών είναι γεννημένο εκ του θανάτου, από τη θυσία όλων, για να γεννηθεί κάτι καλύτερο, άλλης φύσεως, άλλης υφής, για τους άλλους, για μας όλους· τότε δεν μπορούμε ατιμωρητί να αυτοσχεδιάζουμε, να κάνωμε πρόβες, να παίζουμε εν ου παικτοίς.
Αν δεν έχτιζαν την Αγια-Σοφιά όπως την έχτισαν, να χωρά τον κάθε άνθρωπο και την οικουμένη.
Αν δεν είχαν φτιάξει το Άγιον Όρος όπως το έφτιαξαν, για να σώζεται όλος ο άνθρωπος και να αδελφώνονται οι λαοί.
Αν δεν είχε θεολογήσει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς όπως θεολόγησε, ανακεφαλαιώνοντας την πείρα και τη ζωή της Ορθοδοξίας, σβήνοντας τη δίψα του σημερινού βασανισμένου νέου ανθρώπου.
Αν δεν είχαν αγωνιστεί, κλάψει, υπομείνει, προσευχηθεί, θυσιαστεί τόσοι άγνωστοι στα βουνά, στα νησιά και στις πόλεις. Αν δεν είχαν στα τραγούδια, στη ζωή και στα ήθη τους αυτή την ανθρωπιά που σε σφάζει.
Αν δεν ήσαν γενάρχες του νέου Ελληνισμού ένας άγιος Κοσμάς και ένας Μακρυγιάννης.
Αν δεν υπήρχαν όλα αυτά στο αίμα μας, τότε θα μπορούσαμε να κάνουμε ότι μας κατέβει.
Τώρα δεν είναι έτσι. Τώρα βρισκόμαστε εν τόπω και χρόνω αγίω. Δεν μπορούμε να είμαστε επιπόλαιοι. Δεν ανήκουμε στον εαυτό μας. Ανήκουμε σ' αυτούς που μας γέννησαν, και σ' όλο τον κόσμο. Είμαστε χρεωμένοι με πνευματική κληρονομιά. Δεν μας σώζει καμιά δικαιολογία. Και όλα να τα πετάξουμε από το σχολείο, τα αρχαία, τα νέα, τα ιερά και τα όσια, δεν μπορούμε να δικαιολογηθούμε σε κανέναν, να απαλλαγούμε, ούτε να ξεχάσουμε το χρέος μας. Δεν μπορούμε να στοιχειοθετήσουμε κανένα άλλοθι.
Θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε αυτούς που προηγήθηκαν και αυτούς που έρχονται.
Τα ψεύτικά μας καμώματα θα μας πετάξουν κατά πρόσωπο. Γιατί κάποτε θα ξυπνήσουν αυτοί οι μικροί, που θα πούνε όχι στο ψέμα, στην επιπολαιότητα, στην παραχάραξη, στην πλαστογραφία, στην προδοσία, που χαλκεύεται εγκληματικά και θρασύδειλα με εκπαιδευτικά προγράμματα, αναγνωστικά βοηθήματα, οπτικοακουστικές εκπομπές.
Και αυτοί που θα πουν όχι θα έχουν απροσδιόριστες δυνάμεις που ξεπερνούν αυτούς τους ίδιους. Θα είναι μαζί τους τα πνεύματα των περασμένων και τα διψασμένα παιδιά όλου του κόσμου.
Αυτό που εδώ υπάρχει ανήκει σε όλους. Αυτό που κληροδοτήθηκε καθορίζει τη συμπεριφορά μας.
Η Αλήθεια, που εσαρκώθη δια της παναχράντου και αειπαρθένου Μαρίας, που πέθανε και Ανέστη και συνανέστησε την οικουμένη και συνέστησε την Εκκλησία σώμα Χριστού. Η Χάρις που αγιάζει όλο το είναι του ανθρώπου. Η Εκκλησία που βαφτίζει όλο τον άνθρωπο εις τα απύθμενα βάθη του μυστηρίου της ζωής του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, που αγιάζει όλες τις αισθήσεις.
Αυτή η Χάρις, που μπήκε μέχρι μυελού στα οστά του πιστού λαού μας, που υφαίνει τη ζωή μας και την κάνει άνωθεν υφαντή με τα στοιχεία της ύλης...
Όλο το πνευματικό σώμα της ζωής μας έχει μηνύματα που ανήκουν σ' όλους, που τα περιμένουν όλοι, μέχρις εσχάτου της γης. Και είμαστε χρεώστες προς όλους. Και μας έχουν κατ' ανάγκη βάλει αυτοί που μας γέννησαν κατά σάρκα και κατά πνεύμα σ' ένα ορισμένο επίπεδο. Και δεν μπορούμε να υποστείλουμε τη σημαία, να μετριάσουμε το χρέος, να ξεκουραστούμε σε άλλο χώρο, με άλλο τρόπο, παρά μόνο πάνω σε σταυρό θυσίας.
Τη Χαρη του Κυριου να εχεις !
...ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΕΓΩ ΜΕΘ`ΥΜΩΝ ΕΙΜΙ ΠΑΣΑΣ ΤΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ. ΑΜΗΝ.
-
Merkourios
- Έμπειρος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 237
- Εγγραφή: Τρί Οκτ 10, 2006 5:00 am
Τό Ιερόν Πηδάλιο δέν τό φοβούνται όσοι τηρούν τίς εντολές τού Θεού.
Είναι τό Σύνταγμα τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά παρ΄ όλα αυτά δέν το βρίσκεις δυστυχώς στίς προθήκες τών Χριστιανικών βιβλιοπωλείων...
Θεωρούν, προφανώς, τήν Ιερά Παράδοση σάν... Ιερά Αρχαιολογία !
Έψαξα καί στό επίσημο site τής Εκκλησίας τής Ελλάδος πού έχει τα κυριώτερα βιβλία, αλλά ούτε κι΄ εκεί τό βρήκα, ( κι΄ άν δέν είδα καλά διορθώστε με), ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται ( σάν Ιερά Παράδοση ) αμέσως μετά τά Ιερά Ευαγγέλια.
Αντιθέτως βρήκα άλλα βιβλία διαφόρων ειδών καί ποιοτήτων, Πηδάλιο όμως "ού"
Γιατί άραγε;
Κι΄ όμως, όπως είπε προλαλήσας αδελφός, οί κανόνες τού Ιερού Πηδαλίου γίνονται κανόνια μεγάλα τύπου "Βέρθα" όταν πρόκειται να εκδικασθή υπόθεση κάποιου φτωχού παπαδάκου, κυρίως τής επαρχίας.
Λυπηρόν, αλλά γίνεται ενίοτε...
Τό Πηδάλιο είναι τιμόνι τού νοητού πλοίου τής Εκκλησίας, είναι όμως καί χάρακας, καί κανόνας, βάσει τού οποίου ένας συνετός πνευματικός θά δώσει ποινή μετανοίας ( όχι εκδικήσεως), στόν θανασίμως, κυρίως, εξομολογούμενο...
"Εάν εφήρμοζα τούς Ιερούς Κανόνες απαρεγκλήτως, καί χωρίς οικονομία σ΄ αυτή τήν διεφθαρμένη εποχή" γράφει σέ μιά επιστολή του ό πατήρ ( καί Άγιος) Φιλόθεος Ζερβάκος τής Πάρου, "ουδείς θά εσώζετο..."
Εάν μία αμαρτία θανάσιμη χρεώνεται στό Πηδάλιο 15 χρόνια ακοινωνησίας καί ξηροφαγίας, αυτή η ποινή είναι γιά τούς αμετανοήτους.
Γιά τούς μετανοημένους καί εν κλαυθμώ οδυρομένους, πιθανόν νά αρκούν καί 15 ημέρες!
Άς διαβάζουμε όλοι τό Ιερό Πηδάλιο, καί άς δούμε πώς επορεύτηκε η αρχαία Αποστολική Εκκλησία μέχρι σήμερα. Εάν δέν υπήρχαν οί Ιεροί Κανόνες τών Τοπικών καί Οικουμενικών Συνόδων νά μάς φρενάρουν, σήμερα θα είχαμε γίνει αιρετικοί διαφόρων ταμπέλων καί καταστάσεων...
Συνεπώς,
Ν΄ αγιάσουν τα χεράκια "τού διδάσκαλου" Αγίου Νικοδήμου τού Αγιορείτου πού έφαγε τόσα χρόνια μέσα σε σκονισμένες βιβλιοθήκες καί μέ τα τυπογραφικά μέσα εκείνης τής εποχής ( Α΄έκδοση στήν Λειψία τό 1800), καί βρήκε καί συγκέντρωσε όλους αυτούς τούς κανόνες στό ΙΕΡΟ ΠΗΔΑΛΙΟ καί τόχουμε εμείς σήμερα καί ( δυστυχώς), τό περιφρονούμε...
Merkourios
καταρχας το πηδαλιο δεν ειναι αποκλειστικα εργο του αγιου νικοδημου
το εγραψε ο αγαπιος λανδος μαζι με τον αγιο νικοδημο και δεν σκονηστικε και τοσο ξερεις..... αν δεις δε και την ιστορια του πηδαλιου ηταν ενα βιβλιο που περασε απο 40 κυματα πριν εκδοθει και παραλογινον να εμενε στο ραφι το χειρογραφο και οταν πηγε στο τυπογραφειο αστα... τελος παντων
το θεμα πλεον ειναι οτι περισσοτερο ανοιγουμε το πηδαλιο παρα την αγια γραφη
κι αυτο δεν ειναι καλο.... ευτυχως δλδ που η ορθοδοξη εκκλησια δεν προχωρισε σε συστηματοποιηση των κανονων....
το εγραψε ο αγαπιος λανδος μαζι με τον αγιο νικοδημο και δεν σκονηστικε και τοσο ξερεις..... αν δεις δε και την ιστορια του πηδαλιου ηταν ενα βιβλιο που περασε απο 40 κυματα πριν εκδοθει και παραλογινον να εμενε στο ραφι το χειρογραφο και οταν πηγε στο τυπογραφειο αστα... τελος παντων
το θεμα πλεον ειναι οτι περισσοτερο ανοιγουμε το πηδαλιο παρα την αγια γραφη
κι αυτο δεν ειναι καλο.... ευτυχως δλδ που η ορθοδοξη εκκλησια δεν προχωρισε σε συστηματοποιηση των κανονων....
η αναλυση σκοτωνει την αγαπη
(αγιος νικολαος βελιμιροβιτς)
(αγιος νικολαος βελιμιροβιτς)
-
konstantinoupolitis
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 1080
- Εγγραφή: Τετ Ιαν 17, 2007 6:00 am
- Τοποθεσία: Μακεδονία
αυτο ποναει
συμφωνω
πιστεψε την αγια γραφη οντως δεν την ανοιγουμε
πασχουμε απο γεροντολαγνια
χωρις να ξερουμε πως αυτοι οι γεροντες (την ευχη τους να χουμε) ηταν ανοιχτη αγια γραφη μελετουσαν την αγια γραφη 20 ωρες την ημερα
παντως αγαπητε κωνσταντινοπολιτη ειχαμε εναν καθηγητη στο πανεπιστημιο καλη του ωρα(ειναι και επισκοπος τωρα) που μας ειχε βαλει κανονα να διαβαζουμε μια σελιδα της αγιας γραφης την ημερα !!!!
συμφωνω
πιστεψε την αγια γραφη οντως δεν την ανοιγουμε
πασχουμε απο γεροντολαγνια
χωρις να ξερουμε πως αυτοι οι γεροντες (την ευχη τους να χουμε) ηταν ανοιχτη αγια γραφη μελετουσαν την αγια γραφη 20 ωρες την ημερα
παντως αγαπητε κωνσταντινοπολιτη ειχαμε εναν καθηγητη στο πανεπιστημιο καλη του ωρα(ειναι και επισκοπος τωρα) που μας ειχε βαλει κανονα να διαβαζουμε μια σελιδα της αγιας γραφης την ημερα !!!!
η αναλυση σκοτωνει την αγαπη
(αγιος νικολαος βελιμιροβιτς)
(αγιος νικολαος βελιμιροβιτς)