Περί αντιδώρου

[aposal]

Παραθέτω την απάντηση που μου έδωσε ένας ιερέας σε σχετικό μου ερώτημα :

"Το αντίδωρο, όπως πολύ σωστά αναφέρετε, είναι αυτό που δίνει η Εκκλησία σε εκείνους που δεν κοινώνησαν αιτιολογημένα. Το δώρο είναι η Θεία Κοινωνία. Το δώρο σώζει που είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και όχι το αντί-δωρο που είναι ένα κομμάτι ευλογημένο ψωμί. Συνήθεια λοιπόν είναι, μετά την Θεία Κοινωνία, πολλοί πιστοί να παίρνουν και αντίδωρο για πρακτικούς λόγους, δηλαδή, για να καταπιούν μαζί με το αντίδωρο και ό,τι ενδεχομένως έμεινε μέσα στο στόμα τους μετά τη θεία Κοινωνία. Μάλιστα στο Άγιο Όρος, κυρίως όσοι κοινωνήσουν μαζί με το αντίδωρο πίνουν και αγιασμό, προφανώς για να ξεπλύνουν το στόμα τους από τυχόν εναπομείναντες μαργαρίτες".

[filotas]

Το Πηδάλιο όσον αφορά το κείμενο της Πατρολογίας δηλαδή των Πρακτικών των Οικουμενικών Συνόδων και όχι τα σχόλια των Κανονολόγων και γενικά του Αγίου Νικοδήμου, σαφώς και αποτελεί εξίσου Ιερά Παράδοση με τη Γραφή. Έτσι και αν υπάρχουν σημεία που μπορεί κανείς να εγείρει ενστάσεις εξ ου και το "έδοξε" που δηλώνει απόφανση και όχι δεδομένο. Το να το απαξιώνουμε υποβαθμίζοντάς το για εμένα ισοδυναμεί με αίρεση.

Η απάντηση είναι:

Είναι εξαιρετικό έργο, του οποίου όμως η εφαρμογή επαφίεται στη διάκριση των Πνευματικών, προς τους οποίους απευθύνεται. Σχεδόν κανείς Πνευματικός δεν εφαρμόζει σήμερα κατά γράμμα το Πηδάλιο και ορθώς, επειδή θα απέλπιζε κι επομένως θα έβλαπτε τα πνευματικά του παιδιά, παρά θα τα ωφελούσε.

Αναφέρομαι στο Πηδάλιο, που γράφτηκε από τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, το οποίο φαντάζομαι ότι γνωρίζουν οι περισσότεροι.